ਤਥੇਤਿ ਚੋਵਾਚ ਹਿਮਾਂਸ਼ੁਮਾਲੀ ਯੁਦ੍ਧਾਦ੍ ਅਪਾਕ੍ਰਾਮਦਤਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ੍ਵਾਮਪਗृਹ੍ਯ ਤਾਰਾਂ ਹृष੍ਟੋ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਸਰੁਦ੍ਰਃ
ਹਿਮਾਂਸ਼ੁਮਾਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ', ਤੇ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ; ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਰੁਦਰ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਸਂਨਿਭਃ ਦਿਵ੍ਯਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਦਿਵਯ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਤੇ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਆਇਆ।
ਤਾਰੋਦਰਾਦ੍ਵਿਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸਂਨਿਭਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਧੀਮਾਨ੍ ਹਸ੍ਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਵਰ੍ਤਕਃ
ਤਾਰਾ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਹਸਤੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਸੀ।
ਨਾਮ ਯਦ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਯਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਗਜਵੈਦ੍ਯਕਮ੍ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਾਦ੍ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਬੁਧਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਗਜਵੈਦ੍ਯਕਮ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੁਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਃ ਸ ਤੇਜਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਜਯਦ੍ਬਲੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਦੇਵਾ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਃ ਸਹ
ਜਦ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਾਨਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਗृਹੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜਾਤਕਰ੍ਮੋਤ੍ਸਵੇ ਤਦਾ ਅਪृਚ੍ਛਂਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤਾਰਾਂ ਕੇਨ ਜਾਤਃ ਕੁਮਾਰਕਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਸਮਾਰੋਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਕਿਸ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੈ?'
ਤਤਃ ਸਾ ਲਜ੍ਜਿਤਾ ਤੇषਾਂ ਨ ਕਿਂਚਿਦਵਦਤ੍ਤਦਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ੍ਤਦਾ ਪृष੍ਟਾ ਲਜ੍ਜਯਨ੍ਤੀ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ خاموش ਰਹੀ।
ਸੋਮਸ੍ਯੇਤਿ ਚਿਰਾਦਾਹ ਤਤੋ ऽਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਵਿਧੁਃ ਸੁਤਮ੍ ਬੁਧ ਇਤ੍ਯਕਰੋਨ੍ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਸੋਮਾ ਦੇ ਵੱਲੋਂ।' ਫਿਰ ਚੰਦਰਮਾ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬੁਧ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭਿषੇਕਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਧਾਨਮਕਰੋਦ੍ਵਿਭੁਃ ਗृਹਸਾਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਯਾਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਬੁਧ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਘਰ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਇਲੋਦਰੇ ਚ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਬੁਧਃ ਪੁਤ੍ਰਮਜੀਜਨਤ੍
ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਇਲਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ, ਬੁਧ ਨੇ ਇਕ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਮ੍ ਅਕਰੋਦ੍ਯਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਪੁਰੂਰਵਾ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ ਲੋਕੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਗਾਦ੍ਰਾਜਾ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਪਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਪਾਈ ਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਕੇਸ਼ਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਯੇਨ ਦਾਰਿਤਾਃ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਯਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਦ੍ਰੂਪਮੋਹਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਆਦਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਵਸੁਮਤੀ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਿਤਾ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਲੋਕਹਿਤੈषਿਣਾ
ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ।
ਚਾਮਰਗ੍ਰਾਹਿਣੀ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸਦਾ ਚੈਵਾਙ੍ਗਵਾਹਿਕਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਦਾਵ੍ ਅਰ੍ਧਾਸਨਂ ਤਦਾ
ਕੀਰਤੀ, ਚਾਮਰ ਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੀ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਰਧ-ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਸਮਮ੍ ਏਵਾਭ੍ਯਪਾਲਯਤ੍ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਃ ਸਂਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ਪੁਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕੌਤੁਹਲ ਨਾਲ ਆਏ।
ਜਿਜ੍ਞਾਸਵਸ੍ਤਚ੍ਚਰਿਤਂ ਕਥਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨਃ ਸਮਮ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਨृਪਃ
ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਚਲਣ ਜਾਣਨ ਲਈ ਆਏ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰੇਗਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਸਨਤ੍ਰਯਮਾਨੀਯ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਨਕਭੂषਿਤਮ੍ ਨਿਵਿਸ਼੍ਯਾਥਾਕਰੋਤ੍ਪੂਜਾਮ੍ ਈषਦ੍ਧਰ੍ਮੇ ऽਧਿਕਾਂ ਪੁਨਃ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਤਿੰਨ ਆਸਨ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ। ਫਿਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤੇਨ ਕਾਮਾਰ੍ਥਾਵ੍ ਅਤਿਕੋਪਂ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ ਅਰ੍ਥਃ ਸ਼ਾਪਮਦਾਤ੍ਤਸ੍ਮੈ ਲੋਭਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਾਮ ਤੇ ਅਰਥ ਰਾਜੇ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋਏ। ਅਰਥ ਨੇ ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੂੰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।'
ਕਾਮੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਤਵੋਨ੍ਮਾਦੋ ਭਵਿਤਾ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ ਕੁਮਾਰਵਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਯੋਗਾਦੁਰ੍ਵਸ਼ੀਭਵਾਤ੍
ਕਾਮ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਉਨਮਾਦ ਆਵੇਗਾ; ਕੁਮਾਰਵਨ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਸਹੇਗਾ।'
ਧਰ੍ਮੋ ऽਪ੍ਯਾਹ ਚਿਰਾਯੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਧਾਰ੍ਮਿਕਸ਼੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਸਂਤਤਿਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਤਾਰਕਮ੍
ਧਰਮ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਹੇਗਾ, ਰਾਜੇ। ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਚੱਲੇਗਾ।'
ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵृਦ੍ਧਿਮਾਯਾਤੁ ਨ ਨਾਸ਼ਂ ਭੁਵਿ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਦਨ੍ਵਭੂਤ੍
'ਇਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਧੇ ਤੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੁਕ ਗਏ ਤੇ ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਹਨ੍ਯਹਨਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਾਤਿ ਸ ਰਾਜਰਾਟ੍ ਕਦਾਚਿਦਾਰੁਹ੍ਯ ਰਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ਬਰਚਾਰਿਣਮ੍
ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਉਹ ਮਹਾਰਾਜ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਦੱਖਣੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਖਿੱਚੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ।
ਸਾਰ੍ਧਮਰ੍ਕੇਣ ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨੀਯਮਾਨਾਮਥਾਮ੍ਬਰੇ ਕੇਸ਼ਿਨਾ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾਮਥੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕੇਸ਼ੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਿਨਾ ਬੁਧਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਾਯਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋ ऽਰ੍ਥਿਨਾ
ਬੁਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਤੇ ਯਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਵਾਯੁ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ऽਪਿ ਸਮਰੇ ਯੇਨ ਚੈਵਂ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਦ੍ ਦੇਵੈਰ੍ ਦਦਾਵ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕਰੋ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਕਰ ਲਏ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਮਤ੍ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤਿਸ਼ਾਯਿਤ੍ਵਂ ਬਲਮੂਰ੍ਜੋ ਯਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਮਿਤਰਤਾ ਪਾਈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਲ, ਤਾਕਤ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਮਿਲੀ।
ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਵਜ੍ਰੀਤਿ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਗੇਯਤਾਂ ਭਰਤੇਨ ਚ ਸਾ ਪੁਰੂਰਵਸਃ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਗਾਯਨ੍ਤੀ ਚਰਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਵਜਰੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭਰਤ ਨੂੰ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਪੁਰੂਰਵਸ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਵਯਂਵਰਂ ਨਾਮ ਭਰਤੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਮ੍ ਮੇਨਕਾਮੁਰ੍ਵਸ਼ੀਂ ਰਮ੍ਭਾਂ ਨृਤ੍ਯਤੇਤਿ ਤਦਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਭਰਤ ਨੇ 'ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਵਯੰਵਰ' ਨਾਂਕਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਮੇਨਕਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੇ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਨੱਚਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਨਨਰ੍ਤ ਸਲਯਂ ਤਤ੍ਰ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੂਪੇਣ ਚੋਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸਾ ਪੁਰੂਰਵਸਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤੀ ਕਾਮਪੀਡਿਤਾ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਉਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨੱਚੀ; ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗੀ।