ਜਜ੍ਞੇ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਇਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਰਥੋ ਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞ ਇਤ੍ਯੇਵਮਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੇ ਝੰਡਾ ਵੀ ਬਣ ਗਿਆ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਦਸ਼ ਯਜ੍ਞਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਵੈ ਤਦਾ ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨਿ ਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਾ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਞ੍ਚਨਯੂਪਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਵੇਦਿਕਾਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਬਹੁਤ ਦਾਨ-ਦਾਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਯੂਪ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵੇਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੈਃ ਸਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਰ੍ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੈਰਲਂਕृਤਾਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਯਜਨ, ਆਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਜਗੌ ਗਾਥਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ ਮਹਿਮਾਨਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰਦ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਕārtਵੀਰਯ ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ।
ਨ ਨੂਨਂ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਕārtਵੀਰਯ ਦੀ ਮਰਗ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ—ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸ਼ੌਰ, ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ।
ਸ ਹਿ ਸਪ੍ਤਸੁ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਖਡ੍ਗੀ ਚਕ੍ਰੀ ਸ਼ਰਾਸਨੀ ਰਥੀ ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਯਨੁਚਰਨ੍ ਯੋਗੀ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਕਰਾਨ੍
ਉਹ ਤਲਵਾਰ, ਚੱਕਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਯੋਗੀ ਵਾਂਗ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ ਤੇ ਚੋਰਾਂ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ ਸ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਪਚਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਕਰਵਰਤੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ ਏਵ ਪਸ਼ੁਪਾਲੋ ऽਭੂਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਃ ਸ ਏਵ ਹਿ ਸ ਏਵ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਤ੍ਵਾਦਰ੍ਜੁਨੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਯੋਗੀ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਵਰਸ਼ਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਯੋ ऽਸੌ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਜ੍ਯਾਘਾਤਕਠਿਨਤ੍ਵਚਾ ਭਾਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਰਦੇਨੇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਏष ਨਾਗਂ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਕਰ੍ਕੋਟਕਸੁਤਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਾਗ ਕਰਕੋਟਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏष ਵੇਗਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਭਜੇਤ ਵੈ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨੇਵ ਸੁਖੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਲਲਤਾ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਮਾਲਿਨੀ ਊਰ੍ਮਿਭ੍ਰੁਕੁਟਿਸਂਤ੍ਰਾਸਾਚ੍ ਚਕਿਤਾਭ੍ਯੇਤਿ ਨਰ੍ਮਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਖੇਡਦਾ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਨਰਮਦਾ ਉਸ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਭੰਬੀਰੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਏਕੋ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਗਾਹੇ ਸ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ ਕਰੋਤ੍ਯੁਦ੍ਵृਤ੍ਤਵੇਗਾਂ ਤੁ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਪ੍ਰਾਵृਡੁਦ੍ਧਤਾਮ੍
ਉਹ ਇਕਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਮਦਾ, ਜੋ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਚਾਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣੇ ਮਹੋਦਧੌ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਤੀਵ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਃ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚੂਰ੍ਣੀਕृਤਮਹਾਵੀਚਿਲੀਨਮੀਨਮਹਾਤਿਮਿਮ੍ ਮਾਰੁਤਾਵਿਦ੍ਧਫੇਨੌਘਮ੍ ਆਵਰ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਦੁਃਸਹਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੀਨ ਡੁਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਫੇਨ ਦੇ ਢੇਰ ਉਚਾਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤ੍ਯਾਲੋਡਯਨ੍ਨੇਵ ਦੋਃਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਾਗਰਮ੍ ਮਨ੍ਦਰਕ੍ਸ਼ੋਭਚਕਿਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਮृਤੋਤ੍ਪਾਦਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਥਨੀ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਨਿਸ਼੍ਚਲਮੂਰ੍ਧਾਨੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਕਦਲੀਖਣ੍ਡਾ ਨਿਰ੍ਵਾਤਸ੍ਤਿਮਿਤਾ ਇਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੱਡੇ ਨਾਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਦਲੀ ਦੇ ਟੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਹੋ ਕੇ।
ਏਵਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਯਾਮ੍ ਉਤ੍ਸਿਕ੍ਤਂ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਬਲਂ ਰਾਵਣਂ ਬਲਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣ ਕੇ, ਪੰਜ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਨੀਯ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਬਬਨ੍ਧ ਚ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਿ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਮੁਮੋਚ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯੇਨੇਹ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਬਭੂਵ ਜ੍ਯਾਤਲਸ੍ਵਨਃ
ਪੁਲਸਤਿ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਭ੍ਰਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਆਸ੍ਫੋਟਸ੍ਤ੍ਵਸ਼ਨੇਰਿਵ ਅਹੋ ਬਤ ਵਿਧੇਰ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ऽਯਂ ਯਦਾਛਿਨਤ੍
ਉਹ ਧੁਨ ਇੱਕ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਟਕਕਾਰ। ਹਾਏ, ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਐਸੀ ਹੈ ਕਿ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਵੈ ਸਹਸ੍ਰਂ ਬਾਹੂਨਾਂ ਹੇਮਤਾਲਵਨਂ ਯਥਾ ਯਤ੍ਰਾਪਵਸ੍ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸ਼ਪ੍ਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਥੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਵਨਂ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਂ ਵੈ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਮ ਹੈਹਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਮਨ੍ਯੋ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਹੈਹਯਾ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੰਗਲ ਸਾੜਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਲਵੇਗਾ।
ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਤਰਸਾ ਬਲੀ ਤਪਸ੍ਵੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਸ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਭਾਰ੍ਗਵ
ਤੇਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਤਪਸੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਤਦਾ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ਼ਾਪੇਨ ਧੀਮਤਃ ਵਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਵृਤਃ ਪੁਰਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮਾ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਬਣਿਆ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ; ਇਹ ਵਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪ ਚੁਣਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪਞ੍ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਥਾਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਬਲਿਨਃ ਸ਼ੂਰਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਨ—ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਬਹਾਦਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ।
ਸ਼ੂਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਧृष੍ਟਃ ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਜਯਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚ ਵੈਕਰ੍ਤਾ ਅਵਨ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ, ਸ਼ੂਰ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਕ੍ਰੋਸ਼ਤ੍ਰੀ, ਜਯਧਵਜ, ਵੈਕਾਰਤਾ ਤੇ ਅਵੰਤੀ ਵੀ ਸਨ।
ਜਯਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਾਲਜਙ੍ਘੋ ਮਹਾਬਲਃ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਤਾਲਜਙ੍ਘਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਜਯਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਹਾਬਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ।
ਤੇषਾਂ ਪਞ੍ਚ ਕੁਲਾਃ ਖ੍ਯਾਤਾ ਹੈਹਯਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਰ੍ਯਾਤੋ ਭੋਜਾਸ਼੍ਚਾਵਨ੍ਤਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੈਹਯਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਕੁਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ: ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਾ, ਸ਼ਾਰਯਾਤਾ, ਭੋਜਾ, ਅਵੰਤੀ ਅਤੇ ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਾ।