ਤਾਂਸ੍ਤੇ ਦਦਾਮਿ ਪਤਮਾਨਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ ਯੇ ਮੇ ਲੋਕਾਸ੍ਤਵ ਤੇ ਵੈ ਭਵਨ੍ਤੁ ਯਦ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਯਦਿ ਵਾ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਿਤਾਸ੍ ਤਾਨਾਕ੍ਰਮ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਪੇਤਮੋਹਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ। ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਭ੍ਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨੁ ਤੁਲ੍ਯਤੇਜਾਃ ਸੁਕृਤਂ ਹਿ ਕਾਮਯੇ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸਨ੍ ਦੈਵਾਦੇਸ਼ਾਦਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ਼੍ ਚਰੇਨ੍ਨृਸ਼ਂਸਂ ਹਿ ਨ ਜਾਤੁ ਰਾਜਾ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਰੱਬ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੁਸੀਬਤ ਆਵੇ, ਉਹ ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕਠੋਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਮਾਰ੍ਗਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਪੋ ਧਰ੍ਮਮਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਨ ਮਦ੍ਵਿਧੋ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਹਿ ਰਾਜਾ ਹ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕृਪਣਂ ਮਾਂ ਯਥਾਤ੍ਥ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਇਜ਼ਤ ਲਈ ਤਪ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ। ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਧਰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗਰੀਬੀ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਕੁਰ੍ਯਾਮਪੂਰ੍ਵਂ ਨ ਕृਤਂ ਯਦਨ੍ਯੈਰ੍ ਵਿਵਿਤ੍ਸਮਾਨਃ ਕਿਮ੍ ਉ ਤਤ੍ਰ ਸਾਧੁਃ ਬ੍ਰੁਵਾਣਮੇਵਂ ਨृਪਤਿਂ ਯਯਾਤਿਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮੋ ਵਸੁਮਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕਰਾਂ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਸਿੱਖਣ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਚੰਗਾ ਹੈ? ਇਉਂ ਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਸੁਮਾਨ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪृਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਵਸੁਮਾਨੌषਦਸ਼੍ਵਿਰ੍ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਲੋਕੋ ਦਿਵਿ ਮਹ੍ਯਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਦ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਥਿਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਵਸੁਮਾਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ: ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੋਕ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਧਰਮ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਯਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਪृਥਿਵੀ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਤੇਜਸਾ ਤਪਤੇ ਭਾਨੁਮਾਂਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਸ੍ ਤਾਵਨ੍ਤੋ ਦਿਵਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵੈ ਤੇ ਤ੍ਵਾਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯਨ੍ਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਹ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਾਂਸ੍ ਤੇ ਦਦਾਮਿ ਪਤ ਮਾਂ ਪ੍ਰਪਾਤਂ ਯੇ ਮੇ ਲੋਕਾਸ੍ਤਵ ਤੇ ਵੈ ਭਵਨ੍ਤੁ ਕ੍ਰੀਣੀष੍ਵੈਨਾਂਸ੍ ਤृਣਕੇਨਾਪਿ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤੇ ਯਦਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਦੁष੍ਟਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ। ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਨਾਲ ਵੀ ਖਰੀਦ ਲੈ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਨ ਮਿਥ੍ਯਾਹਂ ਵਿਕ੍ਰਯਂ ਵੈ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਮਯਾ ਕृਤਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਭਾਵੇ ऽਪਿ ਰਾਜਨ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਨ ਚੈਵਾਕृਤਪੂਰ੍ਵਮਨ੍ਯੈਰ੍ ਵਿਵਿਤ੍ਸਮਾਨੋ ਵਸੁਮਨ੍ਨ ਸਾਧੁ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠਾ ਵਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਰਾਜਨ। ਤੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਸਿੱਖਣ ਲਈ, ਵਸੁਮਾਨ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ।
ਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਰਾਜਨ੍ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਯਦਿ ਨੇष੍ਟਃ ਕ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਨਾਹਂ ਤਾਨ੍ਵੈ ਪ੍ਰਤਿਗਨ੍ਤਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾਸ੍ਤਾਵਕਾ ਵੈ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਤੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਲੈ ਲੈ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਰੀਦਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈਵਾਂਗਾ, ਰਾਜਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰੇ ਹੋ ਜਾਣ।
ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਬਿਰੌਸ਼ੀਨਰੋ ऽਹਂ ਮਮਾਪਿ ਲੋਕਾ ਯਦਿ ਸਨ੍ਤਿ ਤਾਤ ਯਦ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਯਦਿ ਵਾ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਸ਼ਿਬੀ, ਉਸ਼ੀਨਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ: ਜੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਲੋਕ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਧਰਮ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਤ੍ਵਂ ਵਾਚਾ ਹृਦਯੇਨਾਪਿ ਰਾਜਨ੍ ਪਰੀਪ੍ਸਮਾਨੋ ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇਨਾਨਨ੍ਤਾ ਦਿਵਿ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾ ਵੈ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਰੂਪਾਃ ਸ੍ਵਨਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਨ੍ਤਃ
ਤੂੰ, ਰਾਜਨ, ਨਾ ਤਾਂ ਬੋਲ ਕੇ, ਨਾ ਦਿਲੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਘਟਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਲੋਕ ਹਨ, ਵੱਡੇ, ਗੂੰਜਦੇ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ।
ਤਾਂਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਰਾਜਨ੍ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਨ੍ਯਦਿ ਨੇष੍ਟਃ ਕ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਨ ਚਾਹਂ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਤਾਤ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਲੋਕਾਨ੍
ਤੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਲੈ ਲੈ, ਰਾਜਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਜੇ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਰੀਦਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲੈਵਾਂਗਾ। ਪਿਆਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਜਾਣਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ ਤੇਚਾਪ੍ਯਨਨ੍ਤਾ ਨਰਦੇਵ ਲੋਕਾਃ ਤਥਾਦ੍ਯ ਲੋਕੇ ਨ ਰਮੇ ऽਨ੍ਯਦਤ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਬੇ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਾਮਿ ਵਾਚਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਅਨੰਤ ਲੋਕ ਹਨ, ਰਾਜਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਅੱਜ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ਿਬੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਨ ਚੇਦੇਕੈਕਸ਼ੋ ਰਾਜਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਸਿ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਦਾਯ ਤਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਗਨ੍ਤਾਰੋ ਨਰਕਂ ਵਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ, ਰਾਜਨ, ਸਾਡੇ ਹਰ ਇਕ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੇ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਯਦਰ੍ਹਾਸ੍ ਤਦ੍ਵਦਧ੍ਵਂ ਵਃ ਸਨ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਾਦਿਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ ਅਹਂ ਤੁ ਨਾਭਿਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਨ ਮਯਾ ਪੁਰਾ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਉਹੀ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੇਕ ਹੋ। ਪਰ ਜੋ ਕੰਮ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਅਲਿਪ੍ਸਮਾਨਸ੍ਯ ਤੁ ਮੇ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਨ ਤਤ੍ਤਥਾਸ੍ਤੀਹ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸਿਂਹ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਯਦੇਵ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਚਾਨਨ੍ਤਫਲਂ ਭਵਿष੍ਯਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ। ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਦਾਨ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੰਤਹੀਣ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ।
ਕਸ੍ਯੈਤੇ ਪ੍ਰਤਿਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਥਾਃ ਪਞ੍ਚ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਃ ਉਚ੍ਚੈਃ ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤੇ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੋ ऽਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾ ਇਵ
ਇਹ ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਕਿਸ ਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਖੜੇ ਹਨ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ?
ਭਵਤਾਂ ਮਮ ਚੈਵੈਤੇ ਰਥਾ ਭਾਨ੍ਤਿ ਹਿਰਣ੍ਮਯਾਃ ਆਰੁਹ੍ਯੈਤੇषੁ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਸਹ
ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਚਲੋ।
ਆਤਿष੍ਠਸ੍ਵ ਰਥਂ ਰਾਜਨ੍ ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਵਿਹਾਯਸਾ ਵਯਮਪ੍ਯਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਯਦਾ ਕਾਲੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਧੋ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵਾਂਗੇ।
ਸਰ੍ਵੈਰਿਦਾਨੀਂ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਹ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਜਿਤੋ ਯਤਃ ਏष ਵੋ ਵਿਰਜਾਃ ਪਨ੍ਥਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦੇਵਸਦ੍ਮਗਃ
ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਵਰਗ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਰਮਲ ਰਸਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤੇ ऽਭਿਰੁਹ੍ਯ ਰਥਾਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਨृਪਤੇ ਨृਪਾਃ ਆਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤੋ ਦਿਵਂ ਭਾਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮੇਣਾਵृਤ੍ਯ ਰੋਦਸੀ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਢੱਕਦੇ ਹੋਏ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵਧ ਗਏ।
ਅਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਮੇਕੋ ऽਭਿਗਨ੍ਤਾ ਸਖਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਮੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਕਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਸ਼ਿਬਿਰੌਸ਼ੀਨਰੋ ऽਯਮ੍ ਏਕੋ ऽਤ੍ਯਯਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਗੇਨ ਵਾਹਾਨ੍
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰ ਇਹ ਉਸ਼ੀਨਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਬੀ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਲੈ ਗਿਆ?
ਅਦਦਾਦ੍ਦੇਵਯਾਨਾਯ ਯਾਵਦ੍ਵਿਤ੍ਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤਃ ਉਸ਼ੀਨਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਯਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠੋ ਹਿ ਵਃ ਸ਼ਿਬਿਃ
ਇਹ ਉਸ਼ੀਨਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵਯਾਨਾ ਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਿਬੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਸ਼ੌਚਂ ਸਤ੍ਯਮਥੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਹਿਂਸਾ ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸਮਤਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਮ੍ ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾਨ੍ਯਥ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਾਜ੍ਞਿ ਸ਼ਿਬੌ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮੇ ਸੁਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਏਵਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਹ੍ਰੀਨਿषੇਵੀ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਿਬਿਰ੍ ਅਭਿਗਨ੍ਤਾ ਰਥੇਨ
ਦਾਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਸਚਾਈ, ਅਹਿੰਸਾ, ਲਜਾ, ਲੱਖਮੀ, ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ, ਸਮਤਾ ਤੇ ਦਇਆ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਿਬੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਲਜਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਗੁਣ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਿਬੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇਗਾ।
ਅਥਾष੍ਟਕਃ ਪੁਨਰੇਵਾਨ੍ਵਪृਚ੍ਛਨ੍ ਮਾਤਾਮਹਂ ਕੌਤੁਕਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਮ੍ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਨृਪਤੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਤਸ਼੍ਚ ਕਸ਼੍ਚਾਸਿ ਕਥਂ ਤ੍ਵਮਾਗਾਃ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ਧਿ ਨ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਲੋਕੇ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾ
ਫਿਰ ਅਸ਼ਟਕ ਨੇ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਨਾਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ—ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ? ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਖ਼ਤਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।'
ਯਯਾਤਿਰਸ੍ਮਿ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੂਰੋਃ ਪਿਤਾ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਸ੍ਤ੍ਵਿਹਾਸਮ੍ ਗੁਹ੍ਯਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਾਮਕੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਾਤਾਮਹੋ ਭਵਤਾਂ ਸੁਪ੍ਰਕਾਸ਼ਃ
ਮੈਂ ਯਯਾਤੀ ਹਾਂ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੁਰੂ ਦਾ ਪਿਓ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਇਹ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਨਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਮ੍ ਇਮਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਨਿਰ੍ਜਿਗਾਯ ऋਦ੍ਧਾਂ ਮਹੀਮਦਦਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਮੇਧ੍ਯਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਨੈਕਸ਼ਸ੍ ਤਾਨ੍ਸੁਰੂਪਾਂਸ੍ ਤਦਾ ਦੇਵਾਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਜੋ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਘੋੜੇ, ਬੇਹਦ ਸੋਹਣੇ, ਵੀ ਬਖ਼ਸ਼ੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲਾਂ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣੇ।
ਅਦਾਮਹਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਣਾਮਿਮਾਮਖਿਲਾਨ੍ਨੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਮ੍ ਗੋਭਿਃ ਸੁਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਧਨੈਸ਼੍ਚ ਮੁਖ੍ਯੈਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਃ ਸਨਾਗਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਬੁਦਾਨਿ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਹਰ ਤਰਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਭੋਜਨ, ਵਧੀਆ ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਮੁੱਖ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੇ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ ਚ ਤਥੈਵਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਵਲਤੇ ਮਾਨੁषੇषੁ ਨ ਮੇ ਵृਥਾ ਵ੍ਯਾਹृਤਮੇਵ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਯਨ੍ਤਿ
ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਵੀ ਬੋਲ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਨੇਕ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਚ ਦੀ ਹੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਨਃ ਸਰ੍ਵਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ਅਨਸੂਯੁਰ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਨ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸ ਭਜੇਨ੍ਨਃ ਸਲੋਕਤਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਏ, ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਦੁਜਿਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਦੱਸੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਰਗਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇਗਾ।