ਕਥਂ ਤੁ ਮੇ ਮਨਸ੍ਵਿਨ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਮਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍ਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ ਗृਹੀਤਮृषਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਯਂ ਵਾਪ੍ਯृषਿਣਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਿੱਘਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਫੜ ਚੁੱਕਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਦਾਸ਼ੀਵਿषਾਤ੍ ਸਰ੍ਪਾਜ੍ ਜ੍ਵਲਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖਾਤ੍ ਦੁਰਾਧਰ੍षਤਰੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੁਰੁषੇਣ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਜਾਂ ਚੌਂਹ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਲਈ।
ਕਥਮਾਸ਼ੀਵਿषਾਤ੍ ਸਰ੍ਪਾਜ੍ ਜ੍ਵਲਨਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਤੋਮੁਖਾਤ੍ ਦੁਰਾਧਰ੍षਤਰੋ ਵਿਪ੍ਰ ਇਤ੍ਯਾਤ੍ਥ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਤੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਜਾਂ ਚੌਂਹ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ?
ਦਸ਼ੇਦਾਸ਼ੀਵਿषਸ੍ਤ੍ਵੇਕਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਕਸ਼੍ਚ ਵਧ੍ਯਤੇ ਹਨ੍ਤਿ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਪੁਰਾਣ੍ਯਪਿ ਹਿ ਕੋਪਿਤਃ
ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਸੱਪ ਇੱਕ ਨੂੰ ਡੱਸਦਾ ਹੈ, ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰਾਧਰ੍षਤਰੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੀਰੁ ਮਤੋ ਮਮ ਅਤੋ ऽਦਤ੍ਤਾਂ ਚ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਾਂ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਵਿਵਹਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਭੈਰੂ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਡਰਾਉਣਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਦਤ੍ਤਾਂ ਵਹਸ੍ਵ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਰਾਜਨ੍ਵृਤੋ ਮਯਾ ਅਯਾਚਤੋ ਭਯਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦਤ੍ਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨ। ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਪਿਤੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਮੈ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਧਾਤਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚ ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵਃ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਮ੍ ਆਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਯਯਾਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਯਯਾਤਿ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਏ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕਾਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਤਂ ਚਾਪ੍ਯਭ੍ਯਵਦਤ੍ਕਾਵ੍ਯਃ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪਰਮਵਲ੍ਗੁਨਾ
ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਕਾਵਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਕਾਵਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜਾਯਂ ਨਾਹੁषਸ੍ਤਾਤ ਦੁਰ੍ਗਮੇ ਪਾਣਿਮਗ੍ਰਹੀਤ੍ ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਹਿ ਮਾਮਸ੍ਮੈ ਲੋਕੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਤਿਂ ਵृਣੇ
ਪਿਤਾ, ਇਹ ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਫੜਿਆ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੀ।
ਵृਤੋ ऽਨਯਾ ਪਤਿਰ੍ਵੀਰ ਸੁਤਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਮੇष੍ਟਯਾ ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹਿषੀਂ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜ
ਹੇ ਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹਦਾ ਹਾਂ। ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਅਧਰ੍ਮੋ ਮਾਂ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦੇਵਂ ਪਾਪਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰ੍ਗਵ ਵਰ੍ਣਸਂਕਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਇਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਵृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਾਂ, ਭਾਰਗਵ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇਗਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਧਰ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਵਰਂ ਵਰਯ ਚੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਵਾਹੇ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯੋ ਰਹਃ ਪਾਪਂ ਨੁਦਾਮਿ ਤੇ
ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ। ਇਸ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਲੁਕਿਆ ਪਾਪ ਮੈਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਹਸ੍ਵ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾਮ੍ ਅਨਯਾ ਸਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰੀਤਿਮ੍ ਅਤੁਲਾਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਧਰਮ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਧ-ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਇਯਂ ਚਾਪਿ ਕੁਮਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾ ਸਤਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਚੈਨਾਂ ਸ਼ਯਨੇ ਹ੍ਵਯ
ਇਹ ਕੁਮਾਰੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰੱਖੀਂ, ਰਾਜਨ। ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਬੁਲਾਈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਯਯਾਤਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਹृष੍ਟਃ ਸੋ ऽਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਜੀ ਦਾ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੇਰਾ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਸਂਨਿਭਮ੍ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਯਯਾਤਿ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਨੁਮਤੇ ਸੁਤਾਂ ਤਾਂ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਗृਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾਇਆ।
ਵृਤਾਂ ਦਾਸੀਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮ੍ ਆਸੁਰਾਯਣੀਮ੍ ਵਾਸੋਭਿਰਨ੍ਨਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਸੁਸਂਵृਤਾਮ੍
ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਚੰਗੀ ਸਹੂਲਤ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲੀ ਗਈ ਸੀ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਤੁ ਸਹਿਤਃ ਸ ਨृਪੋ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ ਵਿਜਹਾਰ ਬਹੂਨਬ੍ਦਾਨ੍ ਦੇਵਵਨ੍ਮੁਦਿਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਾਂਗ, ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ ਲੇਭੇ ਗਰ੍ਭਂ ਪ੍ਰਥਮਤਃ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਜਾਯਤ
ਜਦੋਂ ਤੂ ਆਈ, ਸੋਹਣੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਗਤੇ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਵਾਰ੍षਪਰ੍ਵਣੀ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ऋਤੁਂ ਸਾ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ऋਤੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਚ ਭਾਮਿਨੀ ऋਤੁਕਾਲਸ਼੍ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੇ ਪਤਿਰ੍ਵृਤਃ
ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ: 'ਮੇਰੀ ਤੂ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ।'
ਕਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਿਂਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਭਵੇਤ੍ ਦੇਵਯਾਨੀ ਪ੍ਰਸੂਤਾਸੌ ਵृਥਾਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਾ
'ਕੀ ਹੋਇਆ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਸੁਖ ਮਿਲੇ? ਦੇਵਯਾਨੀ ਮਾਂ ਬਣ ਗਈ, ਮੈਂ ਵਿਅਰਥ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।'
ਯਥਾ ਤਯਾ ਵृਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤਥੈਵਾਹਂ ਵृਣੋਮਿ ਤਮ੍ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਤ੍ਰਫਲਂ ਦੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ ਅਪੀਦਾਨੀਂ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਹੋ ਮੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
'ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਚੁਣਾਂਗੀ। ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵੇ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਆ ਜਾਵੇ।'
ਅਥ ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਰਾਜਾਸੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਨੇੜੇ ਉਸਨੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਮੇਕਂ ਰਹਸਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਈ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਸੋਮਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਯਮਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਵਾ ਤਵ ਵਾ ਨਾਹੁष ਗृਹੇ ਕਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
'ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ—ਸੋਮ, ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਯਮ ਜਾਂ ਵਰੁਣ—ਕੌਣ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਾ ਹੱਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?'
ਰੂਪਾਭਿਜਨਸ਼ੀਲੈਰ੍ਹਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਨ੍ਵੇਤ੍ਥ ਮਾਂ ਸਦਾ ਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਚੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯੇਹ ਰਨ੍ਤੁਮੇਹਿ ਨਰਾਧਿਪ
'ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਮਿਹਰ ਕਰ ਤੇ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।'
ਵੇਦ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ੀਲਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਕਨ੍ਯਾਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍ ਰੂਪਂ ਤੁ ਤੇ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸੂਚ੍ਯਗ੍ਰਮਪਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
'ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਸੂਈ ਦੀ ਨੋਕ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।'