ऋਤੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ਲੇਭੇ ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਤਃ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਤੂ ਆਈ, ਸੋਹਣੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਗਤੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ऋਤੁਂ ਸਾ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ऋਤੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਚ ਭਾਮਿਨੀ ऋਤੁਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੇ ਪਤਿਰ੍ਵृਤਃ
ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: 'ਮੇਰੀ ਤੂ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ।'
ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਭਵੇਤ੍ ਦੇਵਯਾਨੀ ਪ੍ਰਸੂਤਾਸੌ ਵृਥਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਾ
'ਕੀ ਹੋਇਆ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਮਿਲੇ? ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਾਂ ਬਣ ਗਈ, ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਯਥਾ ਤਯਾ ਵृਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤਥੈਵਾਹਂ ਵृਣੋਮਿ ਤਮ੍ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਤ੍ਰਫਲਂ ਦੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ ਅਪੀਦਾਨੀਂ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਹੋ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
'ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਚੁਣਾਂਗੀ। ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਆ ਜਾਵੇ।'
ਅਥ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜਾਸੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਨੇੜੇ ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਮੇਕਂ ਰਹਸਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਸੋਮਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਯਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਵਾ ਤਵ ਵਾ ਨਾਹੁष ਗृਹੇ ਕਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ—ਸੋਮ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਯਮ ਜਾਂ ਵਰੁਣ—ਕੌਣ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਹੱਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?'
ਰੂਪਾਭਿਜਨਸ਼ੀਲੈਰ੍ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਮਾਂ ਸਦਾ ਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਚੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯੇਹ ਰਨ੍ਤੁਮੇਹਿ ਨਰਾਧਿਪ
'ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਮਿਹਰ ਕਰ ਤੇ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।'
ਵੇਦ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੀਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਕਨ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ਰੂਪਂ ਤੁ ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੂਚ੍ਯਗ੍ਰਮਪਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸੂਈ ਦੀ ਨੋਕ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।'
ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਯਦਾਵਹਮ੍ ਨੇਯਮ੍ ਆਹ੍ਵਯਿਤਵ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਯਨੇ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ
'ਸ਼ੁਕਰ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਆਖਿਆ ਸੀ: ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਬੁਲਾਈਂ।'
ਨ ਨਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਯਯੇ ਸਰ੍ਵਧਨਾਪਹਾਰੇ ਪਞ੍ਚਾਨृਤਾਨ੍ਯਾਹੁਰ੍ ਅਪਾਤਕਾਨਿ
'ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ ਬੋਲ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਰਾਜਾ, ਨਾ ਹੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਜਾਨ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੇ, ਨਾ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਣ ਤੇ; ਇਹ ਪੰਜ ਝੂਠ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ।'
ਪृष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮਿਥ੍ਯਾਵਚਨਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਏਕਾਰ੍ਥਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸਮਾਹਿਤਾਯਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਦਨ੍ਤਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ
ਜਦੋਂ ਗਵਾਹੀ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਹੋਰ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਝੂਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਨ ਇੱਕੋ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਨ੍ਮृषਾ ਵਦਨ੍ ਅਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਤੰਗੀ ਆਵੇ ਤਾਂ ਵੀ, ਝੂਠ ਕਰਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸਮਾਵ੍ ਏਤੌ ਮਤੌ ਰਾਜਨ੍ ਪਤਿਃ ਸਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯਃ ਪਤਿਃ ਸਮਂ ਵਿਵਾਹ ਇਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸਖ੍ਯਾ ਮੇ ऽਸਿ ਪਤਿਰ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਦੋ ਵਿਚਾਰ ਹਨ, ਰਾਜਨ: ਪਤੀ ਦੋਹਾਂ ਦੋਸਤ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈਂ।
ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਾਚਮਾਨਸ੍ਯ ਹੀਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍ ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਾਚਸਿ ਕਾਮਂ ਮਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤਤ੍
ਮੈਂ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਅਧਰ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ऽਪਤ੍ਯਵਤੀ ਲੋਕੇ ਚਰੇਯਂ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਧਰਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਕਰ ਸਕਾਂ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਤ੍ਰਯ ਏਵਾਧਨਾ ਰਾਜਨ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦਾਸਸ੍ਤਥਾ ਸੁਤਃ ਯਤ੍ਤੇ ਸਮਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਤਿੰਨ ਹੀ ਧਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਰਾਜਨ: ਪਤਨੀ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦੇ ਉਹ ਹਨ; ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਹੈ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਭੁਜਿष੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਵਸ਼੍ਯਾ ਚ ਤਵ ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਸਾ ਚਾਹਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਭਰਣੀਯਾਂ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਹਾਂ, ਭਾਰਗਵ, ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੇ ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਪਾਲਣਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਰਾਜਾ ਤਥ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯਭਿਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲਿਆਂ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਧਰਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਸ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਯਥਾਕਾਮਮਵਾਪ੍ਯ ਚ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਚਾਭਿਸਂਪੂਜ੍ਯ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੌ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ; ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਮੇ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ ਲੇਭੇ ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਤਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਚ ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਰਾਜ੍ਞੀ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਾ ਕੁਮਾਰਂ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾਭਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਸਮਤੇਜਸਮ੍
ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਂ ਜਾਤਂ ਸਾ ਦੇਵਯਾਨੀ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਵਿष੍ਟਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਗ੍ਰਸਤ ਹੋ ਗਈ, ਭਾਰਤ।
ਤਤੋ ऽਭਿਗਮ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵृਜਿਨਂ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਕृਤਂ ਤੇ ਕਾਮਲੁਬ੍ਧਯਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਸੁੰਦਰ ਭਰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?'
ऋषਿਰ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਪਾਰਗਃ ਸ ਮਯਾ ਤੁ ਵਰਃ ਕਾਮਂ ਯਾਚਿਤੋ ਧਰ੍ਮਸਂਹਤਮ੍
ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਨਾਹਮਨ੍ਯਾਯਤਃ ਕਾਮਮ੍ ਆਚਰਾਮਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ऋषੇਰ੍ ਮਮਾਪਤ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।
ਪਦ੍ਯੇਤਦੇਵਂ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠੇ ਨ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਮ ਅਪਤ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤੇ ਲਬ੍ਧਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਚ੍ਚ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਰਹਿਣ ਦੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ; ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਪਾਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਭਨਂ ਭੀਰੁ ਸਤ੍ਯਂ ਚੇਤ੍ ਕਥਂ ਸ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ ਗੋਤ੍ਰਨਾਮਾਭਿਜਨਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੱਚ ਹੈ, ਡਰਪੋਕ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਗੋਤ, ਨਾਮ ਤੇ ਉਤਪਤੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਓਜਸਾ ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਰਵਿਂ ਯਥਾ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਮ ਸਂਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਨਾਸੀਚ੍ਛੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।