ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਸਭਾ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਘਟੋਦਰ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਕਰਥਨ, ਪਿਠਰਾ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ, ਸੁਰੂਪ, ਸਵਬਲ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਮੇਘਵਾਸਾ, ਘਟਾਸਿਆ, ਅਕੰਪਨ, ਪ੍ਰਜਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰਤਾਪਨ ਵੀ ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਗਣ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਬੜੀ ਵਾਕਚਾਤੁਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆਵਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੀਰੋ, ਵਰ ਦਿਤੇ ਹੋਏ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰਦੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨਾਂ 'ਚ ਆਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮਹਿੰਦਰ ਵਰਗੇ, ਅਸਧਾਰਣ ਬਾਂਹ-ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਦੇ। ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੁਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦੀ, ਨਾ ਕਦੇ ਸੁਣੀ ਸੀ ਨਾ ਵੇਖੀ, ਐਸਾ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਵਡਿਆਪਣ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮੰਚ ਉੱਤੇ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖ਼ਾਲਿਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਕਾਲ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁਆਲਿਆਂ ਹੇਠ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਆਏ ਹੋਏ ਸਿੰਘ-ਰੂਪ ਦੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਜਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁਣਿਆ, ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਐਸਾ ਸਿੰਘ-ਰੂਪ। "ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਉਭਰਿਆ ਹੈ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ? ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਹਿਮਾਲਿਆ, ਪਰਿਆਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਹਾੜ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਵਸੂ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਯਮ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਵੀ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਮਰੁਤ, ਦਿਵਿਆ ਗੰਧਰਵ, ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ—all ਇੱਥੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਇਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ। ਤੂੰ, ਅਸੀਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਗਣ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਉਡਦੀਆਂ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੀ ਸਭਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ, ਇਸ ਨਰਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇੱਥੇ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਨੂ, ਗ੍ਰਹ, ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੁੱਖ, ਪ੍ਰਲਯ ਕਾਲ, ਧੀਰਜ, ਬੁੱਧੀ, ਸੁਖ, ਸੱਚ, ਤਪ, ਤੇ ਸਯਮ ਵੀ ਹਨ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਕਰੋਧ, ਕਾਮ, ਆਨੰਦ, ਧਰਮ, ਮੋਹ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ।" ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਕੇ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਇਸ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।" ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ-ਸੈਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਤਦ ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ, ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਨੂੰ ਚੱਕ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਆਪ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ। ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ—ਭਿਆਨਕ ਦੰਡ-ਮੰਤਰ, ਭਿਆਨਕ ਕਾਲ-ਚੱਕਰ, ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਵਿਸ਼ਣੁ-ਚੱਕਰ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ, ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਮਹਾ-ਅੱਗ, ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਵਜ੍ਰ, ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਗੀਲਾ ਦੋਵੇਂ, ਵਰਤੇ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕੰਗਾਲ, ਗਦਾ, ਮੋਹਨ, ਸੁਕਾਉਣ, ਸਾੜਨ, ਵਿਲਾਪਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਪਵਨ-ਅਸਤਰ, ਮਥਨ-ਅਸਤਰ, ਖਪਰੀ-ਅਸਤਰ, ਸੇਵਕ-ਅਸਤਰ, ਅਟੱਲ ਭਾਲਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ-ਅਸਤਰ ਵੀ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤੇ। ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਾ, ਸੋਮ, ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ, ਕੰਪਨ, ਸ਼ਟਨ, ਤਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੁਭੈਰਵ ਅਸਤਰ—all ਛੱਡੇ। ਕਾਲਮੁਦਗਰ, ਅਕਸ਼ੋਭ, ਤਾਪਨ, ਸੰਵਰਤਨ, ਮੋਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਮਾਇਆਧਾਰ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਗੰਧਰਵ-ਅਸਤਰ, ਪ੍ਰਿਯ ਅਸੀਰਤਨ, ਨੰਦਕ, ਪ੍ਰਸਵਪਨ, ਪ੍ਰਮਥਨ, ਉੱਤਮ ਵਰੁਣ-ਅਸਤਰ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤ-ਅਸਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਰੋਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਵੀ ਛੱਡੇ। ਹਯਸ਼ੀਰ ਅਸਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਸਤਰ, ਨਾਰਾਇਣ-ਅਸਤਰ, ਇੰਦਰ-ਅਸਤਰ, ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਸਪੇਰ-ਅਸਤਰ—all ਵਰਤੇ। ਅਜੇਅਤ ਪੈਸ਼ਾਚ ਅਸਤਰ, ਸ਼ੋਸ਼ਣ, ਸ਼ਮਨ, ਭਾਵਨ, ਪ੍ਰਸਥਾਪਨ, ਵਿਕੰਪਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਵਰਤੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਨੇ ਨਰਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਫਾਣ ਮਾਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਮੈਣਾਕਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।