ऋषਿਰ੍ ਯਥਾਙ੍ਗਿਰਾ ਮਾਨ੍ਯਃ ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਤਥਾ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਮ ਭੂਯੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਤੇ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹਨ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਪੋਧਨ ਵ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਨਿਯਮੋਪੇਤੇ ਯਥਾ ਵਰ੍ਤਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਯਿ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਖਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਮਝ ਲੈ, ਤਪ ਵਾਲੇ, ਵਰਤ ਤੇ ਨਿਯਮ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਰਤਾਓ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਸ ਸਮਾਪਿਤਵਿਦ੍ਯੋ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤਾਂ ਨ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਗृਹਾਣ ਪਾਣਿਂ ਵਿਧਿਵਨ੍ ਮਮ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਤੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਭਗਤ, ਛੱਡਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ।
ਪੂਜ੍ਯੋ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਯਥਾ ਮਮ ਪਿਤਾ ਤਵ ਤਥਾ ਤ੍ਵਮਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਪੂਜਨੀਯਤਮਾ ਮਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਜਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ, ਨਿਰਮਲ ਅੰਗ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰੇ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੀ ਸਦਾ ਮਮ
ਭਾਰਗਵ ਮਹਾਤਮਾ ਲਈ ਤੂੰ ਜਾਨ ਤੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ; ਭਲੀਏ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ।
ਯਥਾ ਮਮ ਗੁਰੁਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ ਪਿਤਾ ਤਵ ਦੇਵਯਾਨਿ ਤਥੈਵ ਤ੍ਵਂ ਨੈਵਂ ਮਾਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਦੇਵਯਾਨੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਵੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਨ ਤੁ ਤ੍ਵਮਸਿ ਮੇ ਪਿਤੁਃ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਮਾਪਿ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ ਵਾਂਗ ਹੈਂ, ਨਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਅਸੁਰੈਰ੍ਹਨ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਕਚੇ ਤ੍ਵਯਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ ਤਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵ ਸ੍ਮਰਸ੍ਵ ਮੇ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਕਚਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਜੋ ਪਿਆਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਤੂੰ ਯਾਦ ਕਰ।
ਸੌਹਾਰ੍ਦੇ ਚਾਨੁਰਾਗੇ ਚ ਵੇਤ੍ਥ ਮੇ ਭਕ੍ਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ਨ ਮਾਮਰ੍ਹਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਭਕ੍ਤਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਅਨਿਯੋਜ੍ਯੇ ਨਿਯੋਗੇ ਮਾਂ ਨਿਯੁਨਕ੍ਸ਼ਿ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤੇ ਪ੍ਰਸੀਦ ਸੁਭ੍ਰੂਰ੍ਮਹ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਗੁਰੋਰ੍ ਗੁਰੁਤਰਾ ਸ਼ੁਭੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਮੇਹਰਬਾਨੀ ਕਰ, ਸੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈਂ।
ਯਤ੍ਰੋषਿਤਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤ੍ਵਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨੇ ਤਤ੍ਰਾਹਮੁषਿਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨਿ
ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਰੱਖਣੀ, ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਵੀ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਕਾਵਿਆ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰਹਿਆ ਹਾਂ।
ਭਗਿਨੀ ਧਰ੍ਮਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਮੈਵਂ ਵੋਚਃ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ ਸੁਖੇਨਾਧ੍ਯੁषਿਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਨ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਮ
ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਇੰਝ ਨਾ ਬੋਲ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਆ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਸ ਨਹੀਂ।
ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਵਮਸ੍ਤ੍ਵਥ ਮੇ ਪਥਿ ਅਵਿਰੋਧੇਨ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ऽਸ੍ਮਿ ਕਥਾਨ੍ਤਰੇ ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋਦ੍ਯਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਰਾਧਯ ਗੁਰੁਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਤਿਆਰ ਰਹੀਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੀਂ।
ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ਭਰ੍ਤृਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਯਾ ਯਦਿ ਮਾਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਮੈਂ ਪਤੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਬਚਾਇਆ। ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਠੀਕ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਚ ਨ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾ ਸਿਦ੍ਧਿਮੇषਾ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਕਚ, ਇਹ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੀਤਿ ਕृਤ੍ਵਾਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਨ ਦੋषਤਃ ਗੁਰੁਣਾ ਚਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਕਾਮਮੇਵ ਸ਼ਪਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੱਸ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਜੇ ਚਾਹੇ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ।
ਆਰ੍षਂ ਧਰ੍ਮਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ऽਹਂ ਦੇਵਯਾਨਿ ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤੁਂ ਨਾਰ੍ਹੋ ऽਸ੍ਮਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਾਮਤੋ ऽਦ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਬੋਲਦੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਤ੍ਯਾ ਯਃ ਕਾਮੋ ਨ ਤਥਾ ਸਮ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ऋषਿਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ ਜਾਤੁ ਪਾਣਿਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਫੜੇਗਾ।
ਫਲਿष੍ਯਤਿ ਨ ਮੇ ਵਿਦ੍ਯਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਸ਼੍ਚੇਤਿ ਤਤ੍ਤਯਾ ਅਧ੍ਯਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚ ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾ ਫਲਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੀ ਵਿਦਿਆ ਤੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈਵੇਗੀ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਦਿਆ ਫਲ ਲੈਵੇਗੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਕਚਸ੍ਤਦਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਾਲਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਗਾਮ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਚ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਂ ਸਭਾਜ੍ਯੇਦਂ ਕਚਮਾਹੁਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਚ ਲਈ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਕਚਾਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਵਾਨ੍ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਨ ਤੇ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਣਸ਼ਿਤਾ ਭਾਗਭਾਕ੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਕਚ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟੇਗੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਕृਤਵਿਦ੍ਯੇ ਕਚੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਰੂਪਾ ਦਿਵੌਕਸਃ ਕਚਾਦਵੇਤ੍ਯ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਕृਤਾਰ੍ਥਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜਦ ਕਚ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਕਚ ਤੋਂ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਕਾਲਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਕ੍ਰਮਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪੁਰਂਦਰ
ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਪੁਰੰਦਰ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸਹ ਤੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ ਮਘਵਾਂਸ੍ਤਦਾ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੋਪਚਕ੍ਰਾਮ ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਪਿਨੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਨਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਵਨੇ ਚੈਤ੍ਰਰਥੋਪਮੇ ਵਾਯੁਰ੍ਭੂਤਃ ਸ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਵ੍ਯਮਿਸ਼੍ਰਯਤ੍
ਜਦ ਕੁੜੀਆਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੈਤਰਰਥ ਵਰਗਾ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਹਵਾ ਨੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਪੜੇ ਉਡਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤੋ ਜਲਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਾਨਿ ਯਥਾਸਂਸ੍ਥਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ।
ਤਤ੍ਰ ਵਾਸੋ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾ ਜਗृਹੇ ਤਦਾ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਮਜਾਨਨ੍ਤੀ ਦੁਹਿਤਾ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ
ਉਥੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਲਤੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਯੋਰ੍ ਮਿਥਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਰੋਧਃ ਸਮਜਾਯਤ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਮਿष੍ਠਾਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਕृਤੇ
ਇਸ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਗृਹ੍ਣਾਸਿ ਮੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਮਾਸੁਰਿ ਸਮੁਦਾਚਾਰਹੀਨਾਯਾ ਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਕੱਪੜਾ ਕਿਉਂ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਅਸੁਰੀਏ? ਜੇ ਤੂੰ ਠੀਕ ਚਲਣ-ਚਲਣ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।