ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਃ ਦੈਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸੀਦ੍ਦਸ਼ਯੁਗਂ ਪੁਨਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਹੋਏ; ਇਹ ਸਾਰਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਫਿਰ ਦਸ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਚੱਲਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਦਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਨੁਪਾਲ੍ਯਤੇ ਅਸਪਤ੍ਨਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸੀਦ੍ਦਸ਼ਯੁਗਂ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੇ ਗਏ; ਇਹ ਸਾਰਾ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਫਿਰ ਦਸ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਚੱਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨੇ ਤਤੋ ऽਸੁਰਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਦੇਵਾਨਗਚ੍ਛਤ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਪਾਕਾ (ਇੰਦਰ) ਦਾ ਰਾਜ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਞੇ ਦੇਵਾਨਥ ਗਤਂ ਦਿਤਿਜਾਃ ਕਾਵ੍ਯਮਾਹ੍ਵਯਨ੍ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਮਿषਤਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਪੁਨਰ੍ਗਤਃ
ਯਜਨ ਵਿਚ, ਜਦ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਫਿਰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਆ ਗਿਆ?'
ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਵਿषਣ੍ਣਾਨ੍ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਗਿਰਾ
'ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਆਓ ਅਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਉਦਾਸ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਵੋ ऽਸੁਰਾਃ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚੌषਧਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਸਾ ਵਸੁ ਚ ਯਤ੍ਪਰਮ੍
'ਡਰੋ ਨਾ, ਅਸੁਰੋ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹਾਰਾਂਗਾ—ਮੰਤ੍ਰ, ਜੜੀਆਂ, ਰਸ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਨਾਲ।'
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਨਿ ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਾਦਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੁਰੇषੁ ਵੈ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਧृਤਾ ਮਯਾ
'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੀ ਖਾਤਰ, ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਤਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਧੀਮਤਾ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਵੈ ਸਂਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਤੁ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਕਾਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਯਤਿ ਨੋ ਬਲਾਤ੍ ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਾਵਨ੍ਨਾਧ੍ਯਾਪਯਿष੍ਯਤਿ
'ਇਹ ਸ਼ੁਕਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਹੱਕ ਖੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਜਾਈਏ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਹੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਉਪਸृਤ੍ਯ ਹ
'ਚਲੋ, ਜੋ ਬਚੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਭੇਜ ਦਈਏ।' ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਕਾਵ੍ਯਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਦੇਵੈਰ੍ ਅਭਿਦ੍ਰੁਤਾਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਕਰ ਕੋਲ ਭੱਜੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ऽਪ੍ਯਸੁਰਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ਕਾਵ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦੇਵਾ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਮਸੁਰਾਞ੍ਜਹੁਃ
ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਹਟਾ ਲਈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ऽਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍ ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਹਾਲਾਤ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਵੋ ਹृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਾਮਨੇਨ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮੈਃ ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਹਤੋ ਜਮ੍ਭੋ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚ ਵਿਰੋਚਨਃ
ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਮਨ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤਾਂ ਲੈ ਲੀਆਂ; ਬਲੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਮਹਾਸੁਰਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇषੁ ਸੁਰੈਰ੍ ਹਤਾਃ ਤੈਸ੍ਤੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਨਿਹਤਾ ਵਃ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ
ਬੜੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਮੁੱਖ ਅਸੁਰ ਵਧੇਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਚ੍ਛੀष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਯੂਯਂ ਵੈ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਮੇ ਮਤਮ੍ ਨੀਤਿਂ ਯਾਂ ਵੋ ऽਭਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍
ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਬਚੇ ਹੋ; ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਹੋਰ ਲੜਾਈ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਚਲਾਕੀ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਵਿਜਯਾਵਹਮ੍ ਅਪ੍ਰਤੀਪਾਂਸ੍ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਦੇਵਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਯੁਧ੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਵੈ ਜਯਮ੍
ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਲਈ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਕृਤਸਂਵਾਦਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਊਚੁਸ੍ਤਦਾਸੁਰਾਃ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਃਸਂਨਾਹਾ ਰਥੈਰ੍ਵਿਨਾ
ਫਿਰ, ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਬਕਸਾ ਤੇ ਰਥ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।'
ਵਯਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਃ ਸਂਵृਤਾ ਵਲ੍ਕਲੈਰ੍ਵਨੇ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਾਭਿਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਤੁ ਤਤ੍
'ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੇ,' ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਵਿਜ੍ਵਰਾ ਮੁਦਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸੁਰਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ; ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਮੁਪਾਸ੍ਯਥ ਨਿਰੁਤ੍ਸਿਕ੍ਤਾਸ੍ ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਲਂ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਕਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਜਦ ਤਕ ਕੰਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ।'
ਪਿਤੁਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾ ਵੈ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤ ਦਾਨਵਾਃ ਤਤ੍ਸਂਦਿਸ਼੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤ
'ਦਾਨਵੋ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹੋ ਤੇ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਯੇ ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ ਪਰਾਭਵਾਯ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਜਯਾਯ ਚ
'ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਵ੍ਰਤਂ ਤ੍ਵਂ ਚਰ ਭਾਰ੍ਗਵ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਕਣਧੂਮਮਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ ਯਦਿ ਪਾਸ੍ਯਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਤੂੰ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰ, ਧੂਆਂ ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'
ਤਥੇਤਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭृਗੁਨਨ੍ਦਨਃ ਪਾਦੌ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਤ੍ਵਯਾਦਿष੍ਟੋ ऽਦ੍ਯ ਵੈ ਪ੍ਰਭੋ
ਸ਼ੁਕਰ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਤਤੋ ऽਨੁਸृष੍ਟੋ ਦੇਵੇਨ ਕੁਣ੍ਡਧਾਰੋ ऽਸ੍ਯ ਧੂਮਕृਤ੍ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਾਯ ਵੈ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਵਸਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸ਼ੁਕਰ ਚਲਾ, ਦੇਵ ਨੇ ਕੁੰਡਧਾਰਾ, ਜੋ ਧੂਆਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੇਜਿਆ। ਉੱਥੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ੁਕਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਕਰਕੇ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤੇ ਤਦਾਸੁਰੈਃ ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰੇ ਤਦਾਮਰ੍षਾਦ੍ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਨ੍ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਨੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੁਰਗਣਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾਨ੍ਪੁਨਃ ਉਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਤੇ ਵੈ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ਵਚੋ ऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਡਰ ਕੇ ਅਚਾਨਕ ਉਠੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ:
ਨ੍ਯਸ੍ਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ऽਭਯੇ ਦਤ੍ਤ ਆਚਾਰ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵਨ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਭਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨੋ ਜਿਘਾਂਸਯਾ
'ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਆਚਾਰਿਆ ਵਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਹੁਣ ਮਾਰਨ ਆਏ ਹੋ।'
ਅਨਾਚਾਰ੍ਯਾ ਵਯਂ ਦੇਵਾਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਵਸ੍ਥਿਤਾਃ ਚੀਰਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
'ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਆਚਾਰਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਛਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕਾਲੀ ਕਾਲੜੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।'