ਰਾਜਾ, ਇਹ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵ, ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਨੂ, ਗ੍ਰਹ, ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੁੱਖ, ਵਿਪੱਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਡਟਣ, ਬੁੱਧੀ, ਸੁਖ, ਸੱਚ, ਤਪ, ਤੇ ਸਯੰਯਮ—all ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਗੁੱਸਾ, ਇੱਛਾ, ਖੁਸ਼ੀ, ਧਰਮ, ਮੋਹ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਸਿੰਘ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਅਜੋਕੇ ਹੈ, ਫੜੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।" ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਤਦ ਨਰਸਿੰਘ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਸਿੰਘ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਦਿਵਿਆ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਡਰਾਉਣਾ ਦੰਡ-ਮੰਤਰ, ਭਿਆਨਕ ਕਾਲ-ਚੱਕਰ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਚਕਰ ਵਰਗੇ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਬਰਹਮਾ ਦਾ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਵਜਰ, ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਗੀਲਾ, ਵਰਤੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕੰਗ, ਗਦਾ, ਭੁੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਸਾੜਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਹਥਿਆਰ—all ਵਰਤੇ। ਪਵਨ ਹਥਿਆਰ, ਮਥਣ ਹਥਿਆਰ, ਖੋਪੜੀ ਹਥਿਆਰ, ਸੇਵਕ ਹਥਿਆਰ, ਅਟੱਲ ਬੇਨਤੀ, ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ, ਸੋਮ, ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ, ਕੰਪਨ, ਸ਼ਟਨ, ਤਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਸੁਭੈਰਵ—all ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਏ। ਕਾਲਮੁਦਗਰਾ, ਅਕਸ਼ੋਭਿਆ, ਤਾਪਨ, ਸਮਵਰਤਨ, ਮੋਹਨ, ਤੇ ਉੱਤਮ ਮਾਇਆਧਾਰ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਗੰਧਰਵ ਹਥਿਆਰ, ਪਿਆਰਾ ਅਸੀਰਤਨਾ, ਨੰਦਕ, ਪ੍ਰਸਵਪਨ, ਪ੍ਰਮਥਨ, ਉੱਤਮ ਵਰੁਣ ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਹ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਰਤੇ। ਹਯਸ਼ਿਰਸ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਰਾਇਣ, ਇੰਦਰ, ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਸਪੰਨ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਅਜੈ ਪੈਸ਼ਾਚ, ਸ਼ੋਸ਼ਣ, ਸ਼ਮਣ, ਭਾਵਨ, ਪ੍ਰਸਥਾਪਨ, ਵਿਕੰਪਨ—ਇਹ ਸਭ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੂਤੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਬਲ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮੈਣਾਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਰਛੇ, ਫਾਂਸੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਂ, ਮੂਸਲ, ਵਜਰ, ਚਾਬੀਆਂ, ਜਲਦੇ ਲੱਕੜ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਥੌੜੇ, ਗੋਲੇ, ਪੱਥਰ, ਹਾਵਣ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਜਲਦੇ ਸ਼ਤਘਨੀ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾਂ ਵੀ ਵਰਤੀਆਂ। ਦਾਨਵ, ਫਾਂਸੀਆਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਉਪਰ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨਾਗ-ਫਾਂਸੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ—ਸਭ ਸਵਾਨ ਦੀ ਚੌੜੀ ਪੰਖਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਮਕੁਟ, ਅਤੇ ਕੰਗਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੜਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਮੂੰਹ ਗਧੇ ਦੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਮੂੰਹ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਮੂੰਹ ਹਰਣ ਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਮੂੰਹ ਸੂਰ ਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚੜਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਦੇ ਧੂਮਕੇਤੂ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਦੇ ਅਧ-ਚੰਦ ਤੇ ਅਧ-ਬਣੇ ਮੂੰਹ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਮੂੰਹ ਹੰਸ ਤੇ ਮੁਰਗੇ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਮੂੰਹ ਸਿੰਘ ਦੇ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਚੱਟ ਰਹੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਮੂੰਹ ਕਉਏ ਤੇ ਗਿਦੜ ਦੇ। ਕੁਝ ਦੇ ਦੋ ਜੀਭ, ਟੇਢੇ ਸਿਰ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਕੁਝ, ਮਹਾਂ ਦਾਨਵ, ਸ਼ਾਰਕ ਮੱਛੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤਿ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੈ ਸਿੰਘ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਤਾ, ਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ। ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵ ਬਾਣ, ਜਿਹੜੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁੱਟੇ, ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜੰਗੀ ਜੁੰਬੀ ਵਾਂਗ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਚਕਰ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਚਕਰ, ਜਿਹੜੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਡ ਰਹੇ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਗ੍ਰਹ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਕਰ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਖਾ ਲਏ। ਚਕਰ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਗ੍ਰਹਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਦੈਤਿਆ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਚਮਕਦਾ ਬਰਛਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ 'ਤੇ। ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਬਰਛਾ, ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿੰਘ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਟੁੱਟਾ ਬਰਛਾ, ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਟੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਵੱਡੀ ਉਲਕਾ। ਇੱਕ ਲੜੀ ਬਾਣ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਤੇ ਪਲਾਸ਼ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨ ਮਾਲਾ।