ਹੈਹਯਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਧਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਧਰ੍ਮਨੇਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਸਂਹਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਜਃ
ਹੈਹਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਨੇਤ੍ਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ। ਧਰਮਨੇਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁੰਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਘਤ ਸੀ।
ਸਂਹਤਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦੋ ਮਹਿष੍ਮਾਨ੍ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਆਸੀਨ੍ਮਹਿष੍ਮਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸੰਘਤ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਮਹਿਸ਼ਮਾਨ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਮਹਿਸ਼ਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਹਾਦਰ ਸੀ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਮ੍ ਅਭੂਦ੍ਰਾਜਾ ਕਥਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਭੂਦ੍ ਦੁਰ੍ਦਮੋ ਨਾਮ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਦੁਰਦਮ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਦਮਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ ਕਨਕੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਕਨਕਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਯਾਦਾਸ਼੍ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਦੁਰਦਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਨਕ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਕਲਮੰਦ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਕਨਕ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਏ।
ਕृਤਵੀਰ੍ਯਃ ਕृਤਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਤਥੈਵ ਚ ਕृਤੌਜਾਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੋ ऽਭੂਤ੍ ਕृਤਵੀਰ੍ਯਾਤ੍ਤਤੋ ऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਉਹ ਸਨ: ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ, ਕ੍ਰਿਤਾਗਨੀ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਕ੍ਰਿਤੌਜਸ। ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ ਤੋਂ ਅਰਜੁਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਜਾਤਃ ਕਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪੇਸ਼੍ਵਰੋ ਨृਪਃ ਵਰ੍षਾਯੁਤਂ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਰਾਜਾ ਅਰਜੁਨ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਖ਼ਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਦਤ੍ਤਮਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋ ऽਤ੍ਰਿਸਮ੍ਭਵਮ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਾ ਵਰਾਸ੍ਤੇਨ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਨੇ ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ। ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸ ਵਵ੍ਰੇ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ ਅਧਰ੍ਮਂ ਚਰਮਾਣਸ੍ਯ ਸਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਤੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ।
ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਪृਥਿਵੀਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇਣੈਵਾਨੁਪਾਲਨਮ੍ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਵਧਸ਼੍ਚੈਵਾਧਿਕਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਸਨੇ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਸਕੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਹੋਵੇ।
ਤੇਨੇਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਸਰ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਸਪਰ੍ਵਤਾ ਸਪ੍ਤੋਦਧਿਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਜਿਤਾ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਟਾਪੂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਖ਼ਾਨਦਾਨੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਜਜ੍ਞੇ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਇਚ੍ਛਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਰਥੋ ਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞ ਇਤ੍ਯੇਵਮਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੇ ਝੰਡਾ ਵੀ ਬਣ ਗਿਆ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਦਸ਼ ਯਜ੍ਞਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਵੈ ਤਦਾ ਨਿਰਰ੍ਗਲਾਨਿ ਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਯਜ੍ਞਾ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਸਨ੍ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਞ੍ਚਨਯੂਪਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਵੇਦਿਕਾਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਬਹੁਤ ਦਾਨ-ਦਾਤ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਯੂਪ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵੇਦੀਆਂ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵੈਃ ਸਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੈਰ੍ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੈਰਲਂਕृਤਾਃ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਯਜਨ, ਆਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਜਗੌ ਗਾਥਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਨਾਰਦਸ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ ਮਹਿਮਾਨਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰਦ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ, ਕārtਵੀਰਯ ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ।
ਨ ਨੂਨਂ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਦਾਨੈਸ੍ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਸ਼੍ਰੁਤੇਨ ਚ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਕārtਵੀਰਯ ਦੀ ਮਰਗ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ—ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸ਼ੌਰ, ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ।
ਸ ਹਿ ਸਪ੍ਤਸੁ ਦ੍ਵੀਪੇषੁ ਖਡ੍ਗੀ ਚਕ੍ਰੀ ਸ਼ਰਾਸਨੀ ਰਥੀ ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਯਨੁਚਰਨ੍ ਯੋਗੀ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਤਸ੍ਕਰਾਨ੍
ਉਹ ਤਲਵਾਰ, ਚੱਕਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਯੋਗੀ ਵਾਂਗ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ ਤੇ ਚੋਰਾਂ 'ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ ਸ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤੀ ਬਭੂਵ ਹ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਪਚਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਚਕਰਵਰਤੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ ਏਵ ਪਸ਼ੁਪਾਲੋ ऽਭੂਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਃ ਸ ਏਵ ਹਿ ਸ ਏਵ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਤ੍ਵਾਦਰ੍ਜੁਨੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣਿਆ, ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਯੋਗੀ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਵਰਸ਼ਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਯੋ ऽਸੌ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਜ੍ਯਾਘਾਤਕਠਿਨਤ੍ਵਚਾ ਭਾਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਾਰਦੇਨੇਵ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਏष ਨਾਗਂ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ਕਰ੍ਕੋਟਕਸੁਤਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰ੍ਯਾਂ ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਾਗ ਕਰਕੋਟਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏष ਵੇਗਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵृਟ੍ਕਾਲੇ ਭਜੇਤ ਵੈ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨੇਵ ਸੁਖੋਦ੍ਭਿਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਰਾਜਾ, ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਲਲਤਾ ਕ੍ਰੀਡਤਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਮਾਲਿਨੀ ਊਰ੍ਮਿਭ੍ਰੁਕੁਟਿਸਂਤ੍ਰਾਸਾਚ੍ ਚਕਿਤਾਭ੍ਯੇਤਿ ਨਰ੍ਮਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਖੇਡਦਾ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਨਰਮਦਾ ਉਸ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਭੰਬੀਰੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਏਕੋ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਗਾਹੇ ਸ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍ ਕਰੋਤ੍ਯੁਦ੍ਵृਤ੍ਤਵੇਗਾਂ ਤੁ ਨਰ੍ਮਦਾਂ ਪ੍ਰਾਵृਡੁਦ੍ਧਤਾਮ੍
ਉਹ ਇਕਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਮਦਾ, ਜੋ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਚਾਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਹੁਸਹਸ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣੇ ਮਹੋਦਧੌ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਤੀਵ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾਃ ਪਾਤਾਲਸ੍ਥਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚੂਰ੍ਣੀਕृਤਮਹਾਵੀਚਿਲੀਨਮੀਨਮਹਾਤਿਮਿਮ੍ ਮਾਰੁਤਾਵਿਦ੍ਧਫੇਨੌਘਮ੍ ਆਵਰ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਦੁਃਸਹਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੀਨ ਡੁਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡਦੇ ਫੇਨ ਦੇ ਢੇਰ ਉਚਾਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤ੍ਯਾਲੋਡਯਨ੍ਨੇਵ ਦੋਃਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਾਗਰਮ੍ ਮਨ੍ਦਰਕ੍ਸ਼ੋਭਚਕਿਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਮृਤੋਤ੍ਪਾਦਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਮਥਨੀ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਨਿਸ਼੍ਚਲਮੂਰ੍ਧਾਨੋ ਭਵਨ੍ਤਿ ਚ ਮਹੋਰਗਾਃ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਕਦਲੀਖਣ੍ਡਾ ਨਿਰ੍ਵਾਤਸ੍ਤਿਮਿਤਾ ਇਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੱਡੇ ਨਾਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਸ਼ਚਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਦਲੀ ਦੇ ਟੁੰਡ ਵਾਂਗ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਹੋ ਕੇ।
ਏਵਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਯਾਮ੍ ਉਤ੍ਸਿਕ੍ਤਂ ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ ਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਬਲਂ ਰਾਵਣਂ ਬਲਾਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣ ਕੇ, ਪੰਜ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਚਾਨੀਯ ਮਾਹਿष੍ਮਤ੍ਯਾਂ ਬਬਨ੍ਧ ਚ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਹ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਸਂਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਿ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।