ਇਸ ਸਮੇਂ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਭੈੜੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕঙ্কਾਲ, ਗਦਾ, ਭੁਲਾਊ, ਸੁਕਾਊ, ਜਲਾਊ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਾਤ ਹਥਿਆਰ, ਮਸਲਣ ਵਾਲਾ, ਖਪਰੀ, ਸੇਵਕ, ਅਟੱਲ ਬਾਣ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ, ਸੋਮਾ, ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ, ਕੰਪਨਾ, ਸ਼ਤਨਾ, ਟਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੁਭੈਰਵ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਛੱਡੇ। ਕਾਲਮੁਦਗਰਾ, ਅਡੋਲ ਅਕਸ਼ੋਭਿਆ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਾਪਨਾ, ਸਮਵਰਤਨਾ, ਮੋਹਨਾ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਮਾਇਆਧਾਰਾ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਗੰਧਰਵ, ਪ੍ਰਿਆ ਅਸੀਰਤਨਾ, ਨੰਦਕ, ਪ੍ਰਸਵਪਨਾ, ਪ੍ਰਮਥਨਾ, ਵਧੀਆ ਵਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ—ਜਿਸ ਦਾ ਰੁਕਾਵਟ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਵੀ ਛੱਡੇ। ਹਯਸ਼ਿਰਸ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਰਾਇਣ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸਰਪ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਅਜੈ ਪੈਸ਼ਾਚ ਹਥਿਆਰ, ਸ਼ੋਸ਼ਨਾ, ਸ਼ਮਨਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਵਨਾ, ਪ੍ਰਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਵਿਕੰਪਨਾ ਵੀ ਛੱਡੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਣ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹੋਂਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਉਕਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇੰਝ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮੈਨਾ ਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਫਾਂਸਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਂ, ਮਸਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਵਜਰ, ਕੋੜੇ, ਅੱਗ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਵਰਤੇ। ਮੁਗਦਰ, ਗੋਲੀਆਂ, ਪੱਥਰ, ਹੰਡੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਚਮਕਦੇ ਸ਼ਤਘਨੀ, ਅਤੇ ਭੈੜੀਆਂ ਗਦਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਦਾਨਵ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਫਾਂਸਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤ੍ਰਿਸੀਰ ਨਾਗ ਫਾਂਸਾਂ ਵਾਂਗ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਮਰ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ—ਸਫੈਦ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਮਕੁਟ ਅਤੇ ਕੰਗਨ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਗਧਿਆਂ, ਕੁੰਝਾਂ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ, ਕਾਲੀ, ਅਤੇ ਸੂਰ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ, ਧੁੰਮਕੇ, ਅਧ-ਚੰਦ, ਅਧ-ਬਣੇ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਸ ਅਤੇ ਕੁੱਕੜ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ; ਕੁਝ ਸਿੰਘ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਹੋਠ ਚੱਟਦੇ, ਕੁਝ ਕਾਂ ਅਤੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਚਿਹਰੇ। ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਜ਼ਬਾਨਾਂ, ਟਿੜ੍ਹੇ ਸਿਰ, ਧੁੰਮਕੇ ਵਾਂਗ ਚਿਹਰੇ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਰਕ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਰਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਵਰਸਾਉਂਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੈ ਸਿੰਘ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਡਗਮਗਾਇਆ। ਫਿਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਭੈੜੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਦੇ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਉਲਕਾ ਮਾਰਦੇ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਛੱਡੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜुगਨੂਆਂ ਵਾਂਗ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਚਕਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਰਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ। ਉਹ ਚਕਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੰਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਗ੍ਰਹਿ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਕਰ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਏ। ਉਹ ਚਕਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਬਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ-ਸੂਰਜੀ ਗ੍ਰਹਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਭੈੜਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਛੀ ਛੱਡੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਲਿਸ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ। ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਬਰਛੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਭੈੜਾ ਗਰਜ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਬਰਛੀ, ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਪਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਨਰਸਿੰਘ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਨੇੜੇ ਚਮਕ ਰਹੀ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਗਰਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਘਾਹ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਥਰਾਂ, ਚੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਈ, ਦਸ ਪਾਸੇ ਜJugnuਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰ ਗਈ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਭੈੜੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਧਾਰਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਧਾਰਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਉਪ-ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਧਾਰਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਬਾਹਰ ਮੀਂਹ ਪਿਆ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਨਰਸਿੰਘ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਪਿਆ, ਉਹ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਭੈੜੀ ਬਰਸਾਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਸੁੱਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਚਲਾਈ ਹੋਈ ਮਾਇਆ ਛੱਡੀ।