ਦਿਵ੍ਯਤੇਜੋਮਯੀ ਭੂਪ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨਸਮੁਦ੍ਭਵਾ ਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯੈਰਭਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਵਕ੍ਤੁਂ ਵੈ ਮਾਂਸਚਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਦਿਵਯ ਤੇਜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ; ਮਾਂਸ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਯਥਾ ਭੁਜਂਗਾਃ ਸਰ੍ਪਾਣਾਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਮਾਰ੍ਗਂ ਦਿਵ੍ਯਾਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾ ਏਵ ਨ ਮਾਨਵਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਪੰਛੀ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ, ਤਿਵੇਂ ਦਿਵਯ ਜੀਵ ਹੀ ਦਿਵਯ ਰਸਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯੇ ਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਫਲਪ੍ਰਦੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਦ੍ਵਿਚਾਰੋ ਨृਣਾਂ ਸ਼ੁਭਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਰਣਯੋਗ ਜਾਂ ਅਕਰਨਯੋਗ ਦੀ ਕੋਈ ਵੰਡ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਵੇਦਾਨਾਮ੍ ਅਧਿष੍ਠਾਤਾ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਅਙ੍ਗਭੂਤਾ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸਭ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਧਿਸ਼ਠਾਤਾ ਹੈ; ਗਾਯਤਰੀ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅੰਗ ਵਜੋਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਮੂਰ੍ਤਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ ਵਾਪਿ ਮਿਥੁਨਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਤੇ ਵਿਰਿਞ੍ਚਿਰ੍ ਯਤ੍ਰ ਭਗਵਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਭਾਰਤੀ ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰੈਵ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਚਾਹੇ ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਜੋੜਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਰਿੰਚੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੇਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ।
ਯਥਾਤਪੋ ਨ ਰਹਿਤਸ਼੍ ਛਾਯਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਨ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਤਾਪ ਕਦੇ ਵੀ ਛਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਗਾਯਤਰੀ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਾਸੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਵੇਦਰਾਸ਼ਿਃ ਸ੍ਮृਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤਦਧਿष੍ਠਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੋषਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਗਮਨੇ ਵਿਭੋ
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਨੂੰ 'ਬ੍ਰਹਮਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।
ਤਥਾਪਿ ਲਜ੍ਜਾਵਨਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ ਅਭੂਤ੍ਪੁਰਾ ਸ੍ਵਸੁਤੋਪਗਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਕੁਸੁਮਾਯੁਧਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮਾਭਿਭਵਤਾ ਮਨਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸ਼ਰੈਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦੇਹਮਚਿਰਾਦ੍ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਸ੍ਮੀਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਰੁਦਰ ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਖ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਕਾਮਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍ ਨ ਮਾਮਕਾਰਣੇ ਸ਼ਪ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ ਮਾਨਦ
ਫਿਰ ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਚੌਹਾਂ ਮੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ: 'ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਗਲਤਿ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾ ਦੇ।'
ਅਹਮੇਵਂਵਿਧਃ ਸृष੍ਟਸ੍ ਤ੍ਵਯੈਵ ਚਤੁਰਾਨਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਕ੍ਸ਼ੋਭਜਨਕਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
'ਹੇ ਚਤੁਰਾਨਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਉਲਝਾ ਸਕਾਂ।'
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸੋਰਵਿਚਾਰੇਣ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਮਨਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤ੍ਵਯੈਵੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਵਿਭੋ
'ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ, ਮਰਦ-ਔਰਤ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮਨ ਨੂੰ ਉਲਝਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਨਪਰਾਧੋ ऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਵਿਭੋ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਭਗਵਨ੍ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਾਪ੍ਤਯੇ ਪੁਨਃ
'ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਮਿਹਰ ਕਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਾਂ।'
ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਯਾਦਵਾਨ੍ਵਯਸਮ੍ਭਵਃ ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਯਦਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਮਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਜਦ ਵੈਵਸਵਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਮ ਨਾਂਕਾ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੇਗਾ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯਾਸੁਰਧ੍ਵਂਸੀ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍ ਅਧਿਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤੁਸ੍ਤਤ੍ਸਮਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮੇष੍ਯਸਿ
ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਵੇਗਾ ਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗਾ; ਫਿਰ, ਤੂੰ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣੇਂਗਾ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਸ਼ਰੀਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨਸ਼ੇषਤਃ ਤਤੋ ਭਰਤਵਂਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਤ੍ਸਨृਪਾਤ੍ਮਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਰੀਰ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੂੰ ਵਤਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਚ ਯਾਵਦ੍ ਆਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍ ਸੁਖਾਨਿ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਦ ਤਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਹੇਗੀ; ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਏਵਂ ਸ਼ਾਪਪ੍ਰਸਾਦਾਭ੍ਯਾਮ੍ ਉਪੇਤਃ ਕੁਸੁਮਾਯੁਧਃ ਸ਼ੋਕਪ੍ਰਮੋਦਾਭਿਯੁਤੋ ਜਗਾਮ ਸ ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਮਿਹਰ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਦੇਵ ਦੁੱਖ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕੋ ऽਸੌ ਯਦੁਰਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਯਦ੍ਵਂਸ਼ੇ ਕਾਮਸਮ੍ਭਵਃ ਕਥਂ ਚ ਦਗ੍ਧੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਕਿਮਥ ਕੁਸੁਮਾਯੁਧਃ
ਇਹ ਯਾਦਵ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਜਨਮਿਆ? ਰੁਦਰ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਤੇ ਕਮਦੇਵ ਦਾ ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ?
ਭਰਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਯੇ ਕਸ੍ਯ ਕਾ ਚ ਸृष੍ਟਿਃ ਪੁਰਾਭਵਤ੍ ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੂਲਤਃ ਸਂਸ਼ਯੋ ਹਿ ਮੇ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਈ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਯਾ ਸਾ ਦੇਹਾਰ੍ਧਸਮ੍ਭੂਤਾ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨੀ ਜਨਨੀ ਯਾ ਮਨੋਰ੍ਦੇਵੀ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਸ਼ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ
ਉਹ ਗਾਇਤਰੀ, ਜੋ ਅੱਧੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ, ਮਾਂ ਹੈ; ਤੇ ਮਨੂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ, ਜਿਸਦੇ ਸੌ ਰੂਪ ਤੇ ਸੌ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹਨ।
ਰਤਿਰ੍ਮਨਸ੍ਤਪੋ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਮਹਾਨ੍ ਦਿਕ੍ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਸ੍ ਤਥਾ ਤਤਃ ਸ ਸ਼ਤਰੂਪਾਯਾਂ ਸਪ੍ਤਾਪਤ੍ਯਾਨ੍ਯਜੀਜਨਤ੍
ਰਤੀ, ਮਨ, ਤਪ, ਬੁੱਧੀ, ਮਹਾਨ, ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ; ਫਿਰ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਏ।
ਯੇ ਮਰੀਚ੍ਯਾਦਯਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਾਨਸਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਤੇषਾਮਯਮਭੂਲ੍ਲੋਕਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਃ ਪੁਰਾ
ਉਹ ਮਰੀਚੀ ਆਦਿਕ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ऽਸृਜਦ੍ਵਾਮਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਵਰਧਾਰਿਣਮ੍ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਂ ਚ ਵਿਭੁਂ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਪੂਰ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਵਾਮਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਬਣਾਇਆ।
ਵਾਮਦੇਵਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਸृਜਨ੍ਮੁਖਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍ ਰਾਜਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਸृਜਦ੍ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ ਵਿਟ੍ਛੂਦ੍ਰਾਨ੍ ਊਰੁਪਾਦਯੋਃ
ਭਗਵਾਨ ਵਾਮਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਰਾਜੇ, ਤੇ ਉਰਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ऽਸ਼ਨਿਮੇਘਾਂਸ਼੍ਚ ਰੋਹਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਧਨੂਂषਿ ਚ ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਚ ਸਸਰ੍ਜਾਦੌ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਂ ਚ ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ, ਗੜਗੜਾਹਟ, ਬੱਦਲ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼, ਛੰਦ ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪਾਰਜਨਯ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤਤਃ ਸਾਧ੍ਯਗਣਾਨੀਸ਼ਸ੍ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਨਸृਜਤ੍ਪੁਨਃ ਕੋਟੀਸ਼੍ਚ ਚਤੁਰਸ਼ੀਤਿਂ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਧਿਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਚੌਰਾਸੀ ਕਰੋੜ ਜਿਹੜੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਵਾਮੋ ऽਸृਜਨ੍ਨਮਰ੍ਤ੍ਯਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿਨਿਵਾਰਿਤਃ ਨੈਵਂਵਿਧਾ ਭਵੇਤ੍ਸृष੍ਟਿਰ੍ ਜਰਾਮਰਣਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਵਾਮ ਨੇ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਐਸਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਾਤ੍ਮਿਕਾ ਯਾ ਤੁ ਸੈਵ ਸृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਤੇਨਾਦੌ ਸृष੍ਟੇਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਜੋ ਰਚਨਾ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਦੋਵੇਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਰ੍ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਦੇ ਸਥੰਭ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ।
ਸ੍ਵਾਯਮ੍ਭੁਵੋ ਮਨੁਰ੍ਧੀਮਾਂਸ੍ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਸ਼੍ਚਰਮ੍ ਪਤ੍ਨੀਮੇਵਾਪ ਰੂਪਾਢ੍ਯਾਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਾ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ
ਧੀਰਜਵਾਨ ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨੂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਨੰਤਾ ਨਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।