ਜਦੋਂ ਚੌਥੇ ਪਿਢ਼ੀ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਮਕਾਂਡੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਸਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਗ્નਿਸ਼ਵਾਤ ਆਦਿ ਵਿਚ ਮੱਧਮ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ’ਤੇ ਇਹ ਭੋਗ ਅੱਗੇ ਟਰਾਂਸਫਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਪਿੰਡ ਵਾਲੀ ਰਸਮ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਪੱਖ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰ-ਹੰਤਾ, ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਭਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਘਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਸਾਲ ਇਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰਸਮ ਕਰੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਜਦੋਂ ਸਪੀੰਡੀਕਰਣ ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ’ਤੇ ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੀ ਪਿਢ਼ੀ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤਕ, ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਭੋਗੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਬੰਧ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਤਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਹਵਨ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਕੌਣ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲਿਆ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਮੰਗਲਮਈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ? ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਾਸੂ ਪਿਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾਦੇ ਹਨ, ਪਰਦਾਦੇ ਵੀ, ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਵੀ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਰਾਹੀਂ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹਵਨ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਮੰਤਰ, ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਪਯੋਗ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅਗਿਨਿਸ਼ਵਾਤ ਆਦਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਨਾਮ, ਵੰਸ਼, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭੋਜਨ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਤਰ, ਜਿਹੜੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਦੀ ਤਸੱਲੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਿਤਾ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਉਸ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਣ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਰਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਭੋਜਨ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਯਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਸ, ਦਾਨਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੋਹ, ਭੂਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਹੂ ਤੇ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਨੰਦ ਭੋਗਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਧਨ ਦੀ ਦਾਤ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸਿਹਤ—all ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਰਧਾ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਫਲ ਹੈ। ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ—all ਇਹ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜ ਸਮਰੱਥਾ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਆਸਥਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਹੁਣ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੇ ਉੱਚਤਮ ਜੋਗ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ ਅਤੇ ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਖਪਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਸ਼ਵਸ੍ਰਪ, ਕਰੋਧਨ, ਹਿੰਸ੍ਰ, ਪਿਸ਼ੁਨ, ਕਵੀ, ਵਾਗਦੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਪਿਤਰਵਰਤਿਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗਰਗ ਦੇ ਚੇਲੇ ਬਣੇ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਅਕਾਲ ਆ ਪਿਆ। ਵੱਡਾ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ। ਗਰਗ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੁਧਾਰੂ ਗਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਆਓ, ਇਸ ਪੀਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਈਏ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਹ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣਾ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ।" ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਾਂ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਾਪ ਹੈ।" ਪਰ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ, ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ-ਅਤਿਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪਿਤਾ ਲਈ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਤਿਥੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਸਮ ਨਿਭਾਈ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬੱਚੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਹੁਣ ਇਹ ਬੱਚੀ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀ ਜਾਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਾਂ ਖਾ ਲਈ ਗਈ। ਪਰ ਉਹ ਸੱਤੋਂ ਤਪਸਵੀ, ਵੈਦਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਕਠੋਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਡਰ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਦਸ਼ਾਪੁਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਠੋਰ ਕਰਮ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕਠੋਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਜਨਮੇ। ਫਿਰ, ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਉਪਵਾਸ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੱਤੋਂ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਰਣ ਬਣ ਗਏ, ਨੀਲਕੰਠ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ। ਉੱਥੇ ਵੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੱਤੋਂ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਬਣ ਗਏ, ਜੋ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਨ: ਸੁਮਨਾ, ਕੁਮੁਦ, ਸ਼ੁੱਧ, ਛਿੱਦਰਦਰਸ਼ੀ, ਸੁਨੇਤਰਕਾ, ਸੁਨੇਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ—ਇਹ ਸੱਤੋਂ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਜੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਆਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।