ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਿਤਾ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਕ ਹੀ ਜਨੇਊ, ਇਕ ਹੀ ਅਰਘ, ਤੇ ਇਕ ਹੀ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, "ਉਹ ਆ ਜਾਵੇ" ਐਸਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੇ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਛਿੜਕਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, "ਇਹ ਵਿਦਾਈ ਸਮੇਂ ਪਸੰਦ ਆਵੇ।" ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੀਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰੀਤ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਨਿਯਮਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਸੁਤਕ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਖਰੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੈਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਫਲ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਪੂਜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਉਲਿਜ਼ਾਤਾ ਬਲਦ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਭਾਗੀ ਭੂਰੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਲੇ ਵਿਅਕਤੀ! ਪੂਰੇ ਇਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਰਲੋਕ ਗਏ ਵਿਅਕਤੀ ਪੱਖਵਾਰਾ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਹੁਣ ਵਾਧੂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਘਰ-ਵਾਰ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵੇਲੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਨਵੀਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਯਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਪਾਤਰੇ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ; ਪਿਤਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਅਰਘਿਆ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰਾ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਪਿੰਡ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਹਿਣਾ ਹੈ "ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।" ਆਖਰੀ ਦੋ ਵਿੱਚੋਂ, ਅੰਤਿਮ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਲਈ ਫਿਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ ਆਦਿਕ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਹੁਣ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰ-ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਉਸਦੀ ਭੇਟ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਉਸ ਦਿਨ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਕ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ ਅਜੇ ਵੀ ਇਕ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਦਾ ਪਿਤਰ-ਘਾਤੀ, ਮਾਂ-ਭਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੱਖਵਾਰਾ ਕਰਮ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਿਤਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਲਝਣ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਕ ਪਿੰਡ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਸਾਲ ਭਰ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਤਿੰਨ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਹ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉਹ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਪਿਤਰ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਚਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਪਿਢ਼ੀ ਤੱਕ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਥੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਪਕਵਾਨ ਜਾਂ ਹੋਮ ਕਿਵੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ ਇਸਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਸੂ ਪਿਤਰ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾਦੇ ਹਨ, ਪਰਦਾਦੇ ਵੀ, ਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼, ਪਕਵਾਨ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਇਸ ਵਿਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ ਆਦਿਕ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ; ਜੇ ਪਿਤਰ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੱਕ ਨਾਮ, ਵੰਸ਼, ਸਮਾਂ ਤੇ ਥਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਅਸੁਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਭੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਘਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਖਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੈਨਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮਾਇਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਭੂਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਲਹੂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭੋਗ ਦਾ ਆਨੰਦ, ਨਾਰੀ ਪ੍ਰੇਮ, ਭੋਜਨ ਦੀ ਖੁਰਾਕ, ਦਾਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸਿਹਤ—all ਇਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਰਧਾ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਇਕਤਾ ਫਲ ਹੈ; ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸੁਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ—all ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕਉਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਇਹ ਜਾਣੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕਉਸ਼ਿਕ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਉੱਚਾ ਜੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਰਾਹੀਂ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕਉਸ਼ਿਕ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਸੁਣੋ: ਸ਼ਵਸਰੂਪ, ਕਰੋਧਨ, ਹਿੰਸ੍ਰ, ਪਿਸ਼ੁਨ, ਕਵੀ, ਵਾਗਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਪਿਤਰਵਰਤਿਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗਰਗ ਦੇ ਸ਼ਿੱਸ਼ ਬਣੇ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਅਕਾਲ ਆ ਗਿਆ। ਵੱਡਾ ਸੁੱਕਾ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਰ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਗਰਗ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਆਓ, ਇਸ ਭੂਰੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾ ਲਈਏ।" ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਪਾਪ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਮਾਰਣੀ ਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਕਰੀਏ।" ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਗਾਂ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ, ਇਹ ਪਾਪ ਹੈ।" ਪਰ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਸਨੇ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਢਿੱਲੀ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੀਜੇ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ, ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਚਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।