ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਲੇ ਟੁਕੜਿਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ, ਉੱਤਮ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਂ ਅਤੇ ਚਕਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੈਤ ਸੈਨਾ, ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੱਤ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਸੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਹਾੜ, ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਘਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੋਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਹੇ ਸੂਰਜ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸੁਣੀ, ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਫੌਜ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸੁਣੋ। ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਲਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਪੁਰੁਹੂਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਪਹੀਏ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ, ਹੰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਗਈ ਰਥ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਯਕਸ਼, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਗੱਜਦੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਉਂ ਲੱਗਦੇ ਜਿਵੇਂ ਚਲਦੇ ਪਹਾੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਯਮ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜਦਾ ਹੈ; ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਢੋਲ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੁੰਦਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੋਠ ਨੱਚਦੇ ਹਨ। ਸੱਪਾਂ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਸਜਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਉਹ ਮਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਰਥ, ਜੋ ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਲੁਕਾਇਆ ਗਿਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਯਮ, ਆਪਣੀ ਦੰਡ ਉੱਚੀ ਕਰਕੇ, ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਬੰਨੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਚਾਟਦਾ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਫਾਂਸਾਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ। ਚਿੱਟੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਮੂਂਗੇ ਵਰਗੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਮੂਲ ਰਤਨ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸਰੀਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਝੱਲਦਾ ਹੈ। ਵਰੁਣ, ਫਾਂਸ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਜੰਗ ਦੀ ਹੱਦ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਕੰਢਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਅਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜੇ, ਧਨ-ਪ੍ਰਭੂ, ਰਥੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ, ਨਰਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਸੱਂਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਲਦ ਉੱਤੇ, ਇਉਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਹੋਵੇ। ਪੂਰਬੀ ਪਾਸੇ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ; ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਵਰੁਣ; ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਨਰਵਾਹਨ ਸੀ। ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਰੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਪਾਲ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਦਿਸਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ। ਸੂਰਜ, ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਅਸੀਮ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਦਹਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣਾ ਚਕ੍ਰ ਉੱਤਾਰਦਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਉਰਜਾ ਨਾਲ, ਦਿਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੇ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜਦਾ ਹੈ। ਸੋਮ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਠੰਢੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਜਲਾਂ ਵਲੋਂ ਭਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਰਮ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਛਾਂ ਲੱਗੀ ਦੇਹ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਬੂਟਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਿਮ ਨਾਲ ਅਸਲਾਹਬੰਦ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਯੁ, ਪੰਜ ਭਾਗ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਧਾਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦਾ ਕਰਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਸੱਤ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਯੁ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਣ ਸ਼ਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਉਜਾਸ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵੱਲ ਵਗਦਾ। ਮਾਰੁਤ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਚਮੜੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ ਜਲ-ਵਿਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੁਮਨਾਮ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਹਾੜਾਂ, ਚੋਟੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਪਦਮਨਾਭ, ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਯੁਗ ਅੰਤ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਸਭ ਜਣਨੀਆਂ ਦਾ ਮੁਢ, ਮਧੁ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਹੋਮਾਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ; ਕਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤੀਦਾਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਚਾ ਕਰਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਪਰਮ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।