ਇਮਾਂਸ਼੍ਚੋਦਾਹਰਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਤਮਾਹੁਕਮ੍ ਸੋਪਾਸਙ੍ਗਾਨੁਕਰ੍षਾਣਾਂ ਸਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਵਰੂਥਿਨਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਆਹੁਕ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਸੇਵਕਾਂ, ਝੰਡਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ।
ਰਥਾਨਾਂ ਮੇਘਘੋषਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਨਾਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਨਾਤੇਜਾ ਨਾਯਜ੍ਵਾ ਨਾਸਹਸ੍ਰਦਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਝੂਠਾ, ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਾਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਾਪ੍ਯਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਹਿ ਯੋ ਭੋਜੇष੍ਵਭ੍ਯਜਾਯਤ ਆਹੁਕਸ੍ਯ ਭृਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਵੈ ਤਦੁਚ੍ਯਤੇ
ਭੋਜਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਧ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਜੰਮਿਆ; ਇਹ ਆਹੁਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਹੁਕਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਨ੍ਤੀषੁ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਚਾਹੁਕੀਂ ਦਦੌ ਆਹੁਕਾਤ੍ਕਾਸ਼੍ਯਦੁਹਿਤਾ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸਮਸੂਯਤ
ਆਹੁਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਆਹੁਕੀ ਨੂੰ ਅਵੰਤੀ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ; ਆਹੁਕਾ ਤੋਂ, ਕਾਸ਼ਿਆ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ, ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ।
ਦੇਵਕਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਦੇਵਗਰ੍ਭਸਮਾਵ੍ ਉਭੌ ਦੇਵਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਵੀਰਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਾਃ
ਦੇਵਕ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਮਈ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਜੰਮੇ; ਦੇਵਕ ਦੀਆਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੰਮੀਆਂ।
ਦੇਵਵਾਨੁਪਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸੁਦੇਵੋ ਦੇਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਸਪ੍ਤਾਸਨ੍ ਵਸੁਦੇਵਾਯ ਤਾ ਦਦੌ
ਦੇਵਵਾਨ, ਉਪਦੇਵ, ਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤਾ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਦੇਵਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵੀ ਚ ਮਿਤ੍ਰਦੇਵੀ ਯਸ਼ੋਧਰਾ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ ਸਤ੍ਯਦੇਵੀ ਚ ਸੁਤਾਪੀ ਚੇਤਿ ਸਪ੍ਤਮੀ
ਦੇਵਕੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵੀ, ਮਿਤ੍ਰਦੇਵੀ, ਯਸ਼ੋਧਰਾ, ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ, ਸਤ੍ਯਦੇਵੀ ਤੇ ਸੁਤਾਪੀ — ਇਹ ਸੱਤ ਹਨ।
ਨਵੋਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾਃ ਕਂਸਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਜਃ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਸੁਨਾਮਾ ਚ ਕਙ੍ਕਃ ਸ਼ਙ੍ਕੁਸ਼੍ਚ ਭੂਯਸਃ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ; ਕੰਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਨਯਗ੍ਰੋਧ, ਸੁਨਾਮਾ, ਕੰਗਕ, ਸ਼ੰਕੁ ਤੇ ਹੋਰ।
ਅਜਭੂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਲਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਮੁष੍ਟਿਃ ਸੁਮੁष੍ਟਿਦਃ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਪਞ੍ਚਾਸਨ੍ ਕਂਸਾ ਕਂਸਵਤੀ ਤਥਾ
ਅਜਭੂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲ, ਯੁੱਧਮੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸੁਮੁਸ਼ਟੀਦਾ — ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਭੈਣਾਂ ਸਨ: ਕੰਸਾ, ਕੰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ।
ਸੁਤਨ੍ਤੂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਲੀ ਚ ਕਙ੍ਕਾ ਚੇਤਿ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸਹਾਪਤ੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਃ ਕੁਕੁਰੋਦ੍ਭਵਃ
ਸੁਤੰਤੂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲੀ ਅਤੇ ਕੰਕਾ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੁਕੁਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭਜਮਾਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਥ ਰਥਿਮੁਖ੍ਯੋ ਵਿਦੂਰਥਃ ਰਾਜਾਧਿਦੇਵਃ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਵਿਦੂਰਥਸੁਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਭਜਮਾਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਵਿਦੂਰਥਾ ਸੀ। ਵਿਦੂਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾਅਧਦੇਵ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰ ਹੋਏ।
ਰਾਜਾਧਿਦੇਵਸ੍ਯ ਸੁਤੌ ਜਜ੍ਞਾਤੇ ਦੇਵਸਂਮਿਤੌ ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਪ੍ਰਧਾਨੌ ਸ਼ੋਣਾਸ਼੍ਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ
ਰਾਜਾਅਧਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਰਗੇ ਅਤੇ ਨਿਯਮ-ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਨ: ਸ਼ੋਣਾਅਸ਼ਵ ਅਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨ।
ਸ਼ੋਣਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਸ਼ੂਰਾ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ ਸ਼ਮੀ ਚ ਦੇਵਸ਼ਰ੍ਮਾ ਚ ਨਿਕੁਨ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍
ਸ਼ੋਣਾਅਸ਼ਵ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ: ਸ਼ਮੀ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ, ਨਿਕੁੰਤਾ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ।
ਸ਼ਮਿਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਃ ਸੁਤੋ ਭੋਜੋ ਹृਦੀਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ੇਤ੍ਰਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੋਜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਭੋਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹ੍ਰਦੀਕਾ ਹੋਇਆ।
ਹृਦੀਕਸ੍ਯਾਭਵਨ੍ਪੁਤ੍ਰਾ ਦਸ਼ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਗ੍ਰਜਸ੍ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਤਧਨ੍ਵਾ ਚ ਮਧ੍ਯਮਃ
ਹ੍ਰਦੀਕਾ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਤਧਨਵਾ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਰ੍ਹਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਭਸ਼੍ਚ ਭੀषਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ ਅਜਾਤੋ ਵਨਜਾਤਸ਼੍ਚ ਕਨੀਯਕਕਰਮ੍ਭਕੌ
ਦੇਵਾਰ੍ਹਾ, ਨਾਭਾ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ; ਅਜਾਤਾ ਅਤੇ ਵਨਜਾਤਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਕਰੰਭਕਾ — ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ।
ਦੇਵਾਰ੍ਹਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਞ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਕਮ੍ਬਲਬਰ੍ਹਿषਃ ਅਸਾਮਞ੍ਜਾਃ ਸੁਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਮੋਜਾਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਦੇਵਾਰ੍ਹਾ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਕੰਬਲਾਬਰਹਿਸ਼ਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਸਾਮੰਜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸਾਮੰਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਮੋਜਾਤਾ ਹੋਇਆ।
ਅਜਾਤਪੁਤ੍ਰਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਤ੍ਰਯਃ ਪਰਮਕੀਰ੍ਤਯਃ ਸੁਦਂष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੁਨਾਭਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣ ਇਤ੍ਯਨ੍ਧਕਾ ਮਤਾਃ
ਅਜਾਤਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ੂਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ: ਸੁਦੰਸ਼ਟ੍ਰਾ, ਸੁਨਾਭਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ — ਇਹ ਅੰਧਕਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਧਕਾਨਾਮਿਮਂ ਵਂਸ਼ਂ ਯਃ ਕੀਰ੍ਤਯਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ਆਤ੍ਮਨੋ ਵਿਪੁਲਂ ਵਂਸ਼ਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਨਾਪ੍ਨੁਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੰਧਕਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇਹ ਵਰਣਨ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੰਸ਼ਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਚੈਵ ਮਾਦ੍ਰੀ ਚ ਵृष੍ਣਿਭਾਰ੍ਯੇ ਬਭੂਵਤੁਃ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਜਨਯਾਮਾਸ ਸੁਮਿਤ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ, ਦੋਵੇਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣੀਆਂ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ।
ਮਾਦ੍ਰੀ ਯੁਧਾਜਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਵੈ ਦੇਵਮੀਢੁषਮ੍ ਅਨਮਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਬਿਂ ਚੈਵ ਪਞ੍ਚਮਂ ਕृਤਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਮੀਢੁਸ਼, ਅਨਮਿਤਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਬੀ, ਪੰਜਵਾਂ ਕ੍ਰਿਤਲਕਸ਼ਣ ਸੀ।
ਅਨਮਿਤ੍ਰਸੁਤੋ ਨਿਘ੍ਨੋ ਨਿਘ੍ਨਸ੍ਯਾਪਿ ਤੁ ਦ੍ਵੌ ਸੁਤੌ ਪ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸੇਨਸ਼੍ਚ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ
ਅਨਮਿਤਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਘਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਿਘਨਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸੇਨਾ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ।
ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਮਣਿਰਤ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਰਾਜਾ ਵੈ ਸੋ ऽਭਵਨ੍ਮਣਿਃ
ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਕੋਲ ਸਿਆਮੰਤਕ ਨਾਮ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਣੀ ਸੀ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਣੀ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਬਹੁਸ਼ੋ ਮਣਿਂ ਤਮਭਿਯਾਚਿਤਃ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ऽਪਿ ਨ ਤਂ ਲੇਭੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਨ ਜਹਾਰ ਸਃ
ਉਹ ਮਣੀ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮੰਗੀ ਗਈ, ਪਰ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਗੋਵਿੰਦਾ ਵੀ, ਚਾਹੁਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਮਣੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਮृਗਯਾਂ ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੇਨ ਭੂषਿਤਃ ਯਥਾਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਬਿਲੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪੂਰਿਤੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਮਣੀ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ ਬਿਲਂ ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਹ੍ਯ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਮੈਕ੍ਸ਼ਤ ऋਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਚ ਤਥਾ ऋਕ੍ਸ਼ਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ੍
ਫਿਰ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੇ ਰਿੱਛ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਰਿੱਛ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਨੇ ਰਿੱਛ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ऋਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਤੁ ਤਤਸ੍ਤਂ ਮਣਿਮਾਦਦਾਤ੍ ਅਦृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਅਨ੍ਤਰ੍ਬਿਲਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਰਿੱਛ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਮਣੀ ਲੈ ਲਈ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਤੁ ਹਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ ਗੋਵਿਨ੍ਦੇਨ ਹਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਮਣਿਕਾਰਣਾਤ੍
ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੱਕ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਮਣੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤੁ ਗਤੋ ऽਰਣ੍ਯਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨੇਨ ਭੂषਿਤਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਹਤਸ੍ਤੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ ਹਨ੍ਮਿ ਚੈਨਂ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭੂਤਂ ਹਿ ਵृष੍ਣਿषੁ
ਪ੍ਰਸੇਨ ਮਣੀ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।"
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਮृਗਯਾਂ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਪੁਨਃ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦੋ ਬਿਲਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਗਮਤ੍
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਗੋਵਿੰਦ ਮੁੜ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ। ਯੂਂ ਹੀ, ਉਹ ਗੁਫਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।