ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਰਾਜ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕੀਰਟ ਅਣਮੋਲ ਹੀਰਿਆਂ ਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ, ਪਰ ਛੋਟੀ ਸੀ, ਪਰਮ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਆਸਮਾਨੀ ਗੱਦੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਓਥੇ, ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਚੱਲਦੀ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿਚ ਦਿਵਿਆ ਸੁਗੰਧ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਸਹਜਨਿਆ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ—ਇਹਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ—ਸੌਰਭੇਈ, ਸਮੀਚੀ, ਪੁੰਜਿਕਸਥਲੀ, ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ, ਰੰਭਾ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਸ਼ੁਚਿਸਮਿਤਾ, ਚਾਰੁਕੇਸ਼ੀ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਮੇਨਕਾ, ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ—ਇਹ ਸਭ ਨ੍ਰਤਕੀਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਨਾਚ ਤੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਬੈਠਾ ਸੀ; ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ: ਬਲੀ, ਵਿਰੋਚਨ, ਨਰਕ (ਪृथਵੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਮਹਾਨ ਗਵਿਸ਼ਠ, ਸੁਰਹੰਤਾ, ਸੁਨਾਮਾ, ਪ੍ਰਮਤੀ, ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੁਮਤੀ। ਘਟੋਦਰਾ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਕਰਥਨਾ, ਪਿਠਰਾ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ, ਸੁਰੂਪ, ਸਵਬਲ, ਅਤੇ ਮਹਾਬਲ; ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਮੇਘਵਾਸਾ, ਘਟਾਸਿਆ, ਅਕੰਪਨਾ, ਪ੍ਰਜਨਾ, ਤੇ ਇੰਦਰਤਾਪਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਦੈਤ-ਦਾਨਵ ਸਨ। ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ, ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਅਡੋਲ, ਮਹੀਰਵੀ, ਵਰਦਾਨ-ਪ੍ਰਾਪਤ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸਭ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮਹਿੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਵਾਂਗ, ਅਦਭੁਤ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਉਸ ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦਾਨਵ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਕਿ ਕਦੇ ਸੁਣੀ ਜਾਂ ਵੇਖੀ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਮੰਚ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਲਸਦੇ ਰਸਤੇ, ਆਸਮਾਨੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਸਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਕਾਲ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਆਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਿੰਘ-ਸਰੂਪ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਰਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਿੰਘ-ਸਰੂਪ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਸਰੂਪ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦਾਨਵ ਤੇ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁਣਿਆ, ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਇਹ ਸਿੰਘ-ਸਰੂਪ। ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਦਿਵਿਆ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਉਭਰਿਆ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਨ ਵਿੱਘੜਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਸਮੁੰਦਰ, ਸਭ ਨਦੀਆਂ, ਹਿਮਾਲਾ, ਪਰਿਆਤ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਪੁਰਾਤਨ ਪਹਾੜ ਹਨ। ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਵਸੁ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਯਮ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੱਥੇ ਹਨ। ਮਰੁਤ, ਦਿਵਿਆ ਗੰਧਰਵ, ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ—all are within it. ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ, ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, ਸਾਰੇ ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ। ਤੁਸੀਂ, ਅਸੀਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਸੈਂਕੜੇ ਉਡਦੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭਾ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਧਰਮ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ, ਨਰਸਿੰਘ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ। ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਨੂ, ਗ੍ਰਹ, ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਰੁੱਖ, ਕਾਲ, ਅਡੋਲਤਾ, ਬੁੱਧੀ, ਸੁਖ, ਸੱਚ, ਤਪ, ਤੇ ਸਯਮ ਹਨ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਰਿਸ਼ੀ, ਕ੍ਰੋਧ, ਇੱਛਾ, ਅਨੰਦ, ਧਰਮ, ਮੋਹ, ਅਤੇ ਸਭ ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਹਨ।" ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਸਭ ਦਾਨਵ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਿੰਘ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੂਪ ਅਦਭੁਤ ਹੈ, ਨੂੰ ਫੜੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਮਦਾ ਹੈ।" ਸਭ ਦਾਨਵ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਘਿਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਨਰਸਿੰਘ, ਅਤਿ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਿੰਘ-ਗর্জਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਮੂੰਹ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲੀ, ਦਿਵਿਆ ਸਭਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਸਭਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟੇ। ਉਸਨੇ ਸਭ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਭਿਆਨਕ ਦੰਡ-ਮੰਤਰ, ਤੀਖਾ ਕਾਲ-ਚੱਕਰ, ਤੇ ਉੱਚਤਮ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਚਕਰ। ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਪਿਤਾ-ਦੇਵ ਦਾ ਅਤਿ-ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਵਜਰ (ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਗੀਲਾ)—ਇਹ ਸਭ ਵਰਤੇ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਭਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀ ਗਵਾਹੀ, ਦਿਵਿਆ ਮਹਾਂ-ਯੁਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਈ।