ਧਰ੍ਮੇਣ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਥਾਵਦ੍ ਅਨੁਰਞ੍ਜਯਨ੍ ਯਯਾਤਿਃ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਪਰਃ
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਯਥਾਵਤ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਰਾਜਾ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯੁਵਾ ਵਿषਯਗੋਚਰਃ ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਚਾਰ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲਾ, ਜਵਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਕਾਮਾਂਸ੍ ਤृਪ੍ਤਃ ਖਿਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਕਾਲਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨੁਜਾਧਿਪਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਤਸੱਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਪਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਵੀ ਸੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ ਕਾਲਜ੍ਞਃ ਕਲਾਕਾष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਮਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕਾਲਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਜਾਤੁ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨਾਮ੍ ਉਪਭੋਗੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਨਾਲਮੇਕਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਸੁਖਂ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਕਾਮਮਰਿਂਦਮ ਸੇਵਿਤਾ ਵਿषਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰ ਯੌਵਨੇਨ ਮਯਾ ਤਵ
ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਮਨ-ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਗਿਆ ਹੈ।
ਪੂਰੋ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗृਹਾਣੇਦਂ ਸ੍ਵਯੌਵਨਮ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚੈਵ ਗृਹਾਣੇਦਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਸੁਤਃ
ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ! ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲੈ, ਇਹ ਰਾਜ ਵੀ ਲੈ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਜਰਾਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਸ ਪੂਰੁਃ ਸ੍ਵਂ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲਈ।
ਅਭਿषੇਕ੍ਤੁਕਾਮਂ ਚ ਨृਪਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਨੀਯਸਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।
ਕਥਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦੌਹਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਭੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਯਦੁਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪੂਰੋਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਸਿ
ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਪੁਰੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਦਾ ਪੋਤਾ ਹੈ, ਰਾਜ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਹੈ?
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਯਦੁਸ੍ਤਵ ਸੁਤਸ੍ ਤੁਰ੍ਵਸੁਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਯਾਃ ਸੁਤੋ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਸ੍ ਤਥਾਨੁਃ ਪੂਰੁਰੇਵ ਚ
ਤੁਹਾਡਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੁਰਵਸੁ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਹੁਯੁ, ਫਿਰ ਅਨੁ, ਤੇ ਪੁਰੂ ਵੀ।
ਕਥਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਨੀਯਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਮਰ੍ਹਤਿ ਏਤਤ੍ਸਂਬੋਧਯਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮਨੁਪਾਲਯ
ਕਿਵੇਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਜ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ: ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਓ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵਚਃ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤਿ ਯਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ ਦੇਯਂ ਮੇ ਕਥਂਚਨ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਰਗ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨ: ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਜ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇਨ ਯਦੁਨਾ ਨਿਯੋਗੋ ਨਾਨੁਪਾਲਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਃ ਪਿਤੁਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨ ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਤਾਂ ਮਤਃ
ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯਦੁ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ; ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗਿਆ, ਤੇ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵਚਨਕृਦ੍ ਧਿਤਃ ਪਥ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਃ ਸੁਤਃ ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪਿਤृਮਾਤृषੁ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੇ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਸੱਚਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਯਦੁਨਾਹਮਵਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤਥਾ ਤੁਰ੍ਵਸੁਨਾਪਿ ਵਾ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਣਾ ਚਾਨੁਨਾ ਚੈਵਮ੍ ਅਪ੍ਯਵਜ੍ਞਾ ਕृਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਯਦੁ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕੀਤਾ, ਤੁਰਵਸੁ, ਦੁਰਹੁਯੁ ਤੇ ਅਨੁ ਨੇ ਵੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਪਮਾਨ ਹੋਇਆ।
ਪੂਰੁਣਾ ਮੇ ਕृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਾਨਿਤਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਕਨੀਯਾਨ੍ਮਮ ਦਾਯਾਦੋ ਜਰਾ ਯੇਨ ਧृਤਾ ਮਮ
ਪੁਰੂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾਸ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰਾ ਵਾਰਸ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਬੁਢਾਪਾ ਸਹਾਰਿਆ।
ਮਮ ਕਾਮਃ ਸ ਚ ਕृਤਃ ਪੂਰੁਣਾ ਪੁਤ੍ਰਰੂਪਿਣਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਚ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਕਾਵ੍ਯੇਨੋਸ਼ਨਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੁਰੂ ਨੇ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ, ਕਾਵ੍ਯ ਉਸ਼ਨਾਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਦ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਤ੍ਰੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਨੁਵਰ੍ਤੇਤ ਸ ਰਾਜਾ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ ਭਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਨ੍ਤੁ ਪੂਰੂ ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭਿषਿਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣੇ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਹ ਮੰਨੋ—ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਹਿਤਃ ਸਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸੋ ऽਰ੍ਹਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਕਨੀਯਾਨਪਿ ਸ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਕਰੇ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹੀ ਸਭ ਉੱਤੇ ਹਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਹਂ ਪੂਰੋਰਿਦਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ ਤਵ ਵਰਦਾਨੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤੁਮੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਇਹ ਰਾਜ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਯੋਗ ਪੁਰਖ ਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਪੌਰਜਾਨਪਦੈਸ੍ ਤੁष੍ਟੈਰ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਤਤਃ ਪੂਰੁਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਵਸੁਤਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਾ ਤਾਜ ਪਹਿਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪੂਰਵੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਨਵਾਸਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪੁਰਾਤ੍ਸ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ੍ਤਾਪਸੈਃ ਸਹ
ਪੂਰੁ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਵਚਨ ਲਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਯਦੋਸ੍ਤੁ ਯਾਦਵਾ ਜਾਤਾਸ੍ ਤੁਰ੍ਵਸੋਰ੍ਯਵਨਾਃ ਸੁਤਾਃ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਸੁਤਾ ਭੋਜਾ ਅਨੋਸ੍ਤੁ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤਯਃ
ਯਦੁ ਤੋਂ ਯਾਦਵ, ਤੁਰਵਸੁ ਤੋਂ ਯਵਨ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਤੋਂ ਭੋਜ, ਅਤੇ ਅਨੁ ਤੋਂ ਮਲੇਛ ਜਾਤੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ।
ਪੂਰੋਸ੍ਤੁ ਪੌਰਵੋ ਵਂਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰ ਜਾਤੋ ऽਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਇਦਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਤ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਰੁਕੁਲਾਗਤਮ੍
ਪੂਰੁ ਤੋਂ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਚਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਜਨਮਿਆ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਰਾਜ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਨਾਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਃ ਪੁਤ੍ਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭਿषਿਚ੍ਯ ਮੁਦਿਤੋ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ऽਭਵਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਾਹੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਮੁਨੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਉषਿਤ੍ਵਾ ਵਨਵਾਸਂ ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਃ ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨੋ ਦਾਨ੍ਤੋ ਯਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਿਤੋ ਗਤਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਵਾਸਂ ਤੁ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਮੁਦਿਤਃ ਸੁਖੀ ਕਾਲਸ੍ਯ ਨਾਤਿਮਹਤਃ ਪੁਨਃ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਪਾਤਿਤਃ
ਉਹ ਆਨੰਦ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਗਿਆ; ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਵਸ਼ਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੇਦਿਨੀਤਲਮ੍ ਸ੍ਥਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ ਤਦੇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ
ਉਹ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।