ਪੁਰਾ ਰਾਜਾ ਮਨੁਰ੍ ਨਾਮ ਚੀਰ੍ਣਵਾਨ੍ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ਪੁਤ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਾਨ੍ ਰਵਿਨਨ੍ਦਨਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਮਨੁ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਪਤ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਰਵਿ ਵੰਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਧੀਰਜ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ।
ਮਲਯਸ੍ਯੈਕਦੇਸ਼ੇ ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਗੁਣਸਂਯੁਤਃ ਸਮਦੁਃਖਸੁਖੋ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਯੋਗਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸੁਖ-ਦੁਖ ਵਿਚ ਸਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵਿਰ ਨੇ ਉੱਚਾ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਬਭੂਵ ਵਰਦਸ਼੍ ਚਾਸ੍ਯ ਵਰ੍षਾਯੁਤਸ਼ਤੇ ਗਤੇ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ ਕਮਲਾਸਨਃ
ਦਸ ਲੱਖ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ, ਕਮਲ-ਆਸਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, 'ਇੱਛਾ ਮੰਗੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ਏਕਮ੍ ਏਵਾਹਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਇਕ ਹੀ ਵਧੀਆ ਵਰਦਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚਰਸ੍ਯ ਚ ਭਵੇਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯਾਲਂ ਪ੍ਰਲਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਪ੍ਰਲੈ ਆਉਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਸਥਾਵਰ ਅਤੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਵਾਂ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਃ ਸੁਮਹਤੀ ਖਾਤ੍ਪਪਾਤ ਸੁਰਾਰ੍ਪਿਤਾ
ਵਿਸ਼ਵ-ਆਤਮਾ ਨੇ 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹਾਈ ਗਈ ਵੱਡੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ।
ਕਦਾਚਿਦਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ ਪਪਾਤ ਪਾਣ੍ਯੋਰ੍ ਉਪਰਿ ਸ਼ਫਰੀ ਜਲਸਂਯੁਤਾ
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਸਮੇਤ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਮੱਛੀ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਚ੍ਛਫਰੀਰੂਪਂ ਸ ਦਯਾਲੁਰ੍ਮਹੀਪਤਿਃ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯਾਕਰੋਦ੍ਯਤ੍ਨਂ ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰਕੋਦਰੇ
ਉਹ ਮੱਛੀ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਤਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇਣ ਚੈਕੇਨ षੋਡਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਵਿਸ੍ਤृਤਃ ਸੋ ऽਭਵਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪੇਣ ਪਾਹਿ ਪਾਹੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਅੰਗੁਲ ਚੌੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!'
ਸ ਤਮਾਦਾਯ ਮਣਿਕੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਜ੍ਜਲਚਾਰਿਣਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਚੈਕਰਾਤ੍ਰੇਣ ਹਸ੍ਤਤ੍ਰਯਮ੍ ਅਵਰ੍ਧਤ
ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਛੋਟੀ ਮਣੀ ਵਾਲੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਉੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤਿੰਨ ਹੱਥ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਹਾਰ੍ਤਨਾਦੇਨ ਸਹਸ੍ਰਕਿਰਣਾਤ੍ਮਜਮ੍ ਸ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਪਾਹਿ ਪਾਹੀਤਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਫਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮੱਛੀ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਤਤਃ ਸ ਕੂਪੇ ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ ਰਵਿਨਨ੍ਦਨਃ ਯਦਾ ਨ ਮਾਤਿ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਕੂਪੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਃ ਸਰੋਵਰੇ
ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਉਸ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਮੱਛੀ ਨੂੰ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ऽਸੌ ਪृਥੁਤਾਮਾਗਾਤ੍ ਪੁਨਰ੍ ਯੋਜਨਸਂਮਿਤਾਮ੍ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਾਹ ਪੁਨਰ੍ ਦੀਨਃ ਪਾਹਿ ਪਾਹਿ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਉੱਥੇ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ!'
ਤਤਃ ਸ ਮਨੁਨਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਮਪ੍ਯਵਰ੍ਧਤ ਯਦਾ ਤਦਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਤਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਮੇਦਿਨੀਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਮਨੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਇਹ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਖਿਲਂ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯਾਸੌ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਹ ਮਨੁਰ੍ਭੀਤਃ ਕੋ ऽਪਿ ਤ੍ਵਮਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਪੂਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਮਨੂ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ?'
ਅਥਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਯ ਈਦृਕ੍ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ਯੋਜਨਾਯੁਤਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਕਸ੍ਯ ਤੁਲ੍ਯਂ ਭਵੇਦ੍ਵਪੁਃ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੋ; ਹੋਰ ਕੌਣ ਇੰਝ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪੇਣ ਮਾਂ ਖੇਦਯਸਿ ਕੇਸ਼ਵ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਜਗਦ੍ਧਾਮ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਕੇਸ਼ਵ; ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਮਤ੍ਸ੍ਯਰੂਪੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚੋਵਾਚ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜ੍ਞਾਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ।'
ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਮੇਦਿਨੀ ਮੇਦਿਨੀਪਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਜਲੇ ਮਗ੍ਨਾ ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਾ
ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ, ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇਗੀ।
ਨੌਰ੍ ਇਯਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਨਿਕਾਯੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਮਹਾਜੀਵਨਿਕਾਯਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਇਹ ਨੌਕਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ।
ਸ੍ਵੇਦਾਣ੍ਡਜੋਦ੍ਭਿਦੋ ਯੇ ਵੈ ਯੇ ਚ ਜੀਵਾ ਜਰਾਯੁਜਾਃ ਅਸ੍ਯਾਂ ਨਿਧਾਯ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ ਤਾਨ੍ ਅਨਾਥਾਨ੍ ਪਾਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਜੋ ਜੀਵ ਪਸੀਨੇ, ਅੰਡਿਆਂ ਜਾਂ ਅੰਕੁਰਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਜਿੰਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੇਸਹਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਨੌਕਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਨੇਕ ਮਨੁੱਖ।
ਯੁਗਾਨ੍ਤਵਾਤਾਭਿਹਤਾ ਯਦਾ ਭਵਤਿ ਨੌਰ੍ ਨृਪ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਦੇਮਾਂ ਸਂਯਮਿष੍ਯਸਿ
ਜਦ ਨੌਕਾ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰਾਏਗੀ, ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮੇਰੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਨੌਕਾ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿਓ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਤਤੋ ਲਯਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਵਰਸ੍ਯ ਚਰਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵਿਤਾ ਜਗਤਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰਾ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜਗਤ ਲੈ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ।
ਏਵਂ ਕृਤਯੁਗਸ੍ਯਾਦੌ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਧृਤਿਮਾਨ੍ਨृਪਃ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਧਿਪਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਪੂਜ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਮਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਵੋਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਮਨੁਸ੍ਤੇਨ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ ਭਗਵਨ੍ਕਿਯਦ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍षੈਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਤਰਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੂ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਭਗਵਾਨ, ਕਿੰਨੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਚ ਕਥਂ ਨਾਥ ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਪੁਨਰ੍ਯੋਗਃ ਕਥਂ ਵਾ ਭਵਿਤਾ ਮਮ
'ਤੇ, ਨਾਥ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂਗਾ? ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਮੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤ੍ਯਨਾਵृष੍ਟਿਰ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹੀਤਲੇ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍
ਅੱਜ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੀਂਹ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ। ਭੁੱਖਮਰੀ ਆਵੇਗੀ, ਜੋ ਨਸੀਬਾਂ ਨੂੰ ਮਾੜਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਤਤੋ ऽਲ੍ਪਸਤ੍ਤ੍ਵਕ੍ਸ਼ਯਦਾ ਰਸ਼੍ਮਯਃ ਸਪ੍ਤ ਦਾਰੁਣਾਃ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤੇਰ੍ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾਰਵਰ੍षਿਣਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਘੱਟ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਮਰਣ ਲੱਗ ਪੈਣਗੇ, ਸੱਤ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਆਉਣਗੀਆਂ, ਜੋ ਸੜਦੇ ਅੰਗਾਰਾਂ ਵਰਗਾ ਮੀਂਹ ਪਾਵਣਗੀਆਂ।
ਔਰ੍ਵਾਨਲੋ ऽਪਿ ਵਿਕृਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ ਵਿषਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਾਤਾਲਾਤ੍ ਸਂਕਰ੍षਣਮੁਖਚ੍ਯੁਤਃ ਭਵਸ੍ਯਾਪਿ ਲਲਾਟੋਤ੍ਥਸ੍ ਤृਤੀਯਨਯਨਾਨਲਃ
ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਔਰਵਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਾਤਾਲ ਵਿਚੋਂ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਅੱਗ ਤੇ ਭਵ ਦੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਤੀਜੇ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅੱਗ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤ੍ਰਿਜਗਨ੍ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਸਮੇष੍ਯਤਿ ਮਹਾਮੁਨੇ ਏਵਂ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹੀ ਸਰ੍ਵਾ ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭਸ੍ਮਸਂਨਿਭਾ
ਉਹ ਅੱਗ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।