ਇਹ ਦੋ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਵਿਣੂ ਦੀ ਰਜੋਗੁਣ ਅਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਸਨ, ਪੂਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਿਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦਾਂਤ, ਉੱਚੇ ਮਕੁਟ ਅਤੇ ਕਣਕਣਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਬਾਂਹ-ਪੱਟੇ ਅਤੇ ਕੰਗਣ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਛਾਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਭਾਰੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗਾ ਡਾਢਾ ਸਰੀਰ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਲਦੇ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵੰਤ ਪਹਾੜ ਹੀ ਹੋਣ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਿਹਰੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਭੈਅਨਕ ਲੱਗਦੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਠ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਧੁ-ਨਾਸ਼ਕ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਦੇਵਤੇ, ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਮਨੋਂਜਾਤ, ਦੈਤ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਤਪਤ ਅਤੇ ਹਤਿਆ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਕਮਲ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈਂ, ਚਿੱਟੀ ਪੱਗ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਤੁਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੋਹਿਤ?" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਆ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ! ਤੂੰ ਇੱਥੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸਹਾਇ ਹੈਂ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਰਵੋਚ ਸਵਾਮੀ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਮੂਲ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਤੇਰਾ ਰਚਨਹਾਰ ਕੌਣ, ਤੇਰਾ ਰਖਵਾਲਾ ਕੌਣ, ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਕੀ ਹਨ?" ਉਹ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰ 'ਏਕ' ਆਖਦਾ, ਅਗਾਧ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਅਤੇ ਨਾਮ ਸਮਝੋ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਅਸੀਂ ਹੀ ਰਜ ਅਤੇ ਤਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਤੋਂ ਬਣੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਜਿੱਤਣੇ ਔਖੇ ਹਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਅਸੀਂ ਲੁਕਵੇਂ ਹਾਂ। ਸਾਡੀ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤਣੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਹੀ ਕਾਰਣ, ਇੱਛਾ, ਯਜ੍ਯ ਅਤੇ ਸੁੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹਾਂ। ਜਿਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦੇ, ਜਿਥੇ ਲਾਭ ਤੇ ਯਸ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਕੋਈ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ।" "ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਯੋਗ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਸਥਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਮੈਂ ਸਤ੍ਵ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਜੋ ਸਰਵੋਚ, ਯੋਗ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਤੇ ਸਤ੍ਵ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹੀ ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਦਿ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਸਤ੍ਵਿਕ ਜਾਂ ਹੋਰ, ਜੰਮਦੇ ਹਨ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਜਦ ਹਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ, ਦੋ ਮੋਟੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ, ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਦਮਨਾਭ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਆਦਿ, ਸਰਵੋਚ ਪੁਰਖ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ—ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਦੇ ਚੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਦੀਵੀ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਹੇ ਅਦਭੁਤ ਦੇਵ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਨਾਰਾਇਣ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਦੱਸੋ, ਹੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਚ, ਕਿਸ ਲਈ, ਜੀਵਨ ਮੁੜ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਤੁਸੀਂ ਲੁਕਕੇ ਜੀਉਣ ਆਏ ਹੋ?" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮੌਤ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਵੇ।" ਨਾਰਾਇਣ ਆਖਦੇ, "ਤਾਂ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਹੋਵੋਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਸਰਵੋਚ ਦੇਵ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਜੰਘਾ ਨਾਲ ਯਮ ਅਤੇ ਯਮੀ ਦਾ ਮंथਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ, ਉੱਚੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹਨ, ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਆਪਣੇ ਰੋਸ਼ਣੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਆਚਾਰਯ, ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਪਿਲ, ਜੋ ਸਾਂਖਯ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜੋ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਮਾਪ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹਨ, ਸੰਬੋਧਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਜੁੜੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਸਥਾਪਿਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਲਈ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਅਟੱਲ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨੋਜਾਤ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਦਾ: "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਇਹ ਕਪਿਲ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈ; ਇਹ ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਸਵਭਾਵਨਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਮਹਾਨ-ਮਨ ਵਾਲੇ, ਇਹੀ ਕਰ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੁੜ ਉੱਠਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਅਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।