ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਗਿਆ। ਇਹ ਜੰਗ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਜਗਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕਾਂਪ ਉੱਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਲਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ, ਪਹਾੜ ਚੱਕ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਘੇਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਮੁਰਝਾ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਦੇ ਘਾਤਕ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੱਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਛਾਤੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਰਕਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਘਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝੜੀਆਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਸਤ੍ਰ ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੀਵਤ ਨਾ ਹੋਣ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਗਏ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਗਲੇ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਤਾਮਸੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਦਾਨਵ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਇਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਵੇਖ ਸਕੇ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਹੁਣ ਵਿਖਰ ਗਈ ਤੇ ਸੁੱਥ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮੀਕ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖਾਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਉਹ ਮੁੱਖੀ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰਾਤ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਘਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਵੀ ਹਨੇਰਾ ਘੇਰ ਲੈਵੇ। ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਇਕ ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ, ਜੋ ਤਾਮਸੀ ਸੀ ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਔਰਵ ਅੱਗ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ। ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਉਹ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਸਾਰੀ ਦੇਵ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਔਰਵ ਮਾਇਆ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਠੰਡਕ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਭੱਜੇ। ਉਹ ਔਰਵ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪਨਾਹ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਪੁਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਇੰਦਰ! ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਔਰਵ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆਏ। ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਜੱਵਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਅਰਜ਼ੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: 'ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ! ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਮੂਲ ਤੋਂ ਕੱਟ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਵਾਨੀ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਸਖਤ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵੰਸ਼ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਕੱਲੇ ਹਨ, ਸੰਤਾਨ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਮੂਲ ਤੋਂ ਕੱਟ ਗਏ, ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹੋ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬਚੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰੋ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧਾਓ। ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਕਮਾਈ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਸਰੀਰ ਰਚੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਔਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਅੰਦਰੋਂ ਝੰਝੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: 'ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਰੀਤ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਜੀਵਨ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਣਾ। ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੱਕਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਰਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਜੀਵਨ ਮਾਰਗ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਟਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪ-ਤਾਪ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ— ਇਹ ਸਭ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਵਰਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਪਣ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਪੱਸਿਆ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਬਿਨਾਂ ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਬਿਨਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਕੋਈ ਜੜ੍ਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਤਪੱਸਿਆ ਇਸ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਪੰਜ ਭੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਜਟਾਵਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਪਰ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਰ ਨਿਰਣੈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤੇ ਆਚਰਣ ਕਰ ਕੇ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਖੰਡ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਭਾਵਾਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ—ਕੀ ਇਹ ਮਾਨਸ ਸੰਤਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰਚੀ ਸੀ? ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਨਾਲ ਮਨ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਰਚੋ। ਮਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਜੋ ਗਰਭ ਹੈ, ਉਹ ਤਪੱਸਵੀ ਬਣਾਉਣ; ਜਿਹੜੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਨਾ ਬੀਜ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਮਾੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਔਰਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਤੇ ਆਦਰਸ਼ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰਿਆਂ ਕੋਲ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ।