ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਹਾਸਾ, ਸੁੰਦਰੇ, ਚੂਹੇ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸੀ।" ਉਸ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, "ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਏ, ਇਹ ਆਮ ਹਾਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਇਸ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਂ ਹੀ ਹੱਸ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜੀਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ। ਇਕ ਮਾਣਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਚੂਹਿਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ, "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਤੂੰ ਹੀ ਇੱਥੇ ਮੇਰਾ ਹਾਸਾ ਬਣਿਆ ਹੈਂ—ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ?" ਹੁਣ ਰਾਜਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਣੂ) ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿ ਕੇ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਇਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਵਿਸ਼ਣੂ) ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਵੇਗਾ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅੱਗੇ ਇਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਉਹ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਗਲਾ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਦਾਸਾਪੁਰ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਕਲੰਜਰ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਤੇ ਮਾਨਸਸਰਸ ਦੇ ਸੱਤ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਸੀ; ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਬਾਭਰਵਯ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਾਂਚਾਲਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਸੀ ਤੇ ਕਾਮਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਲੇਖਕ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਹਜੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ। ਕੰਡਰੀਕ ਵੀ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਤੇ ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਤਿੰਨੇ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਦੁਖ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ, "ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਾਮਨਾ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ!" ਫਿਰ ਉਹ ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਿਤੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਨਾਮ ਰਖਿਆ ਗਿਆ। ਮਾਨਸਸਰਸ ਵਿਖੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਈਰਖਾ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ (ਕਥਾਵਾਚਕ) ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਤਿਆਗਣ ਨਾਲ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਹੋ ਗਿਆ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਬ੍ਰਹਮਰੰਧਰ ਰਾਹੀਂ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਯੁ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ, ਮੋਖ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਾਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਨੂੰ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੋ ਕ੍ਰੋੜ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਕਿਸ ਵੇਲੇ ਸ੍ਰਾਧ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ? ਦਿਨ ਦੇ ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀਆਂ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰਾਧ ਵਧੇਰੇ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ?" ਜੋ ਕੁਝ ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ, ਅਭਿਜਿਤ ਜਾਂ ਰੋਹਿਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹਨ। ਗਯਾ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਗਾਇਆ ਸੀ। ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਇਕ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਗਯਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਮਲੇਸ਼ਵਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ, ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਟੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਸਦਾ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਦਸ਼ਾਅਸ਼ਵਮੇਧਿਕਾ, ਗੰਗਾਦਵਾਰ, ਨੰਦਾ, ਲਲਿਤਾ, ਤੇ ਮਾਇਆਪੁਰੀ ਵੀ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਮਿਤ੍ਰਪਦ, ਉੱਤਮ ਕੇਦਾਰ, ਤੇ ਗੰਗਾਸਾਗਰ ਵੀ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਸਰਸ, ਸ਼ਤਦ੍ਰੁ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇ ਨੈਮਿਸ਼ ਝੀਲ ਵੀ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਗੰਗਾ ਦਾ ਮੂਲ ਗੋਮਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਯਜ੍ਣਵਰਾਹ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਹਨ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਠਾਰਾਂ ਭੁਜਾ ਵਾਲਾ ਹਰਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਹਰਿ ਦਾ ਚੱਕਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਨੈਮਿਸ਼ ਅਰਣਯ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਰਾਹ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ। ਉਥੇ ਨਰਸਿੰਘ ਆਪ, ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਕਸ਼ੁਮਤੀ ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਘਮ, ਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਰਯੂ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਰਾਵਤੀ ਨਦੀ ਵੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ੍ਰਾਧ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜ, ਆਯੁ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੋਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹਨ।