ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਭਾਜ੍ਯੇਦਂ ਕਚਮਾਹੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਚ ਲਈ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਕਚਾਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਵਾਨ੍ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਨ ਤੇ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਣਸ਼ਿਤਾ ਭਾਗਭਾਕ੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਕਚ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟੇਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਕृਤਵਿਦ੍ਯੇ ਕਚੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਰੂਪਾ ਦਿਵੌਕਸਃ ਕਚਾਦਵੇਤ੍ਯ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦ ਕਚ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਕਚ ਤੋਂ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਕਾਲਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪੁਰਂਦਰ
ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਪੁਰੰਦਰ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਹ ਤੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ ਮਘਵਾਂਸ੍ਤਦਾ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੋਪਚਕ੍ਰਾਮ ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਪਿਨੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਨਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਵਨੇ ਚੈਤ੍ਰਰਥੋਪਮੇ ਵਾਯੁਰ੍ਭੂਤਃ ਸ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਵ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਯਤ੍
ਜਦ ਕੁੜੀਆਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੈਤਰਰਥ ਵਰਗਾ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਵਾ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਪੜੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਜਲਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਾਨਿ ਯਥਾਸਂਸ੍ਥਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ।
ਤਤ੍ਰ ਵਾਸੋ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਜਗृਹੇ ਤਦਾ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਮਜਾਨਨ੍ਤੀ ਦੁਹਿਤਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਉਥੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਲਤੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਯੋਰ੍ ਮਿਥਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰੋਧਃ ਸਮਜਾਯਤ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕृਤੇ
ਇਸ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਮੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮਾਸੁਰਿ ਸਮੁਦਾਚਾਰਹੀਨਾਯਾ ਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਕੱਪੜਾ ਕਿਉਂ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਅਸੁਰੀਏ? ਜੇ ਤੂੰ ਠੀਕ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਆਸੀਨਂ ਚ ਸ਼ਯਾਨਂ ਚ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰਂ ਮਮ ਸ੍ਤੌਤਿ ਪृਚ੍ਛਤਿ ਚਾਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਨੀਚਸ੍ਥਃ ਸੁਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਬੈਠ ਕੇ ਜਾਂ ਲੇਟ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਦਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ।
ਯਾਚਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਦੁਹਿਤਾ ਸ੍ਤੁਵਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਤਃ ਸੁਤਾਹਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦਦਤੋ ਨ ਤੁ ਗृਹ੍ਣਤਃ
ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ ਜੋ ਮੰਗਦਾ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਹੋਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਲੈਂਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਨਾਯੁਧਾ ਸਾਯੁਧਾਯਾਃ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਕੁਪ੍ਯਸਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਿ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਾਰਂ ਨ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਗਣਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੂੰ ਨਿਰ-ਹਥਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੀ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਸਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਗਤਾਂ ਸਕ੍ਤਾਂ ਚ ਵਾਸਸਿ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਕੂਪੇ ਤਤਃ ਸ੍ਵਪੁਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਨੂੰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਹਤੇਯਮਿਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਾ ਅਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਯੌ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਵੇਗਪਰਾਯਣਾ
‘ਇਹ ਮਾਰੀ ਗਈ’ ਜਾਣ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾਈ ਵੱਲ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜਾ ਪਈ।
ਅਥ ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ ਯਯਾਤਿਰ੍ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਯੁਗ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਰੂਪੋ ਮृਗਲਿਪ੍ਸੁਃ ਪਿਪਾਸਿਤਃ
ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ ਯਯਾਤਿ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੇਡ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ।
ਨਾਹੁषਿਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਹਿ ਸ ਨਿਪਾਨੇ ਗਤੋਦਕੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦੀਪ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮ੍ ਇਵ
ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਾਮਪृਚ੍ਛਤ੍ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਕਨ੍ਯਾਮਮਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਾਮ੍ਨਾ ਪਰਮਵਲ੍ਗੁਨਾ
ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਜਿਹੀ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ ਤੇ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਚਾਰੁਮੁਖੀ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸੁਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਾ ਦੀਰ੍ਘਂ ਧ੍ਯਾਯਸਿ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਵਸਿषਿ ਚਾਤੁਰਾ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ, ਸਾਵਲੀ, ਚਮਕਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ? ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਹੈਂ ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਸਾਹ ਕਿਉਂ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ?
ਕਥਂ ਚ ਪਤਿਤਾ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕੂਪੇ ਵੀਰੁਤ੍ਤृਣਾਵृਤੇ ਦੁਹਿਤਾ ਚੈਵ ਕਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ
ਤੂੰ ਇਸ ਘਾਹ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗੀ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ? ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਯੋ ऽਸੌ ਦੇਵੈਰ੍ਹਤਾਨ੍ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਉਤ੍ਥਾਪਯਤਿ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਹਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਨੂਨਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਨਹੀਂ।
ਏष ਮੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਰਾਜਨ੍ ਪਾਣਿਸ੍ ਤਾਮ੍ਰਨਖਾਙ੍ਗੁਲਿਃ ਸਮੁਦ੍ਧਰ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਕੁਲੀਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੇ ਮਤਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੇ ਨਖ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਕੂਏ ਤੋਂ ਕੱਢ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਵੀਰ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਕੂਪਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਉਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਕੂਏ ਤੋਂ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਤਾਮਥ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨਹੁषਾਤ੍ਮਜਃ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਾਣਾਵ੍ ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਤਤੋ ऽਵਟਾਤ੍
ਫਿਰ, ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੜੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੂਏ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਚੈਨਾਂ ਤਰਸਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੂਪਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪਃ ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਯਯਾਤਿਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉਸ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਢ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਇਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਤੁ ਨਾਹੁषੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਪਿ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾ ਉਵਾਚ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਘੂਰ੍ਣਿਕਾਮਾਗਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਨਾਹੁਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ ਤੇ ਨਿੰਦਿਆ ਹੋਈ ਸੀ, ਨੇ ਮੁੜ ਆਈ ਘੂਰਨਿਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਘੂਰ੍ਣਿਕੇ ਗਚ੍ਛ ਸਰ੍ਵਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ ਪਿਤੁਃ ਨੇਦਾਨੀਂ ਤੁ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਗਰਂ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਘੂਰਨਿਕਾ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਸਾ ਤੁ ਵੈ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਘੂਰ੍ਣਿਕਾਸੁਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਵ੍ਯਮੁਵਾਚੇਦਂ ਕਮ੍ਪਮਾਨਾ ਵਿਚੇਤਨਾ
ਘੂਰਨਿਕਾ ਜਲਦੀ ਆਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਤੇ ਕਾਵਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਆਚਖ੍ਯੌ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵਨੇ ਹਤਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਦੁਹਿਤ੍ਰਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: 'ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਧੀ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਹਿਤਰਂ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ ਤਦਾ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਯਾ ਹਤਾਮ੍ ਤ੍ਵਰਯਾ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦੁਃਖਾਨ੍ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਃ ਸੁਤਾਂ ਵਨੇ
ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਜਦ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।