ਉਹ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਤੇ ਉਸਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਘਾਸ ਦੇ ਤਿਨਕੇ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ, ਚਟਾਨਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਪਰ ਉਹ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛਿਟਕ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਜੁੰਬਕੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਲ-ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਜੋ ਬੜੀ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ; ਉਹਦੀ ਤਾਕਤ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੀਂਹ ਆਈ। ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਤੇ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਾ ਸਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੀਂਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪਈ; ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਮੀਂਹ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਹੋਈ ਭਿਆਨਕ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ ਪਾ ਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਾਇਆ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਘਣੀ ਹਨੇਰੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਛਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਤੇ ਦੈਤ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਭੰਨੇ ਹੋਏ ਭੌਂ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਪੀਲੇ ਪਏ ਹੋਏ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਪਏ। ਹੁਣ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਰੌਣਕ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਗਈ। ਫਿਰ ਆਵਹ, ਪ੍ਰਵਹ, ਵਿਵਹ, ਉਦਾਵਹ, ਪਰਾਵਹ, ਸੰਵਹ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਿਵਹ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰੇ ਉਹ ਗ੍ਰਹਿ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਵੇਲੇ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਤਾਰੇ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਆਮ ਰਾਹੀਂ ਨਾ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਧਨਯ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਹਨੇਰਾ, ਸਿਰ-ਵਿਗੜਿਆ ਧੜ ਵੀ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਛੱਡੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਧਨਯ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੱਤ ਭਿਆਨਕ ਸੂਰਜ, ਧੂੰਏਂ ਵਰਗੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੇ; ਗ੍ਰਹਿ, ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਸ਼ੁਕਰ ਤੇ ਗੁਰੂ ਸਨ; ਸ਼ਨੀ ਤੇ ਮੰਗਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇਂਦੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਆਪਣੇ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੋਹਣੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉੱਤੇ ਸੜਕਦੇ ਉਲਕਾ ਪੈ ਰਹੇ ਸਨ; ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਉਲਕਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉੱਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੀ ਖੂਨ ਵਰਸਾਇਆ; ਉਲਕਾ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੜਗੜਾਹਟ ਕਰਦੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੈਰ-ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈ ਆਏ, ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਵੀ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦ ਗਈਆਂ—ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਸਨ। ਫਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਰ ਫਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਰ ਫੁੱਲ ਨਿਕਲੇ; ਉਹ ਖੁਲਦੇ, ਬੰਦ ਹੁੰਦੇ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਰੋਂਦੇ। ਗੂੰਜੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ; ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਜੰਗਲੀ ਤੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਆ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਦਰਿਆ ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਗੰਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ; ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਾਲ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਪੂਜਣਯੋਗ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ; ਉਹ ਹਵਾ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਝੁਕ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਉਖੜ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਰਛਾਈਆਂ ਨਹੀਂ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਮਧੂ ਗੋਦਾਮ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੇ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦਿੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਭਿਆਨਕ ਸੰਕੇਤ, ਜੋ ਕਾਲ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਰ, ਪੰਜ, ਤੇ ਸੱਤ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅੱਗ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ।