ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਸਥਾ ਵਾਲੇ, ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪੁਣ੍ਯਵਾਨ। ਜੋ ਇੱਛਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸੋ ਮੰਗ; ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲੇ।" ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਸੱਪ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਪਿਸਾਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪਤ ਨਾ ਕਰੇ, ਪਰਮਪਿਤਾ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ। ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਆਸ਼ੀ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰ, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਦਰਖਤ, ਕੋਈ ਸੁੱਕਾ ਜਾਂ ਗੀਲਾ ਚੀਜ਼, ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਨਾ ਕਰੇ।" "ਮੈਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਪਵਨ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਦਸ ਦਿਸਾਵਾਂ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" "ਮੈਂ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਇੱਛਾ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਖਜਾਂਚੀ, ਇੱਕ ਯਕਸ਼, ਅਤੇ ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ।" ਪਰਮਪਿਤਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਪ੍ਰੀਤਮ। ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਾਸ ਵੱਲ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ। ਇਸ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਾ, ਸੱਪ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਦੈਤ ਸਾਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੀ ਨਾਸੀ ਕਰਨਾ।" "ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਦਿ-ਸ੍ਰਸ਼ਟਾ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਦਿਨ ਵਾਲੇ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਰਗੇ ਠੰਢੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ। "ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ; ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼੍ਣੁ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।" ਪਦਮ-ਜਨਮ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਾਸਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਿਆ, ਦੈਤ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਦੇ ਹਾਵੇ 'ਚ, ਦੈਤ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਯੋਗ। ਫਿਰ ਆਦਿਤ੍ਯ, ਸਾਧ੍ਯ, ਵਿਸ਼੍ਵਦੇਵ, ਵਸੁ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਾ, ਯਕਸ਼, ਸਿੱਧ, ਦੁਇਜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ— ਉਹ ਸਭ ਵਿਸ਼੍ਣੁ ਕੋਲ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਯਜਨ ਦਾ ਸ੍ਵਰੂਪ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਦੀਵ, ਪਨਾਹ ਲੈਣ ਆਏ। "ਨਾਰਾਯਣ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਾ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਸਰਵੋਚ ਸ੍ਰਸ਼ਟਾ, ਸਰਵੋਚ ਅਚਾਰ੍ਯ, ਸਰਵੋਚ ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ।" "ਅਮਰ ਹੋਣ ਵਾਲੋ, ਡਰ ਛੱਡੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ।" "ਇਹ ਦੈਤ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਮਰ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਤੋਂ ਅਭੈ, ਪਰ ਮੈਂ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੀ ਨਾਸੀ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਓਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਵਿਸ਼੍ਣੁ ਨੇ ਓਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਹਰੀ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ, ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਅਵਾਸ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਧ-ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਅੱਧ-ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸਰੀਰ, ਨਰਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਦਿਵ੍ਯ, ਮਨਮੋਹਣ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਭਵਨ ਸੌ ਤੇ ਅੱਧ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ, ਦਿਵ੍ਯ, ਮਨ-ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣਯੋਗ, ਤੇ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ। ਇਹ ਭਵਨ ਬੁਢਾਪਾ, ਦੁੱਖ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਡੋਲ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਮਹਿਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਫਲ-ਫੁੱਲ ਲਗਦੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਨੀਲੇ, ਪੀਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਗੂੜ੍ਹੇ, ਕਾਲੇ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਦਰਖਤ ਤੇ ਬੂਟੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਲਗਦੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਭਵਨ ਵੱਡੀ ਸਫੇਦ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ, ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਠੰਢਾ, ਨਾ ਗਰਮ; ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਾਂ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਖੰਭਾਂ ਨਾਲ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ; ਸਦੀਵ ਤੇ ਅਕਟ। ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਆਪ-ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਥੇ ਦੇਵਤਾਈ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨ, ਸੁਆਦ ਤੇ ਵਾਧੂ, ਅਨੰਤ ਹਨ। ਇਥੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਦਰਖਤਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ-ਫਲ ਲਗਦੇ ਹਨ; ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ, ਠੰਢ ਵਿੱਚ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਦਰਖਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਦੇ ਟੌਪ, ਵੱਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਨਰਮ ਟੰਗੀਆਂ, ਬੇਲਾਂ ਦੀ ਛਤ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਣੁ ਦੇ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਉਣ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਰਮਪਿਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਭਰੀ ਰਵਾਇਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।