ਜਦੋਂ ਵਿṇੂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਵਿṇੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦਾ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝਨਕਾਰ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਾਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜਹਿਰਾਤਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜ਼ਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਰਥ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਰਨਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੂਣੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗਾ ਸ਼ੋਰ ਉਥੇ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਧੁਰਾ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਹੋਵੇ। ਰਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਮੋਥੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਲੈ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਰਥ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੋਲ ਹੱਬ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਇਹ ਰਥ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਿੱਛਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬਾਦਲ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਸਕਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਪੂਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚੌੜਾ ਅਤੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ, ਉਹ ਰਥ ਕਾਲੇ ਅੰਜਨ ਦੇ ਢੇਰ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਣਿਆ, ਦਿਵਿਆ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਹੱਬ ਨਾਲ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਛੱਡਦਾ ਤੇ ਬਰਸਾਤੀ ਬਾਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਰਥ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਜ਼ਾਲੀ, ਖਿੜਕੀਆਂ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਮੋਥੀਆਂ ਤੇ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਤੇ ਭਾਲੇ, ਫਾਹੇ, ਤੇਲੀਆਂ, ਡੰਡੇ, ਭਿਆਨਕ ਜੈਵਲਿਨ ਤੇ ਕੁੱਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਰਥ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦੂਜੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉੱਠਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਉੱਤਮ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਵੀਰੋਚਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ। ਦੈਤ ਹਯਾਗ੍ਰੀਵ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੂਰ, ਵੱਡੀ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਤੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਆਪਣੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਗਧਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਦੰਦ, ਹੋਠ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਸੀ। ਤਵਸ਼ਟਰ, ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਣੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੈਤ ਫੌਜ ਦੀ ਪੰਕਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਵੇਤ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਜੰਗ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਅਰਿਸ਼ਟ, ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੱਟਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਜੰਗ ਵੱਲ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਕਿਸ਼ੋਰ, ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, 'ਕਿਸ਼ੋਰ' ਆਖਿਆ ਗਿਆ; ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੈਤ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਲੰਬਾ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਵਰਭਾਨੁ, ਦੈਤ ਪੰਗਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ, ਦੰਦ, ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਹਿ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ, ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਹੋਰ ਦੈਤ ਕੁਝ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਈ ਦੈਤ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਸੂਰ ਤੇ ਰਿੱਛਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੁਝ ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਊਠਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੈਤ ਪੈਦਲ ਸਨ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ; ਕੁਝ ਇੱਕ ਲੱਤ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਅੱਧੀ ਲੱਤ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਕਈ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਮਾਰ ਰਹੇ, ਹੋਰ ਘੋੜਾਂ ਵਾਂਗ ਹਿੰਮਕ ਰਹੇ, ਤੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਦਹਾੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾਵਾਂ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਮੋਥੀਆਂ, ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਢੇਲੀਆਂ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਗਦਾ-ਸਮਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਮਕਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਫਾਹੇ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾਵਾਂ, ਜੈਵਲਿਨ, ਆਂਕੜੇ, ਕੁੱਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਸੌ-ਮਾਰੂ ਤੇ ਕਈ-ਧਾਰੀਆਂ ਹਥੌੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਪੱਥਰ, ਉਤਮ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਮੋਥੀਆਂ ਅਤੇ ਚਕਰ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੈਤ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੂਰੀ ਦੈਤ ਫੌਜ, ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗਲੀ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਫੌਜ, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਹਾੜ, ਬਦਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਘਣੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋਈ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਏਕਲਵਯ, ਤੁਸੀਂ ਦੈਤ ਫੌਜ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸੁਣੀ, ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੈਸ਼ਣਵ ਫੌਜ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਸੁਣੋ। ਆਦਿਤ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਪੁਰੁਹੂਤ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੰਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਪਹੀਏ ਤੇ ਪੈਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਵਿਦਿਊਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਯਕਸ਼, ਚਮਕਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਏ, ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੇ ਬਾਦਲਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਪਹਾੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਮ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ, ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵੰਧਨਾ ਕਰਦੇ, ਜਿਉਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।