ਇਕ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ, ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਆਪਕ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੇ, ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼਼ਨੂ ਦੀ ਆਸ਼੍ਰਿਤੀ ਲੈ ਲਈ। ਜਦ ਵਿਸ਼਼ਨੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼਼ਨੂ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ, ਆਪਣੇ ਸਰਵੋਚ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਡਰੋ ਨਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ!" "ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਹੋਣ।" ਵਿਸ਼਼ਨੂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਹਟ ਗਏ। ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਚਮਕੀਆਂ, ਅਤੇ ਚੰਦਮਾਂ ਸਹੀ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਗ੍ਰਹਿ-ਤਾਰੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਏ ਨਹੀਂ, ਨਦੀਆਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਰਸਤੇ ਸਾਫ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨੀ ਵਰਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵਹੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨ ਲੱਗੇ; ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਨੇ ਹਵਨ-ਸਮੱਗਰੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ। ਵਿਸ਼਼ਨੂ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ, ਵਿਸ਼਼ਨੂ ਦੇ ਇਹ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤੇ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ, ਅਟੱਲ, ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਪਹੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੋੜ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਥ 'ਚ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਾਘ ਅਤੇ ਚੀਤੇ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਵਾਹਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ 'ਤੇ ਕਾਂਜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰ-ਕੁਵਰੀਆਂ ਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਧੁਰਾ ਚੌੜਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਰਗਾ, ਮਜਬੂਤ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵੰਤ ਸਮੁੰਦਰ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਗੋਲੇ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੋਲ ਪਹੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ; ਝੰਡੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸੂਰਜ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਰਥ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਾਲੂਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਮਾਨੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਸਮਰਥ, ਯੋਧਾ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਪੂਰਾ ਰਥ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਦੂਰ ਤਕ ਫੈਲੀ ਮੰਚ ਵਾਲਾ, ਆਜ਼ਾਦ, ਕਾਲੀ ਕਾਜਲ ਦੀ ਡੱਲ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਕਾਲੀ ਲੋਹੇ ਦਾ, ਦਿਵ੍ਯ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੋਲ ਪਹੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਠਦੀ ਹਨੇਰੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਵੱਡੀ ਲੋਹ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ 'ਤੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਫੰਦੇ, ਵਿਖੇੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਟਾਂਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਬਰਛੇ, ਤੇ ਯੁੱਧ-ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਦੂਜੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਉਠ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਵਿਰੋਚਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਵਾਲਾ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ। ਦੈਤ ਹਯਗ੍ਰੀਵ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੂਰ, ਅੱਗੇ ਖੜਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਨੌਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਗਧਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਸੂ ਵਗਾ ਰਿਹਾ, ਦੰਦ, ਹੋਠ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਣੀ ਹੋਈ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੈਤ ਫੌਜ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਵੇਤ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚਿੱਟੇ ਕੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਅਰਿਸ਼ਟ, ਬਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਹਾੜੀ ਚਟਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਸ਼ੋਰਾ, ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, "ਕਿਸ਼ੋਰਾ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਦੈਤ ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਲੰਬਾ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਦੈਤ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਧੁੰਦ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਹਥਿਆਰ ਮੂੰਹ, ਦੰਦ, ਹੋਠ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਹਿ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ, ਹੱਸਦਾ ਸੀ; ਹੋਰ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਚੀਤਿਆਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਸੂਰ ਤੇ ਭਾਲੂਆਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਗਧਿਆਂ ਤੇ ਉਟਾਂ 'ਤੇ, ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ। ਹੋਰ ਦੈਤ ਪੈਦਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਵਿਗੜੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ; ਕੁਝ ਇਕ ਲੱਤ, ਕੁਝ ਅੱਧੀ ਲੱਤ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਚਦੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ। ਕਈ ਆਪਣੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਤੇ ਮਾਰੇ, ਹੋਰ ਘੋੜ-ਘੜੀ ਕਰਦੇ; ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਚੀਤਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗਰਜਦੇ। ਭਿਆਨਕ ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੜ੍ਹੇ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਮਸਲੀਆਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਗਦਾ-ਆਕਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਫੰਦੇ, ਬਰਛੀਆਂ, ਗੜ੍ਹੇ, ਜਾਵਲਿਨ, ਅੰਗੁਸ਼, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੌ-ਮਾਰਕ ਤੇ ਬਹੁ-ਬਲੇਡ ਵਾਲੀਆਂ ਹਥੋੜੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਆ ਗਈ।