ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਹ ਗਦਾ ਕਾਲੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਰਪ ਸੰਕੇਤ ਵਾਲਾ ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਚਲ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੇਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਾਰੰਬਾਰ ਵੇਖੀ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਬਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪਰਬਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਚੌੜਾ ਤੇ ਉਭਾਰੂ ਸੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਠੰਢੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੱਪ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਸੁੰਦਰ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨੀਲੇ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਇਕ ਮਹਾਨ ਦੀ ਵਾਸਤਵਿਕਤਾ ਨੂੰ ਝੰਡੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਰੁਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸੁਪਰਨਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ। ਉਹ ਸਭ ਜਥਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਵੈਵਸਵਤ ਨੇ ਆਗੂਈ ਦਿੱਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਉਹ ਸਭਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਥਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਸੈਣਿਕ ਜਥਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਬਤ ਪਰਬਤਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਯੁੱਧ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੇਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਮਿਲ ਕੇ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਦਭੁਤ ਸੀ—ਇਸ ਵਿਚ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਚੜ੍ਹ੍ਹੀਆਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਦਾਵਾਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੀਰ ਉੱਡ ਰਹੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਗੱਦੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੱਦਾਵਾਂ ਹੱਥੀਂ ਸੁੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤੇ ਪਰਬਤ ਵੀ ਇਕ ਪਾਸੇ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ; ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਜਿੱਤੂ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਸੰਕਟ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗੱਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੱਕਣ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਟੁੱਟਣ, ਦੇਵਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਸਹਾਇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਅਸੁਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਸ਼ਸਤ੍ਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਰਹਿਤ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆ ਰਹੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ ਜਥੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤਾਮਸੀਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਲਪੇਟ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਰੁਹੂਤ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਣੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਿਆਂ ਨੇ, ਉੱਦਮ ਕਰਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਵਖਰੇ-ਵਖਰੇ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਪੰਖਾਂ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਆਗੂ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਘਣ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਵੀ ਹਨੇਰਾ ਘੇਰ ਲਵੇ। ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਨੇ ਇਕ ਮਹਾਨ ਮੋਹਜਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਤਾਮਸੀਕ ਤੇ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਔਰਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਠਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ। ਮਾਇਆ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਉਹ ਮੋਹਜਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲੱਗੀ; ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉੱਠ ਮਾਰਿਆ। ਔਰਵਾ ਮੋਹਜਾਲ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਸਾੜੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਠੰਢਕ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਭੱਜੇ। ਔਰਵਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ, ਦੇਵਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਮੋਹਜਾਲ ਵਿਚ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਔਰਵਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਬੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ...