ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਹੈ। ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸੁਗੰਧਤ ਆਕਾਸ਼, ਮੋਖਸ਼ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ—all ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪੂਰਬਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਕੜੀ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਗ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ? ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਰਾਹੀਂ, ਕਰਮ ਕਿਵੇਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਨਿਆਂਪ੍ਰੀਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਕੰਮ ਸੁਣੋ: ਸ਼ਵਸ੍ਰਪ, ਕਰੋਧਨ, ਹਿੰਸ੍ਰ, ਪਿਸ਼ੁਨ, ਕਵੀ, ਵਾਗਦੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਪਿਤ੍ਰਵਰਤਿਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗਰਗ ਦੇ ਚੇਲੇ ਬਣੇ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਕਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਵੱਡਾ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ। ਗਰਗ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੋਰੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਹ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੰਮ ਸ਼੍ਰਾਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰੀਏ।" ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਾਂ ਮਨਾ ਕਰ ਗਈ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਇਹ ਪਾਪ ਹੈ।" ਪਰ, ਪਿਤਾ-ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ। ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫੇਰ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ-ਅਤਿਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਲਈ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਵਾਰੀ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਤਿਥੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਬਾਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, "ਇਹ ਵੱਛਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਾਂ ਖਾ ਲਈ ਗਈ। ਪਰ ਉਹ ਸੱਤ ਤਪਸਵੀ, ਵੇਦਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਕਠੋਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿੜਰ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਦਸ਼ਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਿਤਾ-ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕਠੋਰ ਕਰਮ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਸੱਤ ਭਾਈ, ਜੋ ਯਾਦ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਨੀਲਕੰਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਹਿਰਣ ਬਣ ਗਏ, ਪਿਤਾ-ਭਗਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ। ਉਥੇ ਵੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਰਾਹੀਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਨਾਂ ਨੇ ਤੀਰਥ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਣੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਬਣ ਗਏ, ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਨ: ਸੁਮਨਾ, ਕੁਮੁਦ, ਸ਼ੁੱਧ, ਛਿਦ੍ਰਦਰਸ਼ੀ, ਸੁਨੇਤ੍ਰਕ, ਸੁਨੇਤ੍ਰਾ, ਅਤੇ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਜੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ ਅਤੇ ਘੱਟ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਭਟਕਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਇਕ ਨੂੰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਆਏ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਪਾਂਚਾਲਾ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਸਮਰੱਥ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਵਾਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਲਚਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਿਤਾ-ਭਗਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਦੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਸਮਰੱਥ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰੀ ਬਣ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਨਿਰਾਸਕਾਮ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣੇ। ਪਰ, ਇੱਕ, ਵਿਭਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਕੰਡਰੀਕ ਅਤੇ ਸੁਬਾਲਕ ਸਨ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ। ਪਾਂਚਾਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਬਹੁਦਰ ਸੀ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇਵਲਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੰਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਪਿਲਾ ਕਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਵਕਤਾ ਬਣ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜ ਕਰਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਝਗੜੇ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਰ-ਕੀੜਾ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੌਲੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ, "ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਚੌੜੇ ਨਿਤੰਬ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਛਾਤੀ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ।" "ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕ, ਸੋਹਣੇ ਨਿਤੰਬ, ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਮਧੁਰ ਹਾਸਾ, ਚੰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਜੀਭ ਵਾਲੀ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਖਾਂਦੀ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਨ੍ਹਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਉਦਾਸ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ; ਜਦ ਮੈਂ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਡਰਦੀ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ।" "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈਂ?" ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ, ਠੱਗੀਆ?" "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੋਦਕਾ ਪਾਊਡਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਵਿਅਤਿਤ ਕੀਤਾ, ਕਾਮ ਵਲ ਲਗ ਕੇ।" "ਓ ਸੋਹਣੀਏ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਦਿੱਤਾ; ਮੇਰੀ ਇਹ ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਲੜੀਏ।" "ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਧਰਮਵਤਿਆ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੂਹਦਾ ਹਾਂ, ਸੱਚ—ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹਾਂ।" ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਚੀਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੋਹਨ ਲਈ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗਿਆਨ ਉਸਨੂੰ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।