ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਤੋ ਦੁष੍ਕਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤਾਤ ਲੋਕੇष੍ਵਪਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਯਃ ਸਪਤ੍ਨਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਹੀਨਸ਼੍ਰੀਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ
ਪਿਆਰੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਇੰਨਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਔਖਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਮਨ੍ਯੁਰੁਪਗਮ੍ਯ ਹ ਵृषਪਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਆਸੀਨਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚਾਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜੋ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਾਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਤਿ ਗੌਰ੍ ਇਵ ਸ਼ਨੈਰਾਵਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਮੂਲਾਨ੍ਯਪਿ ਨਿਕृਨ੍ਤਤਿ
ਰਾਜਾ, ਅਧਰਮ ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ; ਪਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੜਾਂ ਤੱਕ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨਾਤ੍ਮਨਿ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਨ ਚੇਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨਪ੍ਤृषੁ ਪਾਪਮਾਚਰਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਮਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਪੋਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਕਰਤੂਤ ਤਿੰਨ ਲਕਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਫਲਤ੍ਯੇਵਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪਾਪਂ ਗੁਰੁਭੁਕ੍ਤਮਿਵੋਦਰੇ ਯਦਾ ਘਾਤਯਸੇ ਵਿਪ੍ਰਂ ਕਚਮਾਙ੍ਗਿਰਸਂ ਤਦਾ
ਪਾਪ ਪੱਕਾ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦਾ ਖਾਧਾ ਪੇਟ ਵਿੱਚ; ਜਦ ਤੂੰ ਕਚ, ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਐਸਾ ਹੋਇਆ।
ਅਪਾਪਸ਼ੀਲਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਂ ਮਦ੍ਗृਹੇ ਰਤਮ੍ ਵਧਾਦਨਰ੍ਹਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਧਾਚ੍ਚ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਮਮ
ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਸੀ — ਮਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਤੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ।
ਵृषਪਰ੍ਵਨ੍ਨਿਬੋਧ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿषਯੇ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਯੈਵਮਭਿਜਾਨਾਮਿ ਦੈਤ੍ਯਂ ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਲਾਪਿਨਮ੍ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨੋਦੀਰ੍ਣਾਂ ਦੁਹਿਤਾਂ ਕਿਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੈਤ ਨੂੰ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੁਖੀ ਧੀ ਨੂੰ ਹੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਨਾਵਦ੍ਯਂ ਨ ਮृषਾਵਾਦਂ ਤ੍ਵਯਿ ਜਾਨਾਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵ ਤ੍ਵਯਿ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਮਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਝੂਠ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਚਾਈ ਤੇ ਧਰਮ ਹੈ — ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਾਨਪਹਾਯ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤੋ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਭਾਰ੍ਗਵ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਭਾਰਗਵ, ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੜਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਵੋ ਦਿਸ਼ੋ ਵਾ ਵ੍ਰਜਤਾਸੁਰਾਃ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਨਾਪ੍ਰਿਯਂ ਸੋਢੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਹਂ ਦਯਿਤਾ ਹਿ ਮੇ
ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਓ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਅਸੁਰੋ। ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਮੈਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਜੀਵਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰਸ੍ਤੇ ऽਹਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਵਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਸੁ ਭਾਰ੍ਗਵ ਭੁਵਿ ਹਸ੍ਤਿਰਥਾਸ਼੍ਵਂ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਹਾਥੀ, ਰਥ ਜਾਂ ਘੋੜੇ—ਭਾਰਗਵ, ਉਸ ਦੇ ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਸੁਰ ਤਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਯੇਤਦ੍ ਦੇਵਯਾਨੀ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਜੋ ਵੀ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ—ਜੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਂ ਯਯੌ ਉਵਾਚ ਚੈਨਾਂ ਸੁਭਗੇ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਂ ਵਚਸ੍ਤਵ
ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਭਾਗੇ, ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਯਦਿ ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਾਤ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਤਤ੍ਤੇ ऽਹਂ ਰਾਜਾ ਵਦਤੁ ਮਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੇ।
ਯਂ ਕਾਮਮਭਿਜਾਨਾਸਿ ਦੇਵਯਾਨਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ਤਤ੍ਤੇ ऽਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਤੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।
ਦਾਸੀਂ ਕਨ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮਭਿਕਾਮਯੇ ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮੇ ਪਿਤਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਵਜੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਧਾਤ੍ਰਿ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯ ਯਂ ਚ ਕਾਮਯਤੇ ਕਾਮਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਕਰੋਤੁ ਤਮ੍
ਉਠ, ਧਾਈ, ਤੂੰ ਜਾ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ; ਦੇਵਯਾਨੀ ਜੋ ਵੀ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮ੍ ਇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠੇ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਸੁਖਮਾਵਹ
ਫਿਰ ਧਾਈ ਉਥੇ ਗਈ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਠ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।'
ਤ੍ਯਜਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਯਂ ਸਾ ਕਾਮਯਤੇ ਕਾਮਂ ਸ ਕਾਰ੍ਯੋ ऽਤ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾਨਘੇ ਦਾਸੀਤ੍ਵਮ੍ ਅਭਿਜਾਤਾਸਿ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਤੂੰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਦਾਸੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ।
ਯਂ ਚ ਕਾਮਯਤੇ ਕਾਮਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮਦ੍ਯ ਤਮ੍ ਮਾ ਗਾਨ੍ਮਨ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਦੇਵਯਾਨੀ ਚ ਮਤ੍ਕृਤੇ
ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਨਾ ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਨਾ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਵੇ।
ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵृਤਾ ਸ਼ਿਬਿਕਯਾ ਤਦਾ ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੁਣੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਤੋਂ ਪਲਕੀ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਅਹਂ ਕਨ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰੇਣ ਦਾਸ਼ੀ ਤੇ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤਤ੍ਰ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਤੇ ਪਿਤਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਤੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ; ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਸ੍ਤੁਵਤੋ ਦੁਹਿਤਾ ਚਾਹਂ ਯਾਚਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦੁਹਿਤਾ ਕਥਂ ਦਾਸੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ ਜੋ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਗਦਾ ਤੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ ਕਿਵੇਂ ਦਾਸੀ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਦਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਸੁਖਮਾਵਹੇਤ੍ ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਤੇ ਪਿਤਾ
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਦੁਖੀ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲ ਸਕੇ, ਮੈਂ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤੇ ਦਾਸਭਾਵੇ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਿਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਦਾਸੀ ਹੋਣ ਲਈ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿ ਪੁਰਂ ਤਾਤ ਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ ਅਮੋਘਂ ਤਵ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਂ ਚ ਤੇ
ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਪਿਤਾ; ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਤੇਰਾ ਗਿਆਨ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਂ ਹृष੍ਟਃ ਪੂਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵਦਾਨਵੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉੱਚੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਦੁਜਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ ਵਨਂ ਤਦੈਵ ਨਿਰ੍ਯਾਤਾ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਫਿਰ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵਧੀਆ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਖੇਡਣ ਲਈ, ਵਣ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।