ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਲੋਕੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਗਾਦ੍ਰਾਜਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਪਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਪਾਈ ਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਕੇਸ਼ਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਯੇਨ ਦਾਰਿਤਾਃ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਦ੍ਰੂਪਮੋਹਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਆਦਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਵਸੁਮਤੀ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਿਤਾ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੈषਿਣਾ
ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ।
ਚਾਮਰਗ੍ਰਾਹਿਣੀ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸਦਾ ਚੈਵਾਙ੍ਗਵਾਹਿਕਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਦਾਵ੍ ਅਰ੍ਧਾਸਨਂ ਤਦਾ
ਕੀਰਤੀ, ਚਾਮਰ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਧ-ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਮਮ੍ ਏਵਾਭ੍ਯਪਾਲਯਤ੍ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਃ ਸਂਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ਪੁਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕੌਤੁਹਲ ਨਾਲ ਆਏ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸਵਸ੍ਤਚ੍ਚਰਿਤਂ ਕਥਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨਃ ਸਮਮ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਨृਪਃ
ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਚਲਣ ਜਾਣਨ ਲਈ ਆਏ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰੇਗਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸਨਤ੍ਰਯਮਾਨੀਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਨਕਭੂषਿਤਮ੍ ਨਿਵਿਸ਼੍ਯਾਥਾਕਰੋਤ੍ਪੂਜਾਮ੍ ਈषਦ੍ਧਰ੍ਮੇ ऽਧਿਕਾਂ ਪੁਨਃ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਤਿੰਨ ਆਸਨ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ। ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੇਨ ਕਾਮਾਰ੍ਥਾਵ੍ ਅਤਿਕੋਪਂ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ ਅਰ੍ਥਃ ਸ਼ਾਪਮਦਾਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਲੋਭਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਾਮ ਤੇ ਅਰਥ ਰਾਜੇ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ। ਅਰਥ ਨੇ ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।'
ਕਾਮੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਤਵੋਨ੍ਮਾਦੋ ਭਵਿਤਾ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ ਕੁਮਾਰਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਯੋਗਾਦੁਰ੍ਵਸ਼ੀਭਵਾਤ੍
ਕਾਮ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉਨਮਾਦ ਆਵੇਗਾ; ਕੁਮਾਰਵਨ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹੇਗਾ।'
ਧਰ੍ਮੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਚਿਰਾਯੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸਂਤਤਿਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਹੇਗਾ, ਰਾਜੇ। ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਚੱਲੇਗਾ।'
ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤੁ ਨ ਨਾਸ਼ਂ ਭੁਵਿ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਦਨ੍ਵਭੂਤ੍
'ਇਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਧੇ ਤੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੁਕ ਗਏ ਤੇ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਾਤਿ ਸ ਰਾਜਰਾਟ੍ ਕਦਾਚਿਦਾਰੁਹ੍ਯ ਰਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ਬਰਚਾਰਿਣਮ੍
ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੱਖਣੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਖਿੱਚੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ।
ਸਾਰ੍ਧਮਰ੍ਕੇਣ ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨੀਯਮਾਨਾਮਥਾਮ੍ਬਰੇ ਕੇਸ਼ਿਨਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾਮਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੇਸ਼ੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਿਨਾ ਬੁਧਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਾਯਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋ ऽਰ੍ਥਿਨਾ
ਬੁਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਤੇ ਯਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਵਾਯੁ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸਮਰੇ ਯੇਨ ਚੈਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਦਦਾਵ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕਰੋ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤਿਸ਼ਾਯਿਤ੍ਵਂ ਬਲਮੂਰ੍ਜੋ ਯਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਮਿਤਰਤਾ ਪਾਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਲ, ਤਾਕਤ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਮਿਲੀ।
ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਜ੍ਰੀਤਿ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਗੇਯਤਾਂ ਭਰਤੇਨ ਚ ਸਾ ਪੁਰੂਰਵਸਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਗਾਯਨ੍ਤੀ ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਵਜਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭਰਤ ਨੂੰ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਪੁਰੂਰਵਸ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਨਾਮ ਭਰਤੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਮੇਨਕਾਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਰਮ੍ਭਾਂ ਨृਤ੍ਯਤੇਤਿ ਤਦਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਭਰਤ ਨੇ 'ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਵਯੰਵਰ' ਨਾਂਕਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਮੇਨਕਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੇ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਨੱਚਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਨਨਰ੍ਤ ਸਲਯਂ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੂਪੇਣ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸਾ ਪੁਰੂਰਵਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀ ਕਾਮਪੀਡਿਤਾ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਉਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨੱਚੀ; ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀ।
ਵਿਸ੍ਮृਤਾਭਿਨਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਭਰਤੋਦਿਤਮ੍ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਭਰਤਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ ਵਿਯੋਗਾਦਸ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਉਹ ਭਰਤ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਖਾਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਭਿਨੈ ਭੁੱਲ ਗਈ; ਭਰਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦਬ੍ਦਾਨਿ ਲਤਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨੁਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪੰਜਵੀਂ ਪੰਜਵੀਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਪਤਲੀ ਬੇਲ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ; ਪੁਰੂਰਵਸ ਉਥੇ ਪਿਸਾਚ ਦਾ ਦਰਜਾ ਭੋਗੇਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀ ਗਤ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤਾਰਮਕਰੋਚ੍ਚਿਰਮ੍ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਤੇ ਭਰਤਸ੍ਯਾਥ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਬੁਧਸੂਨੁਤਃ
ਫਿਰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ; ਭਰਤ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਬੁਧ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਜੀਜਨਤ੍ਸੁਤਾਨष੍ਟੌ ਨਾਮਤਸ੍ਤਾਨ੍ਨਿਬੋਧਤ ਆਯੁਰ੍ ਦृਢਾਯੁਰ੍ ਅਸ਼੍ਵਾਯੁਰ੍ ਧਨਾਯੁਰ੍ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਵਸੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੁਣੋ: ਆਯੁ, ਦੀਰਘਾਯੁ, ਅਸ਼ਵਾਯੁ, ਧਨਾਯੁ, ਧ੍ਰਤਿਮਾਨ, ਵਸੁ,
ਸ਼ੁਚਿਵਿਦ੍ਯਃ ਸ਼ਤਾਯੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵ੍ਯਬਲੌਜਸਃ ਆਯੁषੋ ਨਹੁषਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਵृਦ੍ਧਸ਼ਰ੍ਮਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਸ਼ੁਚਿਵਿਦਿਆ ਤੇ ਸ਼ਤਾਯੁ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਬਲ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਆਯੁ ਤੋਂ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਵ੍ਰਿਧਸ਼ਰਮਾ ਤੇ
ਰਜਿਰ੍ਦਮ੍ਭੋ ਵਿਪਾਪ੍ਮਾ ਚ ਵੀਰਾਃ ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਃ ਰਜੇਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜੇਯਮਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਰਾਜੀ, ਡੰਭਾ, ਵਿਪਾਪਮਾ—ਇਹ ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਸਨ। ਰਾਜੀ ਤੋਂ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜੋ ਰਾਜ-ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ।
ਰਜਿਰਾਰਾਧਯਾਮਾਸ ਨਾਰਾਯਣਮਕਲ੍ਮषਮ੍ ਤਪਸਾ ਤੋषਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ ਵਰਾਨ੍ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਮਹੀਪਤੇ
ਰਾਜੀ ਨੇ ਨਿਰਮਲ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤਪ ਨਾਲ ਕੀਤੀ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਦੇਵਾਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮ੍ ਅਭੂਤ੍ਸ ਵਿਜਯੀ ਤਦਾ ਅਥ ਦੇਵਾਸੁਰਂ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਵਰ੍षਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵ-ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲ ਚੱਲੀ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ਼ਕ੍ਰਯੋਰ੍ਭੀਮਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਜਯੀ ਤਯੋਃ ਤਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰੈਃ ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਦੇਵ-ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਚਤੁਰਮੁਖਾ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਯੋਰ੍ਵਿਜਯੀ ਕਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਰਜਿਰ੍ਯਤ੍ਰੇਤਿ ਸੋ ऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਜਯਾਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਸਹਾਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਸ੍ਵ ਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਜਿੱਤੂ ਹੋਵੇਗਾ?' ਜਿੱਤ ਲਈ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣੋ।'