ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: “ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਜੜ ਤੋਂ ਕੱਟ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਸਦਾ ਤਕਲੀਫਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵੰਸ਼ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਕੱਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜੜ ਤੋਂ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਪਰ ਤੂੰ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਜੇ ਵੀ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ خاطر, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਧੇਰਾ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਰਚ। ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਝਟਕੇ ਹੋਏ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ ਬਣੀ ਸੀ—ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣਾ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੀ ਪੱਕੀ ਪ੍ਰਕਟੀਸ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਜੀਵਨ ਹਨ, ਪਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਪਸਵੀ ਜੀਵਨ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੰਜ ਤਰਾਂ ਦੀ ਗਰਮੀ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਤਪ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਪਸਿਆ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਯੋਗਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਕੋਈ ਜੜ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਤਪਸਿਆ ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਤਪਸਿਆ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜੱਟਾ ਪਾ ਕੇ, ਪਰ ਸੰਯੋਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ; ਵ੍ਰਤ ਕਰ ਕੇ, ਪਰ ਨਿਰਣੈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ; ਆਚਰਨ ਕਰ ਕੇ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਖੰਡ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿੱਥੇ ਪਤਨੀਆਂ, ਕਿੱਥੇ ਸੰਯੋਗ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ? ਕੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਮਾਨਸਿਕ ਸੰਤਾਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ? ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਮਾਨਸਿਕ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਓ। ਮਨ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਜੋ ਜੂਣ ਹੈ, ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੁਕਤ ਤਪਸਵੀਆਂ ਲਈ ਨਾ ਸੰਯੋਗ ਹੈ, ਨਾ ਬੀਜ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਨਿਰਭਯ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਮੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ, ਅੰਦਰੋਂ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੀ ਪਦਾਰਥਤਾ ਨਾਲ, ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਰਚਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਸੰਯੋਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਆਪ ਹੀ, ਵੱਖਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਦੂਜਾ ਆਪ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ। ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ; ਇਕ ਪੱਤੀ ਦੀ ਘਾਸ ਨਾਲ, ਰਾਨ ਨੂੰ ਮਸਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ ਅੱਗ ਦੀ ਲੱਕੜ ਮਸਲਦੇ ਹਨ। ਅਚਾਨਕ, ਰਾਨ ਨੂੰ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਅੱਗ ਵਾਲਾ, ਬਿਨਾ ਈਂਧਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਗਨੀ ਜਨਮਿਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਭਯੰਕਰ ਅੱਗ, ਜਿਸਨੂੰ ਔਰਵਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਨਮਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ। ਜਨਮ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: “ਪਿਤਾ, ਭੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।” ਉਹ ਅੱਗ, ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਲਪਕਦੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਦਸੋਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ, ਅਤਿ ਭਯੰਕਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਔਰਵਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ: “ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ। ਤੇਰੇ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ।” “ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝ ਦਿੱਤੀ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ।” “ਜਦੋਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸਮਾਂ, ਸਵੇਰੇ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਕਿੱਥੇ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਪ੍ਰਭੂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਚਿਤ ਕਰੇਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਅਗਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਗੀ; ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੀ ਜੂਣ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਨੇ ਪੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇਗੀ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਭੇਟ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਹੋਵੇਗੀ।” “ਫਿਰ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇ ਇਹ ਅੱਗ ਇਕੱਠੇ ਫਿਰਾਂਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਰਜ਼ੀ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਖਾਂਦੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਲਈ ਬਣਾਈ—ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ, ਦੇਵ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਸਮੇਤ।” “ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ,” ਅਗਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੋਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਪਿਤਾ ਉੱਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਔਰਵਾ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਦਭੁੱਤ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਦੇਖ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: “ਧਨਿਆ ਹੋ, ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।