ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਤੇ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੌਵਨਮ੍ ਸ੍ਵਂ ਚਾਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੂਯੋ ऽਹਂ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ
ਪਰ ਜਦ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਪਾਪ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਉਤੇ ਲੈ ਲਾਂਗਾ।
ਨ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ ਰਥਂ ਨਾਸ਼੍ਵਂ ਜੀਰ੍ਣੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍ ਨ ਰਾਗਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਭਵਤਿ ਤਜ੍ਜਰਾਂ ਤੇ ਨ ਕਾਮਯੇ
ਬੁਢਾ ਆਦਮੀ ਨਾ ਰਾਜ ਮਾਣਦਾ, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਘੋੜਾ, ਨਾ ਔਰਤ; ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲਗਨ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ—ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਯਃ ਸ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ ਤਦ੍ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੋ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕਾਮੋ ਨ ਤੇ ਸਮ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੇ ਤੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਦੁਹਯੁ, ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਤੇ ਚਾਹਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।
ਨੌਰ੍ ਉਪਪ੍ਲਵਸਂਚਾਰੋ ਯਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਅਰਾਜ੍ਯਭੋਜਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਾਨ੍ਵਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫਰ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਰਾਜ-ਮਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਵੋਗੇ।
ਅਨੋ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ ਏਕਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਚਰੇਯਂ ਯੌਵਨੇਨ ਤੇ
ਅਨੂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਲੈ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਜੀਰ੍ਣਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰਿਵਾਦਤ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ऽਨ੍ਨਮਸ਼ੁਚਿਰ੍ਯਥਾ ਨ ਜੁਹੋਤਿ ਚ ਕਾਲੇ ऽਗ੍ਨਿਂ ਤਾਂ ਜਰਾਂ ਨਾਭਿਕਾਮਯੇ
ਜੋ ਬੁਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਅਸੁਧ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ—ਇਹ ਬੁਢਾਪਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਹृਦਯਾਜ੍ਜਾਤੋ ਵਯਃ ਸ੍ਵਂ ਨ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ ਜਰਾਦੋषਸ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤੋ ਯਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਤੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਦੀ ਖਾਮੀ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ।
ਪ੍ਰਜਾਸ਼੍ਚ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਨੋ ਤਵ ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦਨਗਤਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਚਾਪ੍ਯੇਵਂ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼, ਜਦ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਨੂ; ਜਦ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਠੰਡੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਪੂਰੋ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਤਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਵਰੀਯਾਨ੍ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਪੂਰੂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਲੈ ਲੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਜਰਾ ਵਲੀ ਚ ਮਾਂ ਤਾਤ ਪਲਿਤਾਨਿ ਚ ਪਰ੍ਯਗੁਃ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯੋਸ਼ਨਸਃ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ ਨ ਚ ਤृਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯੌਵਨੇ
ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ, ਬੁਢਾਪਾ, ਝੁਰਰੀਆਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਚਰੇਯਂ ਵੈ ਵਿषਯਾਨ੍ਵਯਸਾ ਤਵ ਪੂਰ੍ਣੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੌਵਨਮ੍ ਸ੍ਵਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯੇ ऽਹਂ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਲਵਾਂ; ਜਦ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਮੁੜ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੂਰੁਃ ਪਿਤਰਮਞ੍ਜਸਾ ਯਥਾਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੂਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਪ੍ਮਾਨਂ ਜਰਯਾ ਸਹ ਗृਹਾਣ ਯੌਵਨਂ ਮਤ੍ਤਸ਼੍ ਚਰ ਕਾਮਾਨ੍ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
'ਮੈਂ, ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੀ ਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲਵੋ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਲਵੋ।'
ਜਰਯਾਹਂ ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਵਯੋਰੂਪਧਰਸ੍ਤਵ ਯੌਵਨਂ ਭਵਤੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
'ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਤੇ ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ; ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਾਂਗਾ।'
ਪੂਰੋ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਵਰਂ ਚੇਮਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵ ਪ੍ਰਜਾ
'ਪੂਰੂ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਹਰ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇਗੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਕਾਵ੍ਯਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਮਹਾਵ੍ਰਤਮ੍ ਸਂਕ੍ਰਾਮਯਾਮਾਸ ਜਰਾਂ ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਾਵਯ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਬੁਢਾਪਾ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪੌਰਵੇਣਾਥ ਵਯਸਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼੍ ਚਚਾਰ ਵਿषਯਾਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯਯਾਤੀ, ਪੂਰੂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ ਧਰ੍ਮਾਵਿਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਥਾਰ੍ਹਤਿ ਸ ਏਵ ਹਿ
ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਖ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇ ਆਨੰਦ ਲਏ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਅਤਰ੍ਪਯਦ੍ ਯਜ੍ਞੈਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਰਪਿ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍ ਦੀਨਾਨਨੁਗ੍ਰਹੈਰਿष੍ਟੈਃ ਕਾਮੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਦੁਜਾਂ ਨੂੰ ਮਨਪਸੰਦ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਅਤਿਥੀਨਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਨੈਃ ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯੇਨ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ਨਿਗ੍ਰਹਣੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਧਰ੍ਮੇਣ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਥਾਵਦ੍ ਅਨੁਰਞ੍ਜਯਨ੍ ਯਯਾਤਿਃ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਪਰਃ
ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਭ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਯਥਾਵਤ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਰਾਜਾ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯੁਵਾ ਵਿषਯਗੋਚਰਃ ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚਚਾਰ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਚਾਲ ਵਾਲਾ, ਜਵਾਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਕਾਮਾਂਸ੍ ਤृਪ੍ਤਃ ਖਿਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਕਾਲਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨੁਜਾਧਿਪਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਤਸੱਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਪਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਵੀ ਸੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਪਰਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸ ਕਾਲਜ੍ਞਃ ਕਲਾਕਾष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਮਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਕਾਲਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਜਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਜਾਤੁ ਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨਾਮ੍ ਉਪਭੋਗੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਨਾਲਮੇਕਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਮਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾਸੁਖਂ ਯਥੋਤ੍ਸਾਹਂ ਯਥਾਕਾਮਮਰਿਂਦਮ ਸੇਵਿਤਾ ਵਿषਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰ ਯੌਵਨੇਨ ਮਯਾ ਤਵ
ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਦੇ ਸੁਖ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਮਨ-ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਗਿਆ ਹੈ।
ਪੂਰੋ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗृਹਾਣੇਦਂ ਸ੍ਵਯੌਵਨਮ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚੈਵ ਗृਹਾਣੇਦਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਸੁਤਃ
ਪੁਰੂ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ! ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਲੈ ਲੈ, ਇਹ ਰਾਜ ਵੀ ਲੈ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਜਰਾਂ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਾਹੁषਸ੍ਤਦਾ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਸ ਪੂਰੁਃ ਸ੍ਵਂ ਪੁਨਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੁਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲਈ।
ਅਭਿषੇਕ੍ਤੁਕਾਮਂ ਚ ਨृਪਂ ਪੂਰੁਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਕਨੀਯਸਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰ੍ਣਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤ ਆਖੀ।