ਵृਤੋ ऽਨਯਾ ਪਤਿਰ੍ਵੀਰ ਸੁਤਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਮੇष੍ਟਯਾ ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹਿषੀਂ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜ
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹਦਾ ਹਾਂ। ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਅਧਰ੍ਮੋ ਮਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦੇਵਂ ਪਾਪਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰ੍ਗਵ ਵਰ੍ਣਸਂਕਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਇਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਾਂ, ਭਾਰਗਵ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇਗਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਧਰ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਵਰਂ ਵਰਯ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਵਾਹੇ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋ ਰਹਃ ਪਾਪਂ ਨੁਦਾਮਿ ਤੇ
ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ। ਇਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਲੁਕਿਆ ਪਾਪ ਮੈਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਹਸ੍ਵ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਮ੍ ਅਨਯਾ ਸਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰੀਤਿਮ੍ ਅਤੁਲਾਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਧਰਮ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਧ-ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਇਯਂ ਚਾਪਿ ਕੁਮਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾ ਸਤਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਚੈਨਾਂ ਸ਼ਯਨੇ ਹ੍ਵਯ
ਇਹ ਕੁਮਾਰੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖੀਂ, ਰਾਜਨ। ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਬੁਲਾਈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਹृष੍ਟਃ ਸੋ ऽਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਜੀ ਦਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੇਰਾ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਸਂਨਿਭਮ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਯਯਾਤਿ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਨੁਮਤੇ ਸੁਤਾਂ ਤਾਂ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਗृਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾਇਆ।
ਵृਤਾਂ ਦਾਸੀਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮ੍ ਆਸੁਰਾਯਣੀਮ੍ ਵਾਸੋਭਿਰਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਸੁਸਂਵृਤਾਮ੍
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸਹੂਲਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲੀ ਗਈ ਸੀ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਤੁ ਸਹਿਤਃ ਸ ਨृਪੋ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ ਵਿਜਹਾਰ ਬਹੂਨਬ੍ਦਾਨ੍ ਦੇਵਵਨ੍ਮੁਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ਲੇਭੇ ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਤਃ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਤੂ ਆਈ, ਸੋਹਣੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਗਤੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ऋਤੁਂ ਸਾ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ऋਤੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਚ ਭਾਮਿਨੀ ऋਤੁਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੇ ਪਤਿਰ੍ਵृਤਃ
ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: 'ਮੇਰੀ ਤੂ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ।'
ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਭਵੇਤ੍ ਦੇਵਯਾਨੀ ਪ੍ਰਸੂਤਾਸੌ ਵृਥਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਾ
'ਕੀ ਹੋਇਆ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਮਿਲੇ? ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਾਂ ਬਣ ਗਈ, ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਯਥਾ ਤਯਾ ਵृਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤਥੈਵਾਹਂ ਵृਣੋਮਿ ਤਮ੍ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਤ੍ਰਫਲਂ ਦੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ ਅਪੀਦਾਨੀਂ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਹੋ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
'ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਚੁਣਾਂਗੀ। ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਆ ਜਾਵੇ।'
ਅਥ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜਾਸੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਨੇੜੇ ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਮੇਕਂ ਰਹਸਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਸੋਮਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਯਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਵਾ ਤਵ ਵਾ ਨਾਹੁष ਗृਹੇ ਕਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ—ਸੋਮ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਯਮ ਜਾਂ ਵਰੁਣ—ਕੌਣ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਹੱਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?'
ਰੂਪਾਭਿਜਨਸ਼ੀਲੈਰ੍ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਮਾਂ ਸਦਾ ਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਚੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯੇਹ ਰਨ੍ਤੁਮੇਹਿ ਨਰਾਧਿਪ
'ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਮਿਹਰ ਕਰ ਤੇ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।'
ਵੇਦ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੀਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਕਨ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ਰੂਪਂ ਤੁ ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੂਚ੍ਯਗ੍ਰਮਪਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸੂਈ ਦੀ ਨੋਕ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।'
ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਯਦਾਵਹਮ੍ ਨੇਯਮ੍ ਆਹ੍ਵਯਿਤਵ੍ਯਾ ਤੇ ਸ਼ਯਨੇ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ
'ਸ਼ੁਕਰ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜਦ ਮੈਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਆਖਿਆ ਸੀ: ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਬੁਲਾਈਂ।'
ਨ ਨਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਨ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਵਿਵਾਹਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਣਾਤ੍ਯਯੇ ਸਰ੍ਵਧਨਾਪਹਾਰੇ ਪਞ੍ਚਾਨृਤਾਨ੍ਯਾਹੁਰ੍ ਅਪਾਤਕਾਨਿ
'ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ ਬੋਲ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਰਾਜਾ, ਨਾ ਹੀ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ, ਨਾ ਜਾਨ ਦੇ ਖਤਰੇ ਤੇ, ਨਾ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟਣ ਤੇ; ਇਹ ਪੰਜ ਝੂਠ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ।'
ਪृष੍ਟਾਸ੍ਤੁ ਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਮਿਥ੍ਯਾਵਚਨਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਏਕਾਰ੍ਥਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸਮਾਹਿਤਾਯਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਵਦਨ੍ਤਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਨृਤਂ ਹਿਨਸ੍ਤਿ
ਜਦੋਂ ਗਵਾਹੀ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਹੋਰ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਝੂਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਨ ਇੱਕੋ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਹੋਵੇ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਨ੍ਮृषਾ ਵਦਨ੍ ਅਰ੍ਥਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੀ ਤੰਗੀ ਆਵੇ ਤਾਂ ਵੀ, ਝੂਠ ਕਰਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸਮਾਵ੍ ਏਤੌ ਮਤੌ ਰਾਜਨ੍ ਪਤਿਃ ਸਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯਃ ਪਤਿਃ ਸਮਂ ਵਿਵਾਹ ਇਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸਖ੍ਯਾ ਮੇ ऽਸਿ ਪਤਿਰ੍ਯਤਃ
ਇਹ ਦੋ ਵਿਚਾਰ ਹਨ, ਰਾਜਨ: ਪਤੀ ਦੋਹਾਂ ਦੋਸਤ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈਂ।
ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਾਚਮਾਨਸ੍ਯ ਹੀਤਿ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮਾਹਿਤਮ੍ ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਾਚਸਿ ਕਾਮਂ ਮਾਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤਤ੍
ਮੈਂ ਵਚਨ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਮੰਗ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਅਧਰ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ऽਪਤ੍ਯਵਤੀ ਲੋਕੇ ਚਰੇਯਂ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਧਰਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਕਰ ਸਕਾਂ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਤ੍ਰਯ ਏਵਾਧਨਾ ਰਾਜਨ੍ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦਾਸਸ੍ਤਥਾ ਸੁਤਃ ਯਤ੍ਤੇ ਸਮਧਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਤਿੰਨ ਹੀ ਧਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ, ਰਾਜਨ: ਪਤਨੀ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦੇ ਉਹ ਹਨ; ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਹੈ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਭੁਜਿष੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਵਸ਼੍ਯਾ ਚ ਤਵ ਭਾਰ੍ਗਵੀ ਸਾ ਚਾਹਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਭਰਣੀਯਾਂ ਭਜਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਹਾਂ, ਭਾਰਗਵ, ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੇ ਮੈਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਪਾਲਣਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਯਾ ਰਾਜਾ ਤਥ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯਭਿਜਜ੍ਞਿਵਾਨ੍ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯਨ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲਿਆਂ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਧਰਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।