ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਨृਪਤਿਂ ਯਯਾਤਿਮ੍ ਅਥਾष੍ਟਕਃ ਪੁਨਰੇਵਾਨ੍ਵਪृਚ੍ਛਤ੍ ਮਾਤਾਮਹਂ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪਪਨ੍ਨਂ ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਯਥਾਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸ਼ਟਕਾ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮਾਤਾ-ਮਹਾ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇ?'
ਯੇ ਯੇ ਲੋਕਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਧਾਨਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਭੁਕ੍ਤਾ ਯਂ ਚ ਕਾਲੇ ਯਥਾ ਚ ਤਨ੍ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਵਦ੍ਭਾषਸੇ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਮ੍
ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਕੀਤਾ, ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਖੇਤਰ-ਜਾਣੂ ਵਾਂਗ ਦੱਸੋ।
ਰਾਜਾਹਮਾਸਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਹ ਸਾਰ੍ਵਭੌਮਸ੍ ਤਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ਮਹਤਸ਼੍ ਚਾਜਰ੍ਯਂ ਵੈ ਤਤ੍ਰਾਵਸਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਮਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪਰਮਾਨਭ੍ਯੁਪੇਤਃ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸਰਵਭੌਮ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਹਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪੁਰੀਂ ਪੁਰੁਹੂਤਸ੍ਯ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸਹਸ੍ਰਦ੍ਵਾਰਾਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਾਨ੍ਤਾਮ੍ ਅਧ੍ਯਾਵਸਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਮਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪਰਮਾਨਭ੍ਯੁਪੇਤਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੱਸਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਦਿਵ੍ਯਮਜਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲੋਕਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਰ੍ ਲੋਕਪਤੇਰ੍ਦੁਰਾਪਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਵਸਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਮਾਤ੍ਰਂ ਤਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ਪਰਮਾਨਭ੍ਯੁਪੇਤਃ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਅਮਰ ਤੇ ਦਿਵਯ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਲੋਕ-ਪਤੀ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੱਸਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਚ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ਨ੍ਯਵਸਂ ਯਥੇष੍ਟਮ੍ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਸ੍ ਤੁਲ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵਦ੍ਯੁਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ ਵੱਸਿਆ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ।
ਤਥਾਵਸਂ ਨਨ੍ਦਨੇ ਕਾਮਰੂਪੀ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸ਼ਤਾਨਾਮ੍ ਸਹਾਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਵਿਚਰਨ੍ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਗਾਨ੍ ਪੁष੍ਪਿਤਾਂਸ਼੍ਚਾਰੁਰੂਪਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮ-ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਵੱਸਿਆ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਵੇਖਦਾ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਮਾਂ ਦੇਵਸੁਖੇषੁ ਸਕ੍ਤਂ ਕਾਲੇ ऽਤੀਤੇ ਮਹਤਿ ਤਤੋ ऽਤਿਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਦੂਤੋ ਦੇਵਾਨਾਮਬ੍ਰਵੀਦੁਗ੍ਰਰੂਪੋ ਧ੍ਵਂਸੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਸ੍ਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਲੁਤੇਨ ਸ੍ਵਰੇਣ
ਉਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿਆ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਿਹਾ, 'ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾ!'
ਏਤਾਵਨ੍ਮੇ ਵਿਦਿਤਂ ਰਾਜਸਿਂਹ ਤਤੋ ਭ੍ਰष੍ਟੋ ऽਹਂ ਨਨ੍ਦਨਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਃ ਵਾਚੋ ऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸੁਰਾਣਾਮ੍ ਅਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਚ੍ਛੋਚਤਾਂ ਮਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ
ਇਤਨਾ ਹੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਨੰਦਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਜਾ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯੋ ਯਯਾਤਿਃ ਪਤਤ੍ਯਸੌ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ਪੁਣ੍ਯਕੀਰ੍ਤਿਃ ਤਾਨਬ੍ਰੁਵਂ ਪਤਮਾਨਸ੍ਤਦਾਹਂ ਸਤਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਪਤੇਯਂ ਕਥਂ ਨੁ
ਅਚਾਨਕ, ਯਯਾਤਿ, ਜਿਸਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਡਿੱਗ ਗਿਆ—ਜੋ ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ; ਜਦ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਸਤਜਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?'
ਤੈਰਾਖ੍ਯਾਤਾਂ ਭਵਤਾਂ ਯਜ੍ਞਭੂਮਿਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚੈਨਾਮਹਮਾਗਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਹਵਿਰ੍ਗਨ੍ਧੈਰ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਯਜ੍ਞਭੂਮਿਂ ਧੂਮਾਪਾਙ੍ਗਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਤਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਯਜਨ-ਭੂਮੀ ਦਾ ਪਤਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ; ਹਵਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਯਜਨ-ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਤੇ ਧੂੰਏ ਦੇ ਉਠਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਮੰਨਿਆ।
ਯਦਾ ਵਸਨ੍ਨਨ੍ਦਨੇ ਕਾਮਰੂਪੇ ਸਂਵਤ੍ਸਰਾਣਾਮਯੁਤਂ ਸ਼ਤਾਨਾਮ੍ ਕਿਂਕਾਰਣਂ ਕਾਰ੍ਤਯੁਗਪ੍ਰਧਾਨ ਹਿਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵੈ ਵਸੁਧਾਮ੍ ਅਨ੍ਵਪਦ੍ਯਃ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮ-ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਵੱਸੇ, ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੇ ਮੁੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਏ?
ਜ੍ਞਾਤਿਃ ਸੁਹृਤ੍ਸ੍ਵਜਨੋ ਯੋ ਯਥੇਹ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਵਿਤ੍ਤੇ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਮਾਨਵੈਰ੍ਹਿ ਤਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਂ ਮਨੁष੍ਯਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਸਦ੍ਯਃ ਖੇਚਰਾ ਦੇਵਸਂਘਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਇਥੇ ਧਨ ਖਤਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੋਸਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਂਮੁਹ੍ਯਤੇ ਮੇ ऽਤ੍ਰ ਮਨੋ ऽਤਿਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਕਿਂਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਕਸ੍ਯ ਧਾਮੋਪਯਾਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਵਿਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤੋ ਮੇ
ਉਥੇ ਪੁੰਨ ਕਿਵੇਂ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੈ। ਕੌਣ ਵਧੀਆ ਹੈ ਤੇ ਕੌਣ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੇਤਰ ਦਾ ਮਾਹਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਇਮਂ ਭੌਮਂ ਨਰਕਂ ਤੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਲਾਲਪ੍ਯਮਾਨਾ ਨਰਦੇਵ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਕਙ੍ਕਗੋਮਾਯੁਪਲਾਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਵਿਵृਦ੍ਧਿਂ ਬਹੁਧਾ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਲੋਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੋਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ, ਕਾਂ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਲੂਕੜਾਂ ਲਈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂ ਵਰ੍ਜਨੀਯਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੁष੍ਟਂ ਲੋਕੇ ਗਰ੍ਹਣੀਯਂ ਚ ਕਰ੍ਮ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ ਭੂਯਸ਼੍ਚੇਦਾਨੀਂ ਵਦ ਕਿਂ ਤੇ ਵਦਾਮਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇ ਹੋਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਦੱਸਾਂ।
ਯਦਾ ਤੁ ਤਾਂਸ੍ ਤੇ ਵਿਤੁਦਨ੍ਤੇ ਵਯਾਂਸਿ ਤਥਾ ਗृਧ੍ਰਾਃ ਸ਼ਿਤਿਕਣ੍ਠਾਃ ਪਤਂਗਾਃ ਕਥਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਥਮਾਭਵਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਭੌਮਂ ਨਰਕਮਹਂ ਸ਼ृਣੋਮਿ
ਜਦੋਂ ਪੰਛੀ, ਗਿੱਧ, ਉਲੂ ਤੇ ਕੀੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਰਕ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦੇਹਾਤ੍ਕਰ੍ਮਣੋ ਜृਮ੍ਭਮਾਣਾਦ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍ ਅਨੁਸਂਚਰਨ੍ਤਿ ਇਮਂ ਭੌਮਂ ਨਰਕਂ ਤੇ ਪਤਨ੍ਤਿ ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਵਰ੍षਪੂਗਾਨਨੇਕਾਨ੍
ਦੇਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜਦੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਲੰਘਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
षष੍ਟਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਤਨ੍ਤਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤਥਾਸ਼ੀਤਿਂ ਚੈਵ ਤੁ ਵਤ੍ਸਰਾਣਾਮ੍ ਤਾਨ੍ਵੈ ਨੁਦਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾਨ੍ ਭੀਮਾ ਭੌਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਃ
ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੀ; ਜੋ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖਸ਼, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੱਕਦੇ ਹਨ।
ਯਦੇਤਾਂਸ੍ਤੇ ਸਂਪਤਤਸ੍ਤੁਦਨ੍ਤਿ ਭੀਮਾ ਭੌਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਦਂष੍ਟ੍ਰਾਃ ਕਥਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਕਥਮਾਭਵਨ੍ਤਿ ਕਥਂਭੂਤਾ ਗਰ੍ਭਭੂਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖਸ਼ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਗਰਭ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਅਸृਗ੍ਰੇਤਃ ਪੁष੍ਪਰਸਾਨੁਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਵੇਤਿ ਸਦ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੇਣ ਸृष੍ਟਮ੍ ਤਵ ਤਰਯਾ ਰਜ ਆਪਦ੍ਯਤੇ ਚ ਸ ਗਰ੍ਭਭੂਤਃ ਸਮੁਪੈਤਿ ਤਤ੍ਰ
ਖੂਨ, ਵੀਰਜ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰਸ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਬਣੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦੇ ਹਨ; ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗਰਭ ਬਣ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ ਓषਧੀਂਸ਼੍ਚਾਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਅਪੋ ਵਾਯੁਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਚਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਚਤੁष੍ਪਦਂ ਦ੍ਵਿਪਦਂ ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵ ਏਵਂਭੂਤਾ ਗਰ੍ਭਭੂਤਾ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਰੁੱਖ, ਜੜੀਆਂ, ਪਾਣੀ, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੀ; ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਗਰਭ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਪੁਰ੍ਵਿਦਧਾਤੀਹ ਗਰ੍ਭ ਉਤਾਹੋਸ੍ਵਿਤ੍ਸ੍ਵੇਨ ਕਾਮੇਨ ਯਾਤਿ ਆਪਦ੍ਯਮਾਨੋ ਨਰਯੋਨਿਮੇਤਾਮ੍ ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਾਤ੍ਪृਚ੍ਛਤਸ੍ਤ੍ਵਮ੍
ਕੀ ਗਰਭ ਇਥੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜਣਨੀ ਵਿਚ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ੱਕ ਵਿਚ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਰੀਰਦੇਹਾਦਿਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਂ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਲਭਤੇ ਕੇਨ ਸਂਜ੍ਞਾਮ੍ ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਤ ਆਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ
ਸਰੀਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸੁਣਨ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ; ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਵਾਯੁਃ ਸਮੁਤ੍ਕਰ੍षਤਿ ਗਰ੍ਭਯੋਨਿਮ੍ ऋਤੌ ਰੇਤਃ ਪੁष੍ਪਰਸਾਨੁਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਸ ਤਤ੍ਰ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਕृਤਾਧਿਕਾਰਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਂਵਰ੍ਧਯਤੀਹ ਗਰ੍ਭਮ੍
ਹਵਾ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਗਰਭ ਨੂੰ ਜਣਨੀ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵੀਰਜ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰਸ ਨਾਲ; ਉਥੇ, ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਆਪਣਾ ਹਕ ਕਾਇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।
ਸ ਜਾਯਮਾਨੋ ऽਥ ਗृਹੀਤਮਾਤ੍ਰਃ ਸਂਜ੍ਞਾਮਧਿष੍ਠਾਯ ਤਤੋ ਮਨੁष੍ਯਃ ਸ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵੇਦਯਤੀਹ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸ ਵੈ ਰੂਪਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਫੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਕੰਨ ਨਾਲ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਘ੍ਰਾਣੇਨ ਗਨ੍ਧਂ ਜਿਹ੍ਵਯਾਥੋ ਰਸਂ ਚ ਤ੍ਵਚਾ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਮਨਸਾ ਦੇਵਭਾਵਮ੍ ਇਤ੍ਯष੍ਟਕੇਹੋਪਚਿਤਂ ਹਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਃ ਸ਼ਰੀਰੇ
ਨੱਕ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਸਵਾਦ, ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਛੂਹ, ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਵਾਲੀ ਚੇਤਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਠੇ ਅੰਗ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਰੁषੋ ਦਹ੍ਯਤੇ ਵਾ ਨਿਖਨ੍ਯਤੇ ਵਾਪਿ ਨਿਕृष੍ਯਤੇ ਵਾ ਅਭਾਵਭੂਤਃ ਸ ਵਿਨਾਸ਼ਮੇਤ੍ਯ ਕੇਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚੇਤਯਤੇ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਦਫਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਥਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?
ਹਿਤ੍ਵਾ ਸੋ ऽਸੂਨ੍ ਸੁਪ੍ਤਵਨ੍ਨਿष੍ਠਿਤਤ੍ਵਾਤ੍ ਪੁਰੋਧਾਯ ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚ ਅਨ੍ਯਾਂ ਯੋਨਿਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਨੁਸਾਰਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਭਜਤੇ ਰਾਜਸਿਂਹ
ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡ ਕੇ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੁੰਨ ਜਾਂ ਪਾਪ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਜਣਨੀ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਯੋਨਿਂ ਪੁਣ੍ਯਕृਤੋ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪਾਪਾਂ ਯੋਨਿਂ ਪਾਪਕृਤੋ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਕੀਟਾਃ ਪਤਂਗਾਸ਼੍ਚ ਭਵਨ੍ਤਿ ਪਾਪਾਨ੍ ਨ ਮੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵ
ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚੰਗੀ ਜਣਨੀ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੰਦਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਦੀ ਜਣਨੀ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਪ ਤੋਂ ਕੀੜੇ ਤੇ ਪਤੰਗੇ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਮਹਾਨ ਜੀ।