ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਕ੍ਰੋਧੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਾਸੁਕੀ, ਤක්ෂਕ, ਕਾਰਕੋਟ, ਧਨੰਜਯ, ਏਲਾਮੁਖ, ਕਾਲੀਆ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲਸ਼ਾਲੀ ਮਹਾਪਦਮ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੱਪ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਯਾਨੀ ਸ਼ੇਸ਼, ਜਿਸਨੂੰ ਅਨੰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਧਨਵੰਤ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਬ ਉਠਿਆ। ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਪ੍ਰਚੰਡ ਅਗਨਿਵਾਨ ਸੱਪ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਣੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕੰਬ ਗਏ। ਜਦ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਉਹ ਸਮੂਹ ਸੱਪ, ਜੋ ਅਤੁੱਟ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੂਰ ਦੇ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਾਗੀਰਥੀ, ਸਰਯੂ ਅਤੇ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਕੰਬ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ, ਕਾਵੇਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ-ਵੇਣਾ, ਗਹਿਰੀ ਸੁਵੇਨਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਵੀ ਕੰਬ ਗਈ। ਚਰਮਣਵਤੀ, ਸਿੰਧੂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ-ਪ੍ਰਭਾਵਾ ਅਤੇ ਸੋਨਾ-ਜਿਹੇ ਚਮਕਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਸੋਨਾ ਨਦੀ ਵੀ ਹਿਲ ਗਈ। ਨਰਮਦਾ, ਜਿਸਦੇ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੈਤ੍ਰਵਤੀ ਨਦੀ; ਗੋਮਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਢੇ ਗਊਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ ਕੰਬ ਗਈ। ਮਹੀ ਅਤੇ ਕਲਮਾਹੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਤਮਸਾ; ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਅਤੇ ਰਤਨਵਤ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਵੀ ਹਿਲ ਗਈ। ਸੁਵਰਨ-ਪ੍ਰਕਟਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਲੌਹਿਤਯਾ ਨਦੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਸੀ, ਵੀ ਕੰਬ ਗਈ। ਪਟਟਣ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਧਨ-ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਵੀਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਮਗਧ, ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਸ਼ੁੰਗਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਸੁਹਮਾ, ਮੱਲ, ਵਿਦੇਹ, ਮਾਲਵ, ਕਾਸ਼ੀ-ਕੋਸਲ ਦੇ ਲੋਕ; ਗਰੁੜ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਜੋ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਕੈਲਾਸ਼ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ, ਲੌਹਿਤਯਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸਦਾ ਪਾਣੀ ਲਾਲ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਵੀ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉਦਯਾ ਨਾਮਕ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੌਬਾਰੇ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਰਨਿਕਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਆਯੋਮੁਖ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਖਣਿਜ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮਲਯ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਤਮਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਸੀ। ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਬਾਹਲਿਕ ਦੇ ਲੋਕ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸ਼ੂਰਭੀਰ, ਭੋਜ, ਪਾਂਡਯ, ਵੰਗ, ਕਲਿੰਗ ਅਤੇ ਤਾਮਰਲਿਪਤਕ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਉਂਦ੍ਰ, ਪੌਂਦ੍ਰ, ਵਾਮਚੂਡ ਅਤੇ ਕੇਰਲ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ, ਹਿਲ ਗਏ। ਅਗਸਤਯ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ, ਵੀ ਵਿਖੰਡਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਥਾਂਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕ ਅਦਭੁਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਖਿੜੇ ਰੁੱਖ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਬ ਗਏ। ਗਿਰਿਪੁਸ਼ਪਿਤਕ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਆਰਾਮ ਦਾ ਥਾਂ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਹਾਨ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਰੁਸ਼ਭ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਸੀ। ਉਥੇ ਹੀ ਕੁੰਜਰ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਅਗਸਤਯ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਨਿਵਾਸ ਸੀ; ਇਹ ਪਹਾੜ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਸੀ। ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਮਹਾਨ ਮਹਾਸੇਨਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ ਪਹਾੜ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਚਕਰਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਵਾਰਾਹ ਪਹਾੜ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਵੀ ਹਿਲ ਗਈ। ਉਥੇ ਨਰਕਾ ਨਾਮਕ ਦੁਸਟ ਦੈਤਿਆ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਮੇਘਾ, ਜੋ ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ। ਹੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤਮ! ਉਥੇ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪਹਾੜ ਸਨ; ਮੈਰੂ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਹੇਮਗਰਭ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਹੇਮਸਾਖਾ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਕੈਲਾਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਵੈਖਾਨਸਾ ਸਰੋਵਰ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਕੁਰਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਤ੍ਰਿਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਦੀ ਸੀ, ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ। ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਹਿਮ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸੀ; ਉਸ਼ੀਰਬਿੰਦੁ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਚੰਦਰਪ੍ਰਸਥ, ਚੋਟੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਪਹਾੜ, ਪੁਸ਼ਕਰ; ਦੇਵਾਭ੍ਰ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਰੇਣੁਕਾ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਧੂਮਰਵਰਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਲੋਕ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਕਪਿਲ ਅਤੇ ਵਿਅਾਘਰਵਾਨ ਵੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਆਕਾਸ਼ ਵਾਸੀ, ਸਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਅਤੇ ਮੇਘਾ ਨਾਮਕ ਭਿਆਨਕ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਜਿਹੜੇ ਉੱਤੇ ਵੱਲ ਤੁਰਦੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਹਿਲ ਗਏ; ਗਦਾ-ਧਾਰੀ, ਭਾਲਾ-ਧਾਰੀ, ਕਰਾਲ ਅਤੇ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਆਪ ਵੀ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ, ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਛਲ ਕੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਿੰਘ-ਸਰੂਪ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੁਕੀਲੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ, 'ਓਮ' ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੀਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਧਰਤੀ, ਸਮਾਂ, ਚੰਦ, ਆਕਾਸ਼, ਗ੍ਰਹਿ, ਸੂਰਜ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ—all ਕੁਦਰਤੀ ਤੱਤ—ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ।