ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤਿਤਂ ਕ੍ਰੋਧਮ੍ ਅਕ੍ਰੋਧਨੇ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ ਦੇਵਯਾਨਿ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਿਤਮ੍
ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਠਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਕੇ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤਿਤਂ ਕੋਪਂ ਕ੍ਸ਼ਮਯੈਵ ਨਿਰਸ੍ਯਤਿ ਯਥੋਰਗਸ੍ਤ੍ਵਚਂ ਜੀਰ੍ਣਾਂ ਸ ਵੈ ਪੁਰੁष ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਠਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਮਾਫੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਨੁੱਖ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਭਾਵਯਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਯੋ ऽਤਿਮਾਤ੍ਰਂ ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਤਪ੍ਤੋ ਨ ਤਪਤਿ ਭृਸ਼ਂ ਸੋ ऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭਾਜਨਮ੍
ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ — ਉਹ ਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਯੋ ਯਜੇਦਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਮਾਸਿ ਮਾਸਿ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ ਯਸ੍ਤੁ ਕੁਪ੍ਯੇਨ੍ਨ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤਯੋਰਕ੍ਰੋਧਨੋ ਵਰਃ
ਜੋ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯੇ ਕੁਮਾਰਾਃ ਕੁਮਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵੈਰਂ ਕੁਰ੍ਯੁਰਚੇਤਸਃ ਨੈਤਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਿਦੁਸ੍ਤੇ ਨ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਮੁੰਡੇ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਪਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦਾਹਂ ਤਾਤ ਬਾਲਾਪਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਤੁ ਗਤਾਗਤਮ੍ ਕ੍ਰੋਧੇ ਚੈਵਾਤਿਵਾਦੇ ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਬਲਾਬਲੇ
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼ਿष੍ਯਵृਤ੍ਤਂ ਹਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਬੁਭੂषੁਣਾ ਅਸਤ੍ਸਂਕੀਰ੍ਣਵृਤ੍ਤੇषੁ ਵਾਸੋ ਮਮ ਨ ਰੋਚਤੇ
ਜੋ ਚੇਲੇ ਦੀ ਗਲਤ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੀਆਂ ਤੇ ਮਿਲੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਪੁਂਸੋ ਯੇ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਤੇਨਾਭਿਜਨੇਨ ਚ ਨ ਤੇषੁ ਨਿਵਸੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋਰ੍ਥੀ ਪਾਪਬੁਦ੍ਧਿषੁ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ — ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਐਸੇ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯੇ ਨੈਨਮਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਤੇਨਾਭਿਜਨੇਨ ਚ ਤੇषੁ ਸਾਧੁषੁ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ ਵਾਸਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਹ ਵਾਸ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮੇ ਮਥ੍ਨਾਤਿ ਹृਦਯਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਮਿਵਾਰਣਮ੍ ਵਾਗ੍ਦੁਰੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਨ ਹ੍ਯ੍ ਅਤੋ ਦੁष੍ਕਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਤਾਤ ਲੋਕੇष੍ਵਪਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਯਃ ਸਪਤ੍ਨਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਹੀਨਸ਼੍ਰੀਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ
ਪਿਆਰੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਇੰਨਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਔਖਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਾਵ੍ਯੋ ਭृਗੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਮਨ੍ਯੁਰੁਪਗਮ੍ਯ ਹ ਵृषਪਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਆਸੀਨਮ੍ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚਾਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਕਾਵਿਆ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਕੋਲ ਗਿਆ ਜੋ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨਾਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਸਦ੍ਯਃ ਫਲਤਿ ਗੌਰ੍ ਇਵ ਸ਼ਨੈਰਾਵਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਮੂਲਾਨ੍ਯਪਿ ਨਿਕृਨ੍ਤਤਿ
ਰਾਜਾ, ਅਧਰਮ ਤੁਰੰਤ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ; ਪਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕਰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੜਾਂ ਤੱਕ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨਾਤ੍ਮਨਿ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਨ ਚੇਤ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨਪ੍ਤृषੁ ਪਾਪਮਾਚਰਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਮਤਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਜਾਂ ਪੋਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਕਰਤੂਤ ਤਿੰਨ ਲਕਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਫਲਤ੍ਯੇਵਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਪਾਪਂ ਗੁਰੁਭੁਕ੍ਤਮਿਵੋਦਰੇ ਯਦਾ ਘਾਤਯਸੇ ਵਿਪ੍ਰਂ ਕਚਮਾਙ੍ਗਿਰਸਂ ਤਦਾ
ਪਾਪ ਪੱਕਾ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦਾ ਖਾਧਾ ਪੇਟ ਵਿੱਚ; ਜਦ ਤੂੰ ਕਚ, ਅੰਗਿਰਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਐਸਾ ਹੋਇਆ।
ਅਪਾਪਸ਼ੀਲਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੁਂ ਮਦ੍ਗृਹੇ ਰਤਮ੍ ਵਧਾਦਨਰ੍ਹਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਧਾਚ੍ਚ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਮਮ
ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਸੀ — ਮਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਤੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ।
ਵृषਪਰ੍ਵਨ੍ਨਿਬੋਧ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਤ੍ਵਦ੍ਵਿषਯੇ ਰਾਜਨ੍ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ: ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਯੈਵਮਭਿਜਾਨਾਮਿ ਦੈਤ੍ਯਂ ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਲਾਪਿਨਮ੍ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨੋਦੀਰ੍ਣਾਂ ਦੁਹਿਤਾਂ ਕਿਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਦੈਤ ਨੂੰ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੁਖੀ ਧੀ ਨੂੰ ਹੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਨਾਵਦ੍ਯਂ ਨ ਮृषਾਵਾਦਂ ਤ੍ਵਯਿ ਜਾਨਾਮਿ ਭਾਰ੍ਗਵ ਤ੍ਵਯਿ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਮਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਝੂਠ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਚਾਈ ਤੇ ਧਰਮ ਹੈ — ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਾਨਪਹਾਯ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਤੋ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਭਾਰ੍ਗਵ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਭਾਰਗਵ, ਜੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੜਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਧ੍ਵਂ ਵੋ ਦਿਸ਼ੋ ਵਾ ਵ੍ਰਜਤਾਸੁਰਾਃ ਦੁਹਿਤੁਰ੍ਨਾਪ੍ਰਿਯਂ ਸੋਢੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ऽਹਂ ਦਯਿਤਾ ਹਿ ਮੇ
ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਓ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਅਸੁਰੋ। ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਮੈਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਜੀਵਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰਸ੍ਤੇ ऽਹਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਵਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਸੁ ਭਾਰ੍ਗਵ ਭੁਵਿ ਹਸ੍ਤਿਰਥਾਸ਼੍ਵਂ ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਦੌਲਤ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਹਾਥੀ, ਰਥ ਜਾਂ ਘੋੜੇ—ਭਾਰਗਵ, ਉਸ ਦੇ ਤੂੰ ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੋਵੇਂ ਮਾਲਕ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਸੁਰ ਤਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯਦ੍ਯੇਤਦ੍ ਦੇਵਯਾਨੀ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਜੋ ਵੀ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ—ਜੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮਂ ਯਯੌ ਉਵਾਚ ਚੈਨਾਂ ਸੁਭਗੇ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਂ ਵਚਸ੍ਤਵ
ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਭਾਗੇ, ਤੇਰੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਯਦਿ ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਾਤ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਗਵ ਨਾਭਿਜਾਨਾਮਿ ਤਤ੍ਤੇ ऽਹਂ ਰਾਜਾ ਵਦਤੁ ਮਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਭਾਰਗਵ, ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਰਾਜਾ ਖੁਦ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੇ।
ਯਂ ਕਾਮਮਭਿਜਾਨਾਸਿ ਦੇਵਯਾਨਿ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ਤਤ੍ਤੇ ऽਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਤੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।
ਦਾਸੀਂ ਕਨ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮਭਿਕਾਮਯੇ ਅਨੁਯਾਸ੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਮੇ ਪਿਤਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਵਜੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜਿੱਥੇ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਧਾਤ੍ਰਿ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯ ਯਂ ਚ ਕਾਮਯਤੇ ਕਾਮਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਕਰੋਤੁ ਤਮ੍
ਉਠ, ਧਾਈ, ਤੂੰ ਜਾ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆ; ਦੇਵਯਾਨੀ ਜੋ ਵੀ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਤੋ ਧਾਤ੍ਰੀ ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਮ੍ ਇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠੇ ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਸੁਖਮਾਵਹ
ਫਿਰ ਧਾਈ ਉਥੇ ਗਈ ਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਠ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।'