ਪਟਟਨ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਧਨ-ਧਾਨ ਦੀ ਖਾਨ ਸੀ, ਸਾਧੂਆਂ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਸਦੀ ਸੀ। ਇਥੇ ਮਗਧ, ਮੂੰਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁੰਗਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ ਸਨ। ਸੁਹਮ, ਮੱਲ, ਵਿਦੇਹ, ਮਲਵ, ਕਾਸ਼ੀ-ਕੋਸਲ ਦੇ ਇਲਾਕੇ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਜੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਕੰਬਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ, ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗੇ, ਲਉਹਿਤਯ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਲਾਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਦੇ ਪਰਬਤ ਸੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਡਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਬਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਸਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤਾਮਾਲ ਤੇ ਫੁੱਲਦੇ ਕਰਨਿਕਾਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਆਯੋਮੁਖ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮਲਯਾ ਪਰਬਤ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤਾਮਾਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿਆਪਕ ਸੀ। ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ, ਬਹਲਿਕ, ਸ਼ੂਰਭੀਰ, ਭੋਜ, ਪਾਂਡਿਆ, ਵੰਗ, ਕਲਿੰਗ ਤੇ ਤਾਮਰਲਿਪਤਕ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਂਦ੍ਰ, ਪੌਂਦ੍ਰ, ਵਾਮਚੂਡ, ਤੇ ਕੇਰਲ ਦੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਇਸ ਹਲਚਲ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਅਗਸਤਯ ਜੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ, ਹੁਣ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਮਈ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੀਬ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਰੁੱਖ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਰਿਪੁਸ਼ਪਿਤਕ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਧਨ-ਧਾਨ ਤੇ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉੱਠਦਾ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਛੂਹਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਰਬਤ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਿੱਥੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਉੱਚੇ ਪਰਬਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਰਿਸ਼ਭ ਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਰਬਤ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਥੇ ਕੁੰਜਰ ਪਰਬਤ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਗਸਤਯ ਜੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਸੀ। ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਮਹਾਸੇਨਾ ਪਰਬਤ, ਤੇ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ ਪਰਬਤ, ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਸਨ। ਚਕਰਵਾਨ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਵਾਰਾਹ ਪਰਬਤ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਨਗਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਇਸ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਨਰਕਾ ਨਾਂ ਦਾ ਦੁਸਟ ਦੈਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਮੇਘ ਨਾਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜੋ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹਾੜ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਹੇਮਗਰਭ ਤੇ ਹੇਮਸਖਾ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਥੇ ਵੈਖਾਨਸਾ ਸਰੋਵਰ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਵਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਬਗਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਤ੍ਰਿਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਰਬਤ ਤੇ ਕੁਮਾਰੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਮੰਦਰ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਬਰਫ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸੀ; ਉਸੀਰਬਿੰਦੁ ਪਰਬਤ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ, ਜੋ ਚੋਟੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਪਰਬਤ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਰਬਤ, ਦੇਵਾਭ੍ਰ ਪਰਬਤ ਤੇ ਰੇਣੁਕਾ ਪਰਬਤ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਸਨ। ਕ੍ਰੌੰਚ ਪਰਬਤ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਪਰਬਤ, ਤੇ ਧੂਮਰਵਰਨ ਪਰਬਤ, ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜ, ਖੇਤਰ ਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਸਭ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੰਬ ਗਏ। ਧਰਤੀਪੁੱਤਰ ਕਪਿਲ ਤੇ ਵਿਆਘਰਵਾਨ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਏ। ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ, ਸਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਤਾਲ ਵਾਸੀ ਤੇ ਮੇਘਾ ਨਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ। ਜੋ ਉੱਚੇ ਉੱਡਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਗਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ; ਗਦਾ-ਧਾਰੀ, ਭਾਲਾ-ਧਾਰੀ, ਕਰਾਲ ਤੇ ਹਿਰਣੈਕਸ਼ਿਪੁ ਵੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਦੈਤ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਰਗਾ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਇਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਨਰਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਨਰਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਉਪਰੰਤ ਧਰਤੀ, ਸਮਾਂ, ਚੰਦ, ਆਕਾਸ਼, ਗ੍ਰਹ, ਸੂਰਜ, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ—all ਕੁਸ਼ਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਆਦਿ, ਅਨਾਦਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਨਰਸਿੰਘ ਦਾ ਇਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉੱਚਾ ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਰੂਪ ਪੂਜੇਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਮਹੇਂਦਰ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਤੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਅਖੰਡ ਆਦਿ-ਕਾਰਨ ਹੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹਵਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਿਸ਼ਵ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸ਼ਰੀਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਵਾਣੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਭਾਵ—even ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਉਪਰ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ—even ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਉਪਰ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਭੰਡਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਯਮ—even ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਉਪਰ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਭਾਗਵਾਨ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਤਦ ਹਰੀ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਦੁੱਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।