ਕਰ੍ਤੁਂ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨਂ ਜਾਯਤੇ ਮਾਨੁषੇष੍ਵਿਹ ਭृਗੋਃ ਸ਼ਾਪਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਦੇਵਾਸੁਰਕृਤੇ ਤਦਾ
ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਵ੍ਯਵਸਥਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ।
ਕਥਂ ਦੇਵਾਸੁਰਕृਤੇ ਵ੍ਯਾਪਾਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਸ੍ਵਤਃ ਦੇਵਾਸੁਰਂ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਖੁਦ ਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ? ਅਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ।
ਤੇषਾਂ ਦਾਯਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੇ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਸ੍ਤੁ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ ਵਰਾਹਾਦ੍ਯਾ ਦਸ਼ ਦ੍ਵੌ ਚ ਸ਼ਣ੍ਡਾਮਰ੍ਕਾਨ੍ਤਰੇ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਣ ਲਈ, ਲੜਾਈਆਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋਈਆਂ; ਵਰਾ੍ਹ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਦਸ ਤੇ ਹੋਰ ਦੋ, ਸ਼ੰਡ ਤੇ ਅਮਰਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯਾਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਾਮਤਸ੍ਤੁ ਸਮਾਸੇਨ ਸ਼ृਣੁਤੈषਾਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਤਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਨਾਰਸਿਂਹਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵਾਮਨਃ
ਹੁਣ, ਮੈਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਦੱਸਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਪਹਿਲਾ ਨਰਸਿੰਘ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਵਾਮਨ ਹੈ।
ਤृਤੀਯਸ੍ਤੁ ਵਰਾਹਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੋ ऽਮृਤਮਨ੍ਥਨਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਃ ਪਞ੍ਚਮਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਜਾਤਸ੍ਤਾਰਕਾਮਯਃ
ਤੀਜਾ ਵਰਾ੍ਹ ਹੈ, ਚੌਥਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਪੰਜਵਾਂ ਤਾਰਕਾਮਯਾ ਯੁੱਧ ਹੈ।
षष੍ਠੋ ਹ੍ਯ੍ ਆਡੀਬਕਾਖ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੈਪੁਰਸ੍ਤਥਾ ਅਨ੍ਧਕਾਖ੍ਯੋ ऽष੍ਟਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਨਵਮੋ ਵृਤ੍ਰਘਾਤਕਃ
ਛੇਵਾਂ ਆਡੀਬਕ ਨਾਂ ਹੈ, ਸੱਤਵਾਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰ, ਅੱਠਵਾਂ ਅੰਧਕਾ, ਨੌਵਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਹੈ।
ਧਾਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਮਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤੋ ਹਾਲਾਹਲਃ ਸ੍ਮृਤਃ ਪ੍ਰਥਿਤੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ੍ਤੇषਾਂ ਘੋਰਃ ਕੋਲਾਹਲਸ੍ਤਥਾ
ਦਸਵਾਂ ਧਾਤ੍ਰ ਹੈ, ਫਿਰ ਹਾਲਾਹਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬਾਰਵਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਕੋਲਾਹਲ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੀ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ ਦੈਤ੍ਯੋ ਨਾਰਸਿਂਹੇਨ ਪਾਤਿਤਃ ਵਾਮਨੇਨ ਬਲਿਰ੍ ਬਦ੍ਧਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਕ੍ਰਮਣੇ ਪੁਰਾ
ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੂੰ ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਬਲੀ ਨੂੰ ਵਾਮਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਬਾਂਧ ਲਿਆ।
ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਹਤੋ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤੇ ਤੁ ਦੈਵਤੈਃ ਦਂष੍ਟ੍ਰਯਾ ਤੁ ਵਰਾਹੇਣ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਃ
ਹਿਰਣਯਾਕਸ਼ ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਵਰਾ੍ਹ ਦੀ ਦੰਦ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਮृਤਮਨ੍ਥਨੇ ਵਿਰੋਚਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਹ੍ਲਾਦਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਧੋਦ੍ਯਤਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ; ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਰੋਚਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣੈਵ ਤੁ ਵਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਿਹਤਸ੍ਤਾਰਕਾਮਯੇ ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੋਢੁਂ ਸਦੈਵਤਮ੍
ਤਾਰਕਾਮਯਾ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦਿਵਯਤਾ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਨਿਹਤਾ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣ ਤੁ ਅਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਧਕਾਹਵੇ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਮਾਰਿਆ; ਅਸੁਰ, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਅੰਧਕਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਹਤਾ ਦੇਵਮਨੁष੍ਯੇ ਸ੍ਵੇ ਪਿਤृਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਸਂਪृਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵੈਰ੍ਵृਤ੍ਰੋ ਘੋਰੋ ਹਾਲਾਹਲੇ ਹਤਃ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਭਿਆਨਕ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਾਲਾਹਲ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਸਹਾਯੇਨ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਃ ਹਤੋ ਧ੍ਵਜੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਾਯਾਚ੍ਛਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਯੋਗਵਿਤ੍ ਧ੍ਵਜਲਕ੍ਸ਼ਣਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਃ ਸਹਾਨੁਜਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ; ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਝੰਡੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਯਤਾਨ੍ਕਿਲ ਸਂਯੁਤਾਨ੍ ਜਯਨ੍ਕੋਲਾਹਲੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਦੇਵੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵृषਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੱਛਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿਚ, ਰੋਕੇ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੈਤਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਵਭृਥੇ ਦृਸ਼੍ਯੌ ਸ਼ਣ੍ਡਾਮਰ੍ਕੌ ਤੁ ਦੈਵਤੈਃ ਏਤੇ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤੁ
ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਖ਼ਸ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ; ਇਹ ਉਹ ਬਾਰ੍ਹਾ ਜੰਗਾਂ ਹਨ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਹੋਈਆਂ।
ਦੇਵਾਸੁਰਕ੍ਸ਼ਯਕਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਤੁ ਹਿਤਾਯ ਵੈ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਰਾਜਾ ਵਰ੍षਾਣਾਮਰ੍ਬੁਦਂ ਬਭੌ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਹੋਈਆਂ ਜੰਗਾਂ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਸਨ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਈਆਂ; ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਰਾਜਾ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿ ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਨਿਯੁਤਾਨ੍ਯਧਿਕਾਨਿ ਚ ਅਸ਼ੀਤਿਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ
ਬਹੱਤਰ ਹੋਰ ਸਮੂਹ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਸ ਕਰੋੜ, ਨਾਲੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣੇ।
ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਨੁ ਰਾਜਾਭੂਦ੍ ਬਲਿਰ੍ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਪੁਨਃ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨਿਯੁਤਾਨਿ ਚ ਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਬਲੀ ਨੇ ਫਿਰੋਂ ਲੱਖ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਹੋਰ।
ਬਲੇ ਰਾਜ੍ਯਾਧਿਕਾਰਸ੍ਤੁ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਬਭੂਵ ਹ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਤੁ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਬਲੀ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਓਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਰਹਿ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾ ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਮਹੌਜਸਃ ਦੈਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸੀਦ੍ਦਸ਼ਯੁਗਂ ਪੁਨਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਹੋਏ; ਇਹ ਸਾਰਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਫਿਰ ਦਸ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਚੱਲਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਦਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਨੁਪਾਲ੍ਯਤੇ ਅਸਪਤ੍ਨਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸੀਦ੍ਦਸ਼ਯੁਗਂ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ, ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੇ ਗਏ; ਇਹ ਸਾਰਾ, ਬਿਨਾ ਵਿਰੋਧੀ, ਫਿਰ ਦਸ ਯੁਗਾਂ ਤਕ ਚੱਲਿਆ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਹਤੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਕਾਲਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨੇ ਤਤੋ ऽਸੁਰਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਦੇਵਾਨਗਚ੍ਛਤ
ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਪਾਕਾ (ਇੰਦਰ) ਦਾ ਰਾਜ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਞੇ ਦੇਵਾਨਥ ਗਤਂ ਦਿਤਿਜਾਃ ਕਾਵ੍ਯਮਾਹ੍ਵਯਨ੍ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਮਿषਤਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਪੁਨਰ੍ਗਤਃ
ਯਜਨ ਵਿਚ, ਜਦ ਸ਼ੁਕਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਫਿਰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਆ ਗਿਆ?'
ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋ ਰਸਾਤਲਮ੍ ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਵਿषਣ੍ਣਾਨ੍ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍ਗਿਰਾ
'ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਆਓ ਅਸੀਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।' ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਉਦਾਸ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਮਾ ਭੈष੍ਟ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਵੋ ऽਸੁਰਾਃ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚੌषਧਯਸ਼੍ਚੈਵ ਰਸਾ ਵਸੁ ਚ ਯਤ੍ਪਰਮ੍
'ਡਰੋ ਨਾ, ਅਸੁਰੋ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹਾਰਾਂਗਾ—ਮੰਤ੍ਰ, ਜੜੀਆਂ, ਰਸ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਨਾਲ।'
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਨਿ ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਪਾਦਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੁਰੇषੁ ਵੈ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੁष੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਧृਤਾ ਮਯਾ
'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੀ ਖਾਤਰ, ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵृਤਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਧੀਮਤਾ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਵੈ ਸਂਵਿਜ੍ਞਾਸ੍ਤੁ ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਕਾਵ੍ਯੋ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤਯਤਿ ਨੋ ਬਲਾਤ੍ ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਾਵਨ੍ਨਾਧ੍ਯਾਪਯਿष੍ਯਤਿ
'ਇਹ ਸ਼ੁਕਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਹੱਕ ਖੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚਲੋ, ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਜਾਈਏ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਹੇ ਤਤੋ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਉਪਸृਤ੍ਯ ਹ
'ਚਲੋ, ਜੋ ਬਚੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਭੇਜ ਦਈਏ।' ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ।