ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਕਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬਦਲੀ ਵਰਗਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਨੀਲਾ-ਕਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਬਦਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਕਾਲੀ ਪਰਛਾਵਾਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਿਘਲੇ ਹੋਏ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ ਤਾਜ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਜੋਤ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਨੰਦਕਾ ਤਲਵਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਿਪ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਜੜ, ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਜਿਸਦੇ ਸਿੰਗ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਉਡਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ ਤੇ ਜਲ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਤੱਤ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਉਤਪਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੱਤੇ ਛਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਵੱਡਾ ਧੜ ਸੀ, ਜੋ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਪਾਤਾਲ ਵਰਗੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੰਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਵਿਚ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬੜਾ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਵ੍ਯਕਤ ਅਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਜਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਅਹੰਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹ ਤੇ ਤਾਰੇ ਉਬਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਡਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੇ ਕੁਟੰਬ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਭਵੰਡਰ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ ਮੱਛ ਸੀ। ਉਹ ਵੀਰ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੇਲੀਆਂ ਅਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਜਲ-ਬੂਟੀ ਸੀ, ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਮਹਾਦੀਪ ਸੀ, ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦਾ ਨਗਰ ਸੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਵਾਸੂ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਸਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਲਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਅਨੇਕ ਸੰਧਿਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੁਪਰਣ ਵਾਯੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਯਸ਼, ਚਮਕ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਲੀਨਤਾ ਅਤੇ ਉਤਪੱਤੀ ਨਾਲ ਉਫਾਨ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਸੰਖਯੋਗ ਦਾ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਇਆਲੂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਮੰਗਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਹਰਯਸ਼ਵ ਦੀ ਰਥ ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹੇਠ ਸੇਵਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਰੂ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਅਚੰਭਿਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਖਤਰੇ ਵਿਚ ਨਿਰਭਯਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰਾਈ ਹੋਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਵਰਗਿਕ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰਣ ਵਾਲੀ ਰਥ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੈਕਾਰਾ ਲਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਰਣ ਲਈ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਤਮ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ, ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੀਤੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ।" ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਐਸਾ ਆਨੰਦ ਆਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਚੱਖ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਦਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਮੰਗਲਮਈ ਹਵਾ ਵਹੀ, ਦੱਸੋ ਪਾਸੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤੀਆਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਟਕਰਾਅ ਨਾ ਸੀ, ਨਦੀਆਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਰਾਹ ਸਾਫ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਦੇਵਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਨਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵਹਿਣ ਦੇ ਢੰਗ 'ਚ ਚੱਲ ਪਈਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਜਾਗ ਪਈਆਂ। ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਵੇਦ ਪੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਨੇ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋ ਗਈ। ਜਗਤ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵੱਡੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਜੋ ਸਵਾ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ, ਅਟੱਲ, ਚਾਰ ਮਹਾਨ ਪਹੀਏ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜੋੜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਚੀਤੇ ਤੇ ਤੇਂਦੂਏ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਹਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤੁਰਕਸ਼ ਸਨ, ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਰਥ ਦਾ ਧੁਰਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਦਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਜੂਬੰਦਾਂ ਅਤੇ ਚੂੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੋਲ ਹੱਬਾਂ ਨਾਲ, ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹੋਵੇ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਾਲੂਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਰੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ, ਦਿਵ੍ਯ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਯੋਧਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਰਾ ਰਥ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਮੰਜਿਲ ਵਾਲਾ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੀਮਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕਾਜਲ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਪਿੰਡ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।