ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਥੇ ਬੇਅੰਤ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਓਥੇ ਐਸੇ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਦੇਖੇ ਜੋ ਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਠੰਡੇ ਸਨ, ਨਾ ਗਰਮ, ਅਤੇ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ-ਜਲ ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਸਰੋਵਰ ਕਮਲਾਂ, ਜਲ-ਨੈਨੀ, ਸੌ ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁਗੰਧਤ ਕੁਮੁਦੀਆਂ, ਲਾਲ ਕੁਵਲ, ਨੀਲੇ ਕੁਮੁਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਧਾਰਤਰਾੜਸ਼ਟਰ ਪੰਛੀ, ਰਾਜ-ਹੰਸ, ਪਿਆਰੇ ਕਾਰੰਡਵ, ਚਕਰਵਾਕ, ਸਾਰਸ ਅਤੇ ਕੁਰਰ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗੂ ਚਿੱਟੇ, ਸੁਚਿੱਟੇ ਪੰਛੀ, ਹੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਦਰਤੀ ਸੁਹਾਵਣੇ ਲਗਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਵਣ-ਲਤਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਕੇਤਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਸਰਲ, ਪੁੰਨਾਗ, ਤਿਲਕ, ਅਰਜੁਨ, ਅੰਬ, ਨੀਪ, ਪ੍ਰਸਥਪੁਸ਼ਪ, ਕਦੰਬ, ਬਕੁਲ, ਧਾਵਾ ਆਦਿ ਰੁੱਖ ਸਨ। ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਪਾਟਲ, ਸ਼ਾਲਮਲੀ, ਹਰਿਦ੍ਰਾ, ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਤਮਾਲ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਚੰਪਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਖਿੜਦੇ ਰੁੱਖ, ਕੋਰਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤਣਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਡਾਲੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਤੜਕਦੇ ਪਾਲਮ ਵਾਂਗ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਅਬਨੂਸ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਵੀ ਸਨ। ਵਰੁਣ, ਵਤਸਨਾਭ, ਜੈਕਫਲ, ਚੰਦਨ, ਕਦੰਬ, ਸੁਮਨਸ, ਨੀਮ, ਪੀਪਲ, ਤੇ ਟਿੰਡੂਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਥੇ ਪਾਰਿਜਾਤ, ਲੋਧਰ, ਚੰਬੇਲੀ, ਭਦਰਦਾਰੁ, ਆਮਲਾ, ਜੰਬੂ, ਕੁਚਾ ਤੇ ਸ਼ੈਲਵਾਲੁਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਖਜੂਰ, ਨਾਰੀਅਲ, ਹਰੀਤਕੀ, ਵਿੱਭੀਤਕ, ਕਾਲੀਯਕ, ਦ੍ਰੁਕਾਲ, ਹਿੰਗ ਤੇ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਉਥੇ ਮੰਦਰ, ਕੁੰਦ, ਲਕਤ, ਪਤੰਗ, ਕੁਟਜ ਅਤੇ ਲਾਲ ਕੁਰੰਟਕ, ਨੀਲੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਅਗਰੂ ਵੀ ਸਨ। ਕਦੰਬ, ਭਵਯ, ਅਨਾਰ, ਬੀਜਾਪੂਰਕ, ਸਪਤਪਰਨ ਤੇ ਬਿਲਵ ਰੁੱਖ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਲਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਸ਼ੋਕ ਤੇ ਤਮਾਲ ਰੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਨੇਕ ਮਧੂਕ, ਸਪਤਪਰਨ ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਜੰਗਲੀ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਰੁੱਖ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਕੋਰਾ, ਕਮਲ, ਮਸਤ ਕੋਇਲਾਂ ਤੇ ਤਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਗੁਲਾਬੀ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜੀਵਜੀਵਿਕਾ ਪੰਛੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੁੰਦਰ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਲੌਕਿਕ ਗਹਣੇ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਕੀਰਟ, ਜੋ ਅਨਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਸਨ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਅਲੌਕਿਕ, ਸੁੰਦਰ ਸੀਟੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਗੱਦਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਓਥੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਆਪਣੇ ਜਲਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਵਧਾਈ ਲਈ, ਦਿਵ੍ਯ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਸਹਜਨਿਆ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ, ਸੌਰਭੇਯੀ, ਸਮੀਚੀ, ਪੁੰਜਿਕਸਥਲੀ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਰੰਭਾ, ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਸ਼ੁਚਿਸਮਿਤਾ, ਚਾਰੁਕੇਸ਼ੀ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਮੇਨਕਾ ਅਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ — ਇਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਨ੍ਰਿੱਤ ਤੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ, ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਬੈਠਾ ਸੀ। ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਬਲੀ, ਵਿਰੋਚਨ, ਨਰਕ (ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਗਵੀਸ਼ਠ, ਸੁਰਹੰਤਾ, ਸੁਨਾਮਾ, ਪ੍ਰਮਤੀ, ਸੁਮਤੀ, ਘਟੋਦਰ, ਮਹਾਪਾਰਸ਼ਵ, ਕ੍ਰਥਨ, ਪਿਠਰਾ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ, ਸੁਰੂਪ, ਸ੍ਵਬਲ, ਮਹਾਬਲ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ, ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਮੇਘਵਾਸਾ, ਘਟਾਸਯ, ਅਕੰਪਨ, ਪ੍ਰਜਨਾ, ਇੰਦਰਤਾਪਨ ਆਦਿ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਉਪਸਥਿਤ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਸਭ ਹੀਰੋਈ ਸਨ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਲੌਕਿਕ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਮਹੇਂਦਰ ਵਾਂਗ, ਅਲੌਕਿਕ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਜੇ-ਧਜੇ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ। ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਅਸੁਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਅਜਿਹੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾ ਕਦੇ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਨਾ ਦੇਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਆਸਪਾਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਥੇ, ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੁਚਿੱਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।