ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ, ਧੂੰਆਂ ਛੱਡਦੀਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦੀਆਂ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿਚੋਂ ਡਰ ਤੇ ਭਯੰਕਰਤਾ ਝਲਕਦੀ ਸੀ। ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਨਦੀਆਂ ਉਲਟੀ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਗੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਦਿਸ਼ਾ-ਚੌਕ ਭੂਰੇ ਲਾਲ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ। ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਲਟ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਵਕਰੇ ਗਏ ਤੇ ਝੁਕ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੁਪਹਿਰ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ, ਪਰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀਆਂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ। ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਸ਼ਹਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ, ਭਿਆਨਕ ਸੰਕੇਤ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਮੇਂ ਨੇ ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਸ ਵਾਸਤੇ ਹੋਏ। ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਡਿਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਰ, ਪੰਜ, ਤੇ ਸੱਤ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਗ ਦੇ ਸ਼ੋਲੇ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਾਸੁਕੀ, ਤक्षक, ਕਰਕੋਟ, ਧਨੰਜਯ, ਏਲਾਮੁਖ, ਕਾਲੀਆ, ਤੇ ਮਹਾਂਪਦਮ ਵਰਗੇ ਮਹਾਨ ਸੱਪ—all ਕੰਬ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੋ ਅਧਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਹੇਠਲੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਕੰਬ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਉੱਤਪਾਤੀ ਸੱਪ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੌਂਠਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਵਾਂਗ। ਭਾਗੀਰਥੀ, ਸਰਯੂ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਫਿਰ ਯਮੁਨਾ, ਕਾਵੇਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ-ਵੇਨਾ, ਸੁਵੇਨਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀਆਂ—all ਕੰਬ ਗਈਆਂ। ਚਰਮਣਵਤੀ, ਸਿੰਧੂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਮਲ-ਪ੍ਰਭਾਵਾ, ਤੇ ਸੋਨਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ੋਣਾ ਨਦੀ—all ਕੰਬ ਗਈਆਂ। ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਨਰਮਦਾ, ਵੈਤਰਵਤੀ, ਗੋਮਤੀ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਰਸਵਤੀ, ਮਹੀ, ਕਲਾਮਾਹੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਤਮਸਾ—all ਕੰਬ ਗਈਆਂ। ਜੰਬੂਦਵੀਪ, ਰਤਨਾਵਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੁਵਰਨ-ਪ੍ਰਕਟਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਲੌਹਿਤਿਆ ਨਦੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ—all ਕੰਬ ਗਈਆਂ। ਪਟਟਣ ਨਗਰ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਗਧ, ਮੁੰਡਾ, ਸ਼ੁੰਗਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪਿੰਡ—all ਹਿਲ ਗਏ। ਸੁਹਮ, ਮੱਲ, ਵਿਦੇਹ, ਮਾਲਵ, ਕਾਸ਼ੀ-ਕੋਸ਼ਲ—all ਕੰਬ ਗਏ। ਗਰੁੜ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਕੈਲਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਲੌਹਿਤਿਆ ਨਾਮਕ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸਦਾ ਪਾਣੀ ਲਾਲ ਸੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ—all ਕੰਬ ਗਏ। ਉਦਯਾ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੰਚ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਤੇਜ, ਸ਼ਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਕਣਿਕਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ—all ਕੰਬ ਗਏ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਯੋਮੁਖ ਪਰਬਤ, ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮੰਗਲਮਈ ਮਲਯਾ ਪਰਬਤ, ਤਮਾਲ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ—all ਕੰਬ ਗਏ। ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ, ਬਾਹਲਿਕ, ਸ਼ੂਰਭੀਰ, ਭੋਜ, ਪਾਂਡਯ, ਵੰਗ, ਕਲਿੰਗ, ਤਾਮ੍ਰਲਿਪਤਕ, ਉੰਦ੍ਰ, ਪੌਂਦ੍ਰ, ਵਾਮਚੂਡ, ਕੇਰਲ—all ਕੰਬ ਗਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ। ਅਗਸਤਯ ਦਾ ਆਸ਼ਰਮ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਪਹੁੰਚ ਸੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਨੋਖੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ—all ਕੰਬ ਗਈ। ਗਿਰੀਪੁਸ਼ਪਿਤਕ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉੱਗਿਆ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਆਰਾਮਗਾਹ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦਾ—all ਕੰਬ ਗਿਆ। ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ—all ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉੱਚੇ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਚਮਕਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ਭ ਪਰਬਤ ਖੜਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁੰਜਰ ਪਰਬਤ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਗਸਤਯ ਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ; ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪਰਬਤ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਹੈ। ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ, ਮਹਾਨ ਮਹਾਸੇਨ ਪਰਬਤ, ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ ਪਰਬਤ—all ਕੰਬ ਗਏ। ਚਕ੍ਰਵਾਨ, ਪਰਬਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਵਾਰਾਹ ਪਰਬਤ, ਪ੍ਰਾਗ੍ਜੋਤਿਸ਼ਾ ਨਗਰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ—all ਕੰਬ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆ ਨਰਕ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਮੇਘਾ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਪਰਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖ ਹੈ, ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪਰਬਤ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਕਸ਼, ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇਮਗਰਭ ਪਰਬਤ, ਹੇਮਸਖ ਪਰਬਤ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ਼ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਪਰਬਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦਾਨਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਵੈਖਾਨਸਾ ਸਰੋਵਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਤਪਾਤ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ, ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਨਗਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਸਭ ਕੁਝ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਸਭ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।