ਧਰ੍ਮੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਚਿਰਾਯੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸਂਤਤਿਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਹੇਗਾ, ਰਾਜੇ। ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਚੱਲੇਗਾ।'
ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤੁ ਨ ਨਾਸ਼ਂ ਭੁਵਿ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਦਨ੍ਵਭੂਤ੍
'ਇਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਧੇ ਤੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੁਕ ਗਏ ਤੇ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਾਤਿ ਸ ਰਾਜਰਾਟ੍ ਕਦਾਚਿਦਾਰੁਹ੍ਯ ਰਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ਬਰਚਾਰਿਣਮ੍
ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੱਖਣੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਖਿੱਚੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ।
ਸਾਰ੍ਧਮਰ੍ਕੇਣ ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨੀਯਮਾਨਾਮਥਾਮ੍ਬਰੇ ਕੇਸ਼ਿਨਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾਮਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੇਸ਼ੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਿਨਾ ਬੁਧਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਾਯਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋ ऽਰ੍ਥਿਨਾ
ਬੁਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਤੇ ਯਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਵਾਯੁ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸਮਰੇ ਯੇਨ ਚੈਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਦਦਾਵ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕਰੋ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤਿਸ਼ਾਯਿਤ੍ਵਂ ਬਲਮੂਰ੍ਜੋ ਯਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਮਿਤਰਤਾ ਪਾਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਲ, ਤਾਕਤ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਮਿਲੀ।
ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਜ੍ਰੀਤਿ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਗੇਯਤਾਂ ਭਰਤੇਨ ਚ ਸਾ ਪੁਰੂਰਵਸਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਗਾਯਨ੍ਤੀ ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਵਜਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭਰਤ ਨੂੰ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਪੁਰੂਰਵਸ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਨਾਮ ਭਰਤੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਮੇਨਕਾਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਰਮ੍ਭਾਂ ਨृਤ੍ਯਤੇਤਿ ਤਦਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਭਰਤ ਨੇ 'ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਵਯੰਵਰ' ਨਾਂਕਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਮੇਨਕਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੇ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਨੱਚਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਨਨਰ੍ਤ ਸਲਯਂ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੂਪੇਣ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸਾ ਪੁਰੂਰਵਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀ ਕਾਮਪੀਡਿਤਾ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਉਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨੱਚੀ; ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀ।
ਵਿਸ੍ਮृਤਾਭਿਨਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਭਰਤੋਦਿਤਮ੍ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਭਰਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਵਿਯੋਗਾਦਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਉਹ ਭਰਤ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਖਾਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਭਿਨੈ ਭੁੱਲ ਗਈ; ਭਰਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਬ੍ਦਾਨਿ ਲਤਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨੁਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੰਜਵੀਂ ਪੰਜਵੀਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਪਤਲੀ ਬੇਲ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ; ਪੁਰੂਰਵਸ ਉਥੇ ਪਿਸਾਚ ਦਾ ਦਰਜਾ ਭੋਗੇਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਗਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤਾਰਮਕਰੋਚ੍ਚਿਰਮ੍ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤੇ ਭਰਤਸ੍ਯਾਥ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਬੁਧਸੂਨੁਤਃ
ਫਿਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ; ਭਰਤ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਬੁਧ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜੀਜਨਤ੍ਸੁਤਾਨष੍ਟੌ ਨਾਮਤਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਬੋਧਤ ਆਯੁਰ੍ ਦृਢਾਯੁਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ ਧਨਾਯੁਰ੍ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਵਸੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੁਣੋ: ਆਯੁ, ਦੀਰਘਾਯੁ, ਅਸ਼ਵਾਯੁ, ਧਨਾਯੁ, ਧ੍ਰਤਿਮਾਨ, ਵਸੁ,
ਸ਼ੁਚਿਵਿਦ੍ਯਃ ਸ਼ਤਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵ੍ਯਬਲੌਜਸਃ ਆਯੁषੋ ਨਹੁषਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਵृਦ੍ਧਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਸ਼ੁਚਿਵਿਦਿਆ ਤੇ ਸ਼ਤਾਯੁ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਬਲ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਆਯੁ ਤੋਂ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਵ੍ਰਿਧਸ਼ਰਮਾ ਤੇ
ਰਜਿਰ੍ਦਮ੍ਭੋ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਚ ਵੀਰਾਃ ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ ਰਜੇਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜੇਯਮਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਰਾਜੀ, ਡੰਭਾ, ਵਿਪਾਪਮਾ—ਇਹ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਸਨ। ਰਾਜੀ ਤੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜੋ ਰਾਜ-ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ।
ਰਜਿਰਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਨਾਰਾਯਣਮਕਲ੍ਮषਮ੍ ਤਪਸਾ ਤੋषਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਰਾਜੀ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤਪ ਨਾਲ ਕੀਤੀ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮ੍ ਅਭੂਤ੍ਸ ਵਿਜਯੀ ਤਦਾ ਅਥ ਦੇਵਾਸੁਰਂ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਵਰ੍षਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵ-ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲੀ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ਼ਕ੍ਰਯੋਰ੍ਭੀਮਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਜਯੀ ਤਯੋਃ ਤਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰੈਃ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਦੇਵ-ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਚਤੁਰਮੁਖਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਯੋਰ੍ਵਿਜਯੀ ਕਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਰਜਿਰ੍ਯਤ੍ਰੇਤਿ ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਜਯਾਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸਹਾਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਸ੍ਵ ਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇਗਾ?' ਜਿੱਤ ਲਈ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣੋ।'
ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਯਦਿ ਸ੍ਵਾਮੀ ਵੋ ਭਵਾਮਿ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਲਮ੍ ਨਾਸੁਰੈਃ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਂ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਂ ਸੁਰੈਸ੍ਤਥਾ
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਓ ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਨਿਆ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਮਨ ਲਿਆ।'
ਸ੍ਵਾਮੀ ਭਵ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਨਾਸ਼ਯ ਦ੍ਵਿषਃ ਤਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ऽਵਧ੍ਯਾ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਨਾ
ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਬਣੋ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਜੋ ਵਜਰਧਾਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜੈਯ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮਗਮਤ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵਿਭੁਃ ਦਤ੍ਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜਗਾਮ ਤਪਸੇ ਰਜਿਃ
ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਰਾਜੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਰਜਿਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤਦਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਬਲਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੈਭਵਮ੍ ਯਜ੍ਞਭਾਗਂ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤਪੋਬਲਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਫਿਰ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਡਿਆਈ, ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਰਾਜ ਜਬਰ ਨਾਲ ਖੋਹ ਲਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਰਜਿਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਪੀਡਿਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਂ ਦੀਨਃ ਪੀਡਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਰਜੇਃ ਸੁਤੈਃ
ਇੰਦਰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ।'
ਨ ਯਜ੍ਞਭਾਗੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮੇ ਨਿਰ੍ਜਿਤਸ਼੍ਚ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਰਾਜ੍ਯਲਾਭਾਯ ਮੇ ਯਤ੍ਨਂ ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵ ਧਿषਣਾਧਿਪ
'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਜ, ਤੇ ਮੈਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਹੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ।'
ਤਤੋ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਕ੍ਰਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ ਗ੍ਰਹਸ਼ਾਨ੍ਤਿਵਿਧਾਨੇਨ ਪੌष੍ਟਿਕੇਨ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਫਿਰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਗਰਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਤ੍ਵਾਥ ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਰਜਿਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਜਿਨਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯਂ ਸ ਵੇਦਵਿਤ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨਾਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਵੇਦਤ੍ਰਯੀਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾਂਸ਼੍ ਚਕਾਰ ਧਿषਣਾਧਿਪਃ ਵੇਦਬਾਹ੍ਯਾਨ੍ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਹੇਤੁਵਾਦਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍
ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਤੇ ਤਰਕ-ਵਾਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਜਘਾਨ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਾਨ੍ ਨਹੁषਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤੈਵ ਧਾਰ੍ਮਿਕਾਨ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਸੱਤ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।