ਸਾਤ੍ਵਤਾਨ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਕੌਸ਼ਲ੍ਯਾ ਸੁषੁਵੇ ਸੁਤਾਨ੍ ਭਜਿਨਂ ਭਜਮਾਨਂ ਤੁ ਦਿਵ੍ਯਂ ਦੇਵਾਵृਧਂ ਨृਪ
ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੇ ਸਾਤਵਤਾ ਨੂੰ ਗੁਣਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ: ਭਜਿਨਾ, ਭਜਮਾਨਾ, ਦਿਵਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ।
ਅਨ੍ਧਕਂ ਚ ਮਹਾਭੋਜਂ ਵृष੍ਣਿਂ ਚ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਮ੍ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਸਰ੍ਗਾਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੈਵ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਅੰਧਕਾ, ਮਹਾਬੋਜਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਤੇ ਯਦੁ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਵੀ ਜਨਮਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਭਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸृਞ੍ਜਯ੍ਯਾਂ ਬਾਹ੍ਯਕਾਯਾਂ ਚ ਬਾਹ੍ਯਕਾਃ ਸृਞ੍ਜਯਸ੍ਯ ਸੁਤੇ ਦ੍ਵੇ ਤੁ ਬਾਹ੍ਯਕਾਸ੍ਤੁ ਤਦਾਭਵਨ੍
ਭਜਮਾਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਤੇ ਬਾਹਿਕਾ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ। ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਤੇ ਬਾਹਿਕਾ ਤੋਂ ਬਾਹਿਕਾ ਵੰਸ਼ਜ ਹੋਏ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯੇ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਦ੍ਵੇ ਸੁषੁਵਾਤੇ ਬਹੂਨ੍ਸੁਤਾਨ੍ ਨਿਮਿਂ ਚ ਕृਮਿਲਂ ਚੈਵ ਵृष੍ਣਿਂ ਪਰਪੁਰਂਜਯਮ੍ ਤੇ ਬਾਹ੍ਯਕਾਯਾਂ ਸृਞ੍ਜਯ੍ਯਾਂ ਭਜਮਾਨਾਦ੍ ਵਿਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਭੈਣ-ਭੈਣ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੱਤੇ: ਨਿਮੀ, ਕ੍ਰਿਮਿਲਾ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਬਾਹਿਕਾ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਤੋਂ ਭਜਮਾਨਾ ਨੂੰ ਜਨਮਿਆ।
ਯਜ੍ਞੇ ਦੇਵਾਵृਧੋ ਰਾਜਾ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਮਿਤ੍ਰਵਰ੍ਧਨਃ ਅਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਚਚਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤੋ ਮਮ ਭੂਯਾਦਿਤਿ ਸ੍ਪृਹਨ੍
ਯਜਨ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ-ਰਹਿਤ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ: 'ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ।'
ਸਂਯੋਜ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੇਵਾਥ ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਾਜਲਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍ ਤਦੋਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਿਯਮਾਪਗਾ
ਉਸ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਦੀ ਪੱਤੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਸ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਉਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਲ੍ਯਾਣਤ੍ਵਾਨ੍ਨਰਪਤੇਸ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸਾ ਨਿਮ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਥ ਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਜਗਾਮਾਥ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਨਾਰੀਂ ਯਸ੍ਯਾਮੇਵਂਵਿਧਃ ਸੁਤਃ ਜਾਯੇਤ ਤਸ੍ਮਾਦਦ੍ਯਾਹਂ ਭਵਾਮ੍ਯਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਐਸੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਔਰਤਾਂ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਅਥ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰੀ ਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਪਰਮਂ ਵਪੁਃ ਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਰਾਜਾਨਂ ਤਾਮਿਯੇष ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਵਧੀਆ ਸੋਹਣੀ ਕੁਆਰੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ।
ਅਥ ਸਾ ਨਵਮੇ ਮਾਸਿ ਸੁषੁਵੇ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਬਭ੍ਰੁਂ ਦੇਵਾਵृਧਾਨ੍ਨृਪਾਤ੍
ਨੌਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਦਰਿਆ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਤੋਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਬਭਰੂ ਜਨਮਿਆ।
ਅਨੁਵਂਸ਼ੇ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞਾ ਗਾਯਨ੍ਤੀਤਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਗੁਣਾਨ੍ਦੇਵਾਵृਧਸ੍ਯਾਪਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਯਥੈਵ ਸ਼ृਣੁਮੋ ਦੂਰਾਦ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ ਤਥਾਨ੍ਤਿਕਾਤ੍ ਬਭ੍ਰੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਵੈਰ੍ਦੇਵਾਵृਧਃ ਸਮਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਭਰੂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਵਰਗਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ।
षष੍ਟਿਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਪੁਰੁषਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਪ੍ਤਤਿਃ ਏਤੇ ऽਮृਤਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬਭ੍ਰੋਰ੍ ਦੇਵਾਵृਧਾਨ੍ਨृਪ
ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਾਠ ਤੇ ਸਤ ਹਜ਼ਾਰ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬਭਰੂ ਤੇ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਤਿਰ੍ ਵੀਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦृਢਵ੍ਰਤਃ ਰੂਪਵਾਨ੍ਸੁਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤਵੀਰ੍ਯਧਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ।
ਅਥ ਕਙ੍ਕਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਸੁषੁਵੇ ਚਤੁਰਃ ਸੁਤਾਨ੍ ਕੁਕੁਰਂ ਭਜਮਾਨਂ ਚ ਸ਼ਸ਼ਿਂ ਕਮ੍ਬਲਬਰ੍ਹਿषਮ੍
ਫਿਰ ਕੰਗਕ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ: ਕੁਕੁਰ, ਭਜਮਾਨ, ਸ਼ਸ਼ੀ ਤੇ ਕੰਬਲਬਰਹਿਸ਼।
ਕੁਕੁਰਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਵृष੍ਣਿਰ੍ ਵृष੍ਣੇਸ੍ਤੁ ਤਨਯੋ ਧृਤਿਃ ਕਪੋਤਰੋਮਾ ਤਸ੍ਯਾਥ ਤੈਤ੍ਤਿਰਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਕੁਕੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਪੋਤਰੋਮਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੈਤਿਰੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤਨੁਜਃ ਸਰ੍ਪੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਨਲਃ ਕਿਲ ਖ੍ਯਾਯਤੇ ਤਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ ਨਨ੍ਦਨੋ ਦਰਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਰਪ ਸੀ, ਸਰਪ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਨਲ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਦਰਦੁੰਦੁਭੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵਿਤਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਅਭਿਜਾਤਃ ਪੁਨਰ੍ਵਸੁਃ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮ੍ ਆਜਹਾਰ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਪੁਨਰਵਸੁ ਜੰਮਿਆ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ऽਤਿਰਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਭਾਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ ਅਤਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਕਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਤਾ ਪੁਨਰ੍ਵਸੁਃ
ਉਸ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਭਾ ਦੇ ਮੱਧੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਕਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਾਨੀ ਪੁਨਰਵਸੁ ਉੱਠਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਮਿਥੁਨਂ ਬਭੂਵਾਵਿਜਿਤਂ ਕਿਲ ਆਹੁਕਸ਼੍ਚਾਹੁਕੀ ਚੈਵ ਖ੍ਯਾਤਂ ਮਾਤੇਮਤਾਂ ਵਰ
ਉਸ ਦੇ ਜੁੜਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਅਵਿਜਿਤ ਤੇ ਆਹੁਕ ਸੀ; ਤੇ ਆਹੁਕੀ, ਮਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵੀ ਜੰਮੀ।
ਇਮਾਂਸ਼੍ਚੋਦਾਹਰਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਤਮਾਹੁਕਮ੍ ਸੋਪਾਸਙ੍ਗਾਨੁਕਰ੍षਾਣਾਂ ਸਧ੍ਵਜਾਨਾਂ ਵਰੂਥਿਨਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਆਹੁਕ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ, ਸੇਵਕਾਂ, ਝੰਡਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਫੌਜਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ।
ਰਥਾਨਾਂ ਮੇਘਘੋषਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ੈਵ ਤੁ ਨਾਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਨਾਤੇਜਾ ਨਾਯਜ੍ਵਾ ਨਾਸਹਸ੍ਰਦਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਝੂਠਾ, ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨਾਸ਼ੁਚਿਰ੍ਨਾਪ੍ਯਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਹਿ ਯੋ ਭੋਜੇष੍ਵਭ੍ਯਜਾਯਤ ਆਹੁਕਸ੍ਯ ਭृਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ਵੈ ਤਦੁਚ੍ਯਤੇ
ਭੋਜਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਧ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਜੰਮਿਆ; ਇਹ ਆਹੁਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਹੁਕਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਨ੍ਤੀषੁ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਚਾਹੁਕੀਂ ਦਦੌ ਆਹੁਕਾਤ੍ਕਾਸ਼੍ਯਦੁਹਿਤਾ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸਮਸੂਯਤ
ਆਹੁਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਆਹੁਕੀ ਨੂੰ ਅਵੰਤੀ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ; ਆਹੁਕਾ ਤੋਂ, ਕਾਸ਼ਿਆ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ, ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ।
ਦੇਵਕਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਦੇਵਗਰ੍ਭਸਮਾਵ੍ ਉਭੌ ਦੇਵਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਵੀਰਾ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਾਃ
ਦੇਵਕ ਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਮਈ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਜੰਮੇ; ਦੇਵਕ ਦੀਆਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੰਮੀਆਂ।
ਦੇਵਵਾਨੁਪਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸੁਦੇਵੋ ਦੇਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਸਪ੍ਤਾਸਨ੍ ਵਸੁਦੇਵਾਯ ਤਾ ਦਦੌ
ਦੇਵਵਾਨ, ਉਪਦੇਵ, ਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤਾ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਦੇਵਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵੀ ਚ ਮਿਤ੍ਰਦੇਵੀ ਯਸ਼ੋਧਰਾ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ ਸਤ੍ਯਦੇਵੀ ਚ ਸੁਤਾਪੀ ਚੇਤਿ ਸਪ੍ਤਮੀ
ਦੇਵਕੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵੀ, ਮਿਤ੍ਰਦੇਵੀ, ਯਸ਼ੋਧਰਾ, ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ, ਸਤ੍ਯਦੇਵੀ ਤੇ ਸੁਤਾਪੀ — ਇਹ ਸੱਤ ਹਨ।
ਨਵੋਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾਃ ਕਂਸਸ੍ਤੇषਾਂ ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਜਃ ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਸੁਨਾਮਾ ਚ ਕਙ੍ਕਃ ਸ਼ਙ੍ਕੁਸ਼੍ਚ ਭੂਯਸਃ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ; ਕੰਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਨਯਗ੍ਰੋਧ, ਸੁਨਾਮਾ, ਕੰਗਕ, ਸ਼ੰਕੁ ਤੇ ਹੋਰ।
ਅਜਭੂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਲਸ਼੍ਚ ਯੁਦ੍ਧਮੁष੍ਟਿਃ ਸੁਮੁष੍ਟਿਦਃ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਵਸਾਰਃ ਪਞ੍ਚਾਸਨ੍ ਕਂਸਾ ਕਂਸਵਤੀ ਤਥਾ
ਅਜਭੂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲ, ਯੁੱਧਮੁਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸੁਮੁਸ਼ਟੀਦਾ — ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਭੈਣਾਂ ਸਨ: ਕੰਸਾ, ਕੰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ।
ਸੁਤਨ੍ਤੂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਾਲੀ ਚ ਕਙ੍ਕਾ ਚੇਤਿ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾਃ ਉਗ੍ਰਸੇਨਃ ਸਹਾਪਤ੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤਃ ਕੁਕੁਰੋਦ੍ਭਵਃ
ਸੁਤੰਤੂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲੀ ਅਤੇ ਕੰਕਾ — ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੁਕੁਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਗਿਆ।