ਅਰੀਸ਼ਟਾ, ਜੋ ਕਿ ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਚਟਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਯੁਵਕ 'ਕਿਸ਼ੋਰਾ' ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਕਰਕੇ 'ਕਿਸ਼ੋਰਾ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੈਤਿਆ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਲੰਬਾ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ। ਦੈਤਿਆ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਧੁੰਦ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਦੰਦ, ਹੋਠਾਂ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਂ ਗ੍ਰਹਿ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸਿਆ; ਹੋਰ ਦਾਨਵ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ। ਕੁਝ ਦਾਨਵ ਸਿੰਘਾਂ ਅਤੇ ਬਾਘਾਂ ਉੱਤੇ, ਹੋਰ ਸੂਰਾਂ ਅਤੇ ਰੀਛਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਗਧਿਆਂ ਅਤੇ ਉਠਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੈਤਿਆ ਪੈਦਲ ਸਨ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ; ਕੋਈ ਇਕ ਲੱਤ ਵਾਲਾ, ਕੋਈ ਅੱਧੀ ਲੱਤ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਾਚਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ। ਕਈ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਹਥੇਲੀ ਮਾਰਦੇ, ਕੁਝ ਘੋੜਦੇ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਦਾਨਵ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਬਾਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦੇ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਪਥਰ ਅਤੇ ਮਸਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਦਾ-ਸਮਾਨ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਫੰਦੇ, ਭਾਲੇ, ਗਦੇ, ਜੈਵਲਿਨ, ਅੰਕੁਸ਼, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਸੈਂਕੜੇ-ਮਾਰਕ ਅਤੇ ਕਈ-ਫਲ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ। ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ, ਪਥਰ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ, ਚਕ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੈਤਿਆ ਫੌਜ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਵਾਲੀ ਫੌਜ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਹਾੜ, ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਗਢੀ ਹੋਈ, ਜੰਗ ਦੇ ਤੌਫਾਨ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਕੇ ਵਗਣ ਲੱਗੀ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੈਤਿਆ ਫੌਜ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਫੌਜ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸੁਣ। ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪੁਰੁਹੂਤਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦਿਵਿਆ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਮੱਧ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਰਥ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੰਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ ਪਹੀਏ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਿਦਯੁਤ-ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ। ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਉਜਲੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਗਰਜ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਠੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਯਮ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਯਜਨਾ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਸਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਆਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਡੋਲ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸੈਂਕੜੇ ਗਰੁੱਪ ਨੱਚਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸੱਪ-ਧਵਜ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ, ਉਹ ਮਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਗਾ ਰਥ, ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਯਮ, ਆਪਣਾ ਦੰਡ ਉਚਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਬੰਧੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ। ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ, ਸੰਖ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ, ਉਹ ਪਾਣੀ-ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ, ਚੰਦ-ਸਮਾਨ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਪਾਣੀ-ਸਮਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਿੱਟੇ, ਚਮਕਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਮੋਤੀ-ਲਾਲ ਚੂੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸਰੀਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵਰੁਣ, ਫੰਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਦੀ ਸੀਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਕੰਢ ਵਾਂਗ। ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਖ਼ਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਖ ਅਤੇ ਕਮਲ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਗਦਾ ਹਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਥ-ਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਨਰਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਲ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ। ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਪੂਰਬ, ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦੱਖਣ, ਵਰੁਣ ਪੱਛਮ, ਅਤੇ ਨਰਵਾਹਨ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਚਾਰੋਂ ਵੱਲ, ਚਾਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ। ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਨੂੰ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ, ਅਸੀਮ ਚਲਦਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਚਕ੍ਰ ਉਗਦਾ ਅਤੇ ਡੁੱਬਦਾ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤਪਦਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ, ਦਿਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦਾ। ਸੋਮਾ, ਚਿੱਟੇ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ, ਰਥ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਠੰਢੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ; ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਦਵਿਜਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਨਰਮ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਖ਼ਰਗੋਸ਼ ਦੀ ਛਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਣਗਿਣਤ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਭੰਡਾਰ। ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਾਲਾ-ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਸੱਚ-ਭਰੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ।