ਜਿਗੀषਯਾ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਵ੍ਰੁਰਾਙ੍ਗਿਰਸਂ ਮੁਨਿਮ੍ ਪੌਰੋਹਿਤ੍ਯੇ ਚ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥੇ ਕਾਵ੍ਯਂ ਤੂਸ਼ਨਸਂ ਪਰੇ
ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੇ ਕਾਵਿਆ ਉਸ਼ਨਸ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੌ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸ੍ਪਰ੍ਧਿਨੌ ਭृਸ਼ਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਦਾਨਵਾਨ੍ ਯੁਧਿ ਸਂਗਤਾਨ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਨ੍ਪੁਨਰ੍ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਕਾਵ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਬਲਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍ ਤਤਸ੍ਤੇ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਯੋਧਯਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸੁਰਾਨ੍
ਪਰ ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਵੇਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਅਸੁਰਾਸ੍ਤੁ ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਯਾਨ੍ ਸੁਰਾਨ੍ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ ਨ ਤਾਨ੍ਸਂਜੀਵਯਾਮਾਸ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਦਾਰਧੀਃ
ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਹਿ ਵੇਦ ਸ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਾਂ ਕਾਵ੍ਯੋ ਵੇਦ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਸਂਜੀਵਨੀਂ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਿषਾਦਮਗਮਨ੍ਪਰਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਵਿਆ ਜਾਣਦਾ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਅਥ ਦੇਵਾ ਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਾਃ ਕਾਵ੍ਯਾਦੁਸ਼ਨਸਸ੍ਤਦਾ ਊਚੁਃ ਕਚਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ
ਫਿਰ, ਕਾਵਿਆ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਕਚਾ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਜਮਾਨਾਨ੍ਭਜਸ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਕੁਰੁ ਸਾਹਾਯ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਯਾਸੌ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨਿਵਸਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ऽਮਿਤਤੇਜਸਿ
ਸਾਡਾ ਸਾਥ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ। ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਅਤਿ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੇ ਤਾਮਾਹਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਭਾਗਭਾਙ੍ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ ਸਮੀਪੇ ऽਸੌ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਸ਼ੁਕਰ ਤੋਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਜਲਦੀ ਲੈ ਆ। ਤੈਨੂੰ ਭਾਗ ਮਿਲੇਗਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਦਾਨਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਦਾਨਵਾਨ੍ ਤਮ੍ ਆਰਾਧਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦृਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਉੱਥੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਯਾਨੀ ਚ ਦਯਿਤਾ ਸੁਤਾ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ਤਾਮ੍ ਆਰਾਧਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਉੱਥੇ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੀਲਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਮਾਧੁਰ੍ਯੈਰ੍ ਆਚਾਰੇਣ ਦਮੇਨ ਚ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਾਂ ਤੁ ਤੁष੍ਟਾਯਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਵ, ਦਿਲਦਾਰੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ, ਜਦ ਦੇਵਯਾਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ।
ਤਦਾ ਹਿ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਦੇਵੈਃ ਸਮੀਪੇ ਵृषਪਰ੍ਵਣਃ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸੁਤਃ ਕਚਃ
ਤਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਚਾ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਦੇਵੈਃ ਸਮ੍ਪੂਜਿਤਃ ਕਚਃ ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਕਚਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ऋषੇਰ੍ ਅਙ੍ਗਿਰਸਃ ਪੌਤ੍ਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕਚੇਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਿष੍ਯਂ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਮਾਂ ਭਵਾਨ੍
ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਮੈਂ ਅੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੌਤਰਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ 'ਕਚਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਯ੍ਯਹਂ ਪਰਮਂ ਗੁਰੋ ਅਨੁਮਨ੍ਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸਹਸ੍ਰਪਰਿਵਤ੍ਸਰਾਨ੍
ਹੇ ਪਰਮ ਗੁਰੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।
ਕਚ ਸੁਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤੇ ਵਚਃ ਅਰ੍ਚਯਿष੍ਯੇ ऽਹਮਰ੍ਚ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਰ੍ਚਿਤੋ ऽਸ੍ਤੁ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਕਚਾ, ਤੇਰਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਦਰ ਮਿਲੇ।
ਕਚਸ੍ਤੁ ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਮ੍ ਆਦਿष੍ਟਂ ਕਵਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣੋਸ਼ਨਸਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਕਚਾ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਪ ਆਖਿਆ ਸੀ।
ਵ੍ਰਤਂ ਚ ਵ੍ਰਤਕਾਲਂ ਚ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਤ ਆਰਾਧਯਨ੍ਨੁਪਾਧ੍ਯਾਯਂ ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਆਦ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੰਨ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਪਾਧਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਨਿਤ੍ਯਮਾਰਾਧਯਿष੍ਯਂਸ੍ਤਾਂ ਯੁਵਾ ਯੌਵਨਗੋਚਰਾਮ੍ ਗਾਯਨ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ਵਾਦਯਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਯਾਨੀਮਤੋषਯਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ, ਯੁਵਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ—ਗਾਉਂਦਾ, ਨੱਚਦਾ, ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਉਂਦਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਂਸ਼ੀਲਯਨ੍ਦੇਵਯਾਨੀਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਾਮ੍ ਪੁष੍ਪੈਃ ਫਲੈਃ ਪ੍ਰੇषਣੈਸ਼੍ਚ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਭਾਰ੍ਗਵੀਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਯੁਵਨ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭਾਰਗਵ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਪਿ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਚਾਰਿਣਮ੍ ਅਨੁਗਾਯਨ੍ਤੀ ਲਲਨਾ ਰਹਃ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਤਦਾ
ਦੇਵਯਾਨੀ ਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀ ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯੇਵਂ ਕਚਸ੍ਯ ਚਰਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ਤਤ੍ਤਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਂ ਤਤਃ ਕਚਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਚਾ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤੀਬਰ ਤਪਸਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ।
ਗਾ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਂ ਵਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਹਸ੍ਯੇਨਮਮਰ੍षਿਤਾਃ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤੇਰ੍ ਦ੍ਵੇषਾਨ੍ ਨਿਜਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮ੍ ਏਵ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਚੁਪਚਾਪ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤ੍ਵਾ ਸਾਲਾਵृਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਂਸ੍ਤਿਲਸ਼ਃ ਕृਤਮ੍ ਤਤੋ ਗਾਵੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਅਗੋਪਾਃ ਸ੍ਵਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ, ਭੇੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗਾਂਵਾਲੇ ਗਾਂ ਬਿਨਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਹਿਤਾ ਗਾਸ੍ਤੁ ਕਚੇਨਾਭ੍ਯਾਗਤਾ ਵਨਾਤ੍ ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਾਲੇ ਦੇਵਯਾਨ੍ਯਥ ਭਾਰ੍ਗਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਗਾਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਕਚਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵਾਪਸ ਆਈਆਂ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਹੁਤਂ ਚੈਵਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਤੇ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਂ ਗਤਃ ਪ੍ਰਭੋ ਅਗੋਪਾਸ਼੍ਚਾਗਤਾ ਗਾਵਃ ਕਚਸ੍ਤਾਤ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਤੇਰਾ ਅਗਨਿ-ਹੋਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਗਾਂਵਾਲੇ ਆ ਗਏ, ਪਰ ਕਚਾ, ਪਿਤਾ, ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਹਤੋ ਧृਤੋ ਵਾਪਿ ਕਚਸ੍ਤਾਤ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਂ ਵਿਨਾ ਨੈਵ ਜੀਵਾਮਿ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਪਿਤਾ, ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਚਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ—ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦੀ ਹਾਂ।
ਅਥੇਹ੍ਯੇਹੀਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮृਤਂ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਤਤਃ ਸਂਜੀਵਨੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਚਮਾਹ੍ਵਯਤ੍
ਫਿਰ 'ਆ ਜਾ, ਆ ਜਾ' ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਚਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਆਹੂਤਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਭਵਤ੍ ਕਚਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਨਨਾਮ ਸ ਹਤੋ ऽਹਮਿਤਿ ਚਾਚਖ੍ਯੌ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ ਧਿषਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕਚਾ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ੁਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਰਾਖਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਧਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।'
ਸ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਯਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁष੍ਪਾਹਾਰੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਵਨਂ ਯਯੌ ਕਚੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਠਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਫਿਰ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਫੁੱਲ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ 'ਤੇ, ਕਚਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ।