ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਆਇਆ ਸੀ, ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ ਸੂਰਤ ਛੁਪੀਆਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੋ ਰਾਖ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਸਿੰਘ-ਸਵਰੂਪ ਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਐਸਾ ਸਿੰਘ-ਸਵਰੂਪ। ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਪਤ ਤੋਂ ਉਭਰਿਆ ਹੈ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮੱਤ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਰੂਪ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੇਵਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਹਿਮਾਲਿਆ, ਪਰਿਯਾਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਹਾੜ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਵਸੂ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਯਮ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਵੀ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਮਰੁਤਗਣ, ਦਿਵ੍ਯ ਗੰਧਰਵ, ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ—all ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਇਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵ ਵੀ। ਤੂੰ, ਅਸੀਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਉੱਡਦੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੀ ਸਭਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮ—all ਇਸ ਨਰਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਨੂ, ਗ੍ਰਹ, ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੁੱਖ, ਕਲੇਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਧੀਰਜ, ਬੁੱਧੀ, ਸੁਖ, ਸੱਚ, ਤਪ ਅਤੇ ਸਯੰਯਮ—all ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕ੍ਰੋਧ, ਕਾਮ, ਆਨੰਦ, ਧਰਮ, ਮੋਹ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹਨ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫੜੋ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਉ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।" ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਨਰਸਿੰਘ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸੀਮ ਸੀ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖ ਨੇ ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ—ਭਿਆਨਕ ਦੰਡ-ਮੰਤ੍ਰ, ਤੇਜ਼ ਕਾਲ-ਚੱਕਰ, ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਵਿਸ਼ਣੁ-ਚੱਕਰ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਹਾਨ ਅੱਗ, ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਵਜ੍ਰ—ਹਰੇਕ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਭਿੱਜਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕੰਗਾਲ, ਗਦਾ, ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਹਵਾ ਦਾ ਹਥਿਆਰ, ਮਥਣ ਵਾਲਾ, ਖੋਪੜੀ ਵਾਲਾ, ਸੇਵਕ ਹਥਿਆਰ, ਅਟੱਲ ਭਾਲਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ-ਸ਼ਿਰਸ ਅਸਤਰ, ਸੋਮਾ ਅਸਤਰ, ਸੀਤਲਤਾ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ, ਕੰਪਨ ਤੇ ਸ਼ਤਨ ਅਸਤਰ, ਅਤੇ ਟਵਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਸੁਭੈਰਵ ਅਸਤਰ—all ਛੱਡੇ। ਕਾਲਮੁਦਗਰ, ਅਡੋਲ ਅਕਸ਼ੋਭਿਆ, ਮਹਾਨ ਤਾਪਨ, ਸੰਵਰਤਨ ਤੇ ਮੋਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਮਾਯਾ-ਧਾਰਾ—all ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ। ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਸੀ-ਰਤਨ, ਨੰਦਕ, ਪ੍ਰਸਵਪਨ, ਪ੍ਰਮਥਨ, ਉੱਤਮ ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤ ਅਸਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਹਯ-ਸ਼ਿਰਸ ਅਸਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ, ਇੰਦਰ ਅਸਤਰ ਅਤੇ ਅਜੋਕਾ ਸਪੰਨ-ਅਸਤਰ—all ਛੱਡੇ। ਅਜੇਹਾ ਅਜੇਯ ਪੈਸ਼ਾਚ ਅਸਤਰ, ਸ਼ੋਸ਼ਣ, ਸ਼ਮਨ, ਮਹਾਨ ਭਾਵਨ, ਪ੍ਰਸਥਾਪਨ ਅਤੇ ਵਿਕੰਪਨ—all ਵਰਤੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਵਰਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਸੁਰ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਭਰਿਆ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮੈਣਾਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਡੁੱਬੋ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਲੇ, ਫਾਂਸੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਮੂਸਲ, ਵਜ੍ਰ, ਕੋੜੇ, ਜਲਦੇ ਲੱਕੜ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਮਗਰ, ਹਥੌੜੇ, ਗੋਲੇ, ਪੱਥਰ, ਢਹਿਣੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜਲਦੇ ਸ਼ਤਘਨੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਦਾਨਵ, ਫਾਂਸੀਆਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜ੍ਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਿੰਨ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨਾਗ-ਫਾਂਸੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ—ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਰਜਾ ਹਵਾ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਕੰਗਣ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਮੁੰਹ ਗਧਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ, ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਸੂਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੁੰਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਪੁੱਚਲ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਅਧੂਰੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਕੁਕੜਾਂ ਵਰਗੇ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਕੁਝ ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗੇ, ਹੋਠ ਚਾਟਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਕਾਂਵਾਂ ਤੇ ਗਿਦੜਾਂ ਵਰਗੇ। ਕੁਝ ਦੇ ਦੋ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ, ਟੇਢੇ ਸਿਰ, ਤੇ ਧੂਮਕੇਤੂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ, ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਾਰਕਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਅਜਿੱਤ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਰਸਿੰਘ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।