ਕੰਡਰੀਕ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਅਚਾਨਕ ਯਾਦ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਆਤਮਿਕ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਤਿੰਨੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਕਰਦੇ ਰਹੇ—“ਹਾਏ! ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿਗ ਗਏ ਹਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤਿੰਨੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੰਡਰੀਕ ਨੂੰ ਧਨ ਅਤੇ ਕਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਕੰਡਰੀਕ ਨੇ ਉਸ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ’ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿਖੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਯੋਗੀ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤ ਅਤੇ ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ (ਕਥਾਵਾਚਕ) ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਰਾਜ ਪਦ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਫਲ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਗਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸੋ ਹੋਵੇ,” ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੀ। “ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ।” ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮ ਰੰਧਰ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਯੁ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਏ ਹੋਏ (ਦੁਜਾਤੀ) ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੋ ਕਰੋੜ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਸਨਮਾਨਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ: “ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ’ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਦਿਨ ਦੇ ਕਿਹੜੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀਆਂ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਧੇਰੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?” ਉੱਤਰ ਆਇਆ: ਜੋ ਕੁਝ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਅਭਿਜਿਤ ਜਾਂ ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹਨ। ਗਯਾ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਤਾਮਹ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਸੀ। ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਇਕ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਗਯਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੀਰਥ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਨਾਲ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਵਿਮਲੇਸ਼ਵਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਸਾਰੀ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਟੇਸ਼ਵਰ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਮਾਧਵ ਦੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਯੋਗ ਨਿਦਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਦਸ਼ਾਅਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਾ, ਗੰਗਾਦ੍ਵਾਰ, ਨੰਦਾ, ਲਲਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਇਆਪੁਰੀ ਵੀ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿਤ੍ਰਪਦ, ਉੱਤਮ ਕੇਦਾਰ, ਗੰਗਾਸਾਗਰ—ਇਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਸਰਸ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੂ ਦੇ ਜਲ, ਅਤੇ ਨੈਮਿਸ਼ ਸਰੋਵਰ, ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਗੰਗਾ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਸਥਾਨ ਗੋਮਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਨਾਤਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਉਥੇ ਯਜ્ઞਵਰਾਹ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਹਨ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਖੜੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਹਰਿ (ਵਿਸ਼ਨੂੰ) ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਟੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਨੈਮਿਸ਼ਾਰਣਯ ਵਣ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਵੀ ਵਰਾ੍ਹਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਲੌਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਨਰਸਿੰਘ, ਜਨਾਰਦਨ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਕ੍ਸ਼ੁਮਤੀ ਤੀਰਥ ਸਦਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਗੰਗਾ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਘਮ ਅਤੇ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ। ਸਰਯੂ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਰਾਵਤੀ ਨਦੀ ਵੀ ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਯਮੁਨਾ, ਦੇਵਿਕਾ, ਕਾਲੀ, ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਦ੍ਰਿਸ਼ਦਵਤੀ, ਵੇਣੁਮਤੀ ਅਤੇ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੰਬੂਪਥ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਸਤਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ, ਨੀਲਕੁੰਡ ਨਾਮਕ, ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵੰਸ਼ ਵਿਭਾਜਨ, ਹਰਾ ਵਿਭਾਜਨ, ਗੰਗਾ ਵਿਭਾਜਨ (ਜੋ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ), ਭਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ, ਵਿਸ਼ਨੁਪਦ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ—ਇਹ ਸਭ ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਗਯਾ ਵਿਖੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਪਿਤਰ ਤੀਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਲਾਭ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਵੱਧ ਲਾਭ ਹੋਵੇਗਾ! ਓੰਕਾਰ ਤੀਰਥ, ਕਾਵੇਰੀ (ਕਪਿਲਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ), ਚੰਦਵੇਗਾ ਸੰਘਮ, ਅਮਰਕੰਟਕ, ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਤੀਰਥ, ਸੋਮੇਸ਼ਵਰ ਤੀਰਥ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ, ਦਾਨ, ਹੋਮ, ਅਧ੍ਯਯਨ, ਜਲ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ, ਸ਼ਰੀਰ ਦਾ ਪਤਨ, ਅਤੇ ਚਰਮਣਵਤੀ ਨਦੀ, ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਗੋਮਤੀ, ਵਰਨਾ, ਮਹਾਨ ਮੌਸ਼ਨਾਸਾ ਤੀਰਥ, ਭੈਰਵ, ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਗ, ਅਤੇ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਗੌਰੀ ਤੀਰਥ—ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣਨ, ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਭੂਤਪੂਰਵ ਸਨਮਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।