ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਨ, ਫੰਦੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਂ, ਮੋਸਲ, ਵਿਦ੍ਯੁਤ, ਕੋੜੇ, ਜਲਦੇ ਲੱਕੜਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਨੇ ਹਥੌੜੇ, ਗੋਲੀਬੰਦ, ਵੱਡੇ ਪੱਥਰ, ਖਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜਲਦੇ ਸ਼ਤਘਨੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੈਸ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦਾਨਵ, ਫੰਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਠੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਿੰਨ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨਾਗ-ਫੰਦੇ ਵਾਂਗ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਕਮਰਾਂ 'ਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਉਹ ਚੌੜੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਕੁਝ, ਹਵਾ-ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਮੁਕੁਟ ਅਤੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ। ਕਈ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਗਧਿਆਂ, ਮਗਰਮੱਛਾਂ, ਵਿਸ਼-ਸੰਪਾਂ, ਹਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ, ਧੂਮकेतੂ, ਅਰਧ-ਚੰਦ, ਅਧੂਰੇ ਚਿਹਰੇ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਸ ਅਤੇ ਕੁੱਕੜ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲੇ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਲੱਕ ਰਹੀ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕਾਂ ਅਤੇ ਗਿੱਦਾਂ ਵਾਂਗ। ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਜੀਭਾਂ, ਵਕਰੀਆਂ ਲਲਾਟਾਂ, ਧੂਮकेतੂ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਰਕ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਬਲ 'ਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਉਹ ਸਿੰਘ 'ਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੇਤ ਸਿੰਘ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਸ਼, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਸਿੰਘ 'ਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ। ਪਰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵ-ਬਾਣ, ਦਾਨਵ-ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਰਬਤਾਂ 'ਤੇ ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਜੂਣ ਵਾਂਗ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਫਿਰ, ਡੈਟਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਿੰਘ 'ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ, ਜਲਦੇ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟੇ। ਉਹ ਚੱਕਰ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਡਦੇ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਗ੍ਰਹਿ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੱਕਰ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਗਲ ਲਏ। ਚੱਕਰ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਬਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਡੈਟਿਆ, ਮੁੜ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਬਾਣੀ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਸਿੰਘ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਟੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਬਾਣੀ, ਸਿੰਘ ਵਲੋਂ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਮਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਵੱਡਾ ਧੂਮकेतੂ। ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਮਕਦੀ, ਨੀਲ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ। ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰਜਿਆ, ਮਨ-ਚਾਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਛਿਟਕ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਡੈਟਿਆ ਮੁਖੀਆਂ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ, ਪੱਥਰਾਂ, ਚਟਾਣਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ। ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਦਸ ਪਾਸੇ ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਜੂਣ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰ ਗਈ। ਫਿਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਡੈਟਿਆ-ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਦੇ। ਪਰ, ਉਹ ਡੈਟਿਆ-ਭੀੜ, ਉਸ ਮਹਾਨ-ਦੇਵ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਪੱਥਰ-ਵਰਖਾ ਰੁਕ ਗਈ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਈ, ਬਦਲਾਂ ਤੋਂ ਧਾਰਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਤਰੀਆਂ। ਉਹ ਧਾਰਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼, ਦਿਸਾ-ਉਪਦਿਸਾ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ, ਅਗਰਕਿ ਲਗਾਤਾਰ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਦੇਵ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਬਾਹਰ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਪਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਸਿੰਘ-ਸਰੂਪ 'ਤੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀ। ਜਦ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਾਈ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ। ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਬਦਲ-ਦਾਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਮਾਇਆ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਹਨੇਰੀ ਛੱਡੀ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਢੱਕੀ, ਦਾਨਵ ਜੰਗ ਲਈ ਲੈਸ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਲਲਾਟ 'ਤੇ ਤਿੰਨ-ਲਵਾਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਭੰਨੇ ਲਲਾਟ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਤ੍ਰਿਧਾਰਾ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ, ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਦਿਤਿ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਫਿੱਕੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦਾਨਵ-ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਗਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਲਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਦਾਨਵ-ਪਤੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੰਸਾਰ ਹਨੇਰੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਆਵਹਾ, ਪ੍ਰਵਹਾ, ਵਿਵਹਾ, ਉਦਾਵਹਾ, ਪਰਾਵਹਾ ਅਤੇ ਸੰਵਹਾ—ਇਹ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਉਭਰੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਿਵਹਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਵਿਪਤੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਤ ਮਾਰੁਤ, ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲ ਰਹੇ। ਰਾਤ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਅਕਾਸ਼-ਪਤੀ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਿਆ, ਪਰ ਆਮ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ।