ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਲਗਨ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਸੰਸਕਾਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਇਹ ਉਹ ਕਰਮ ਹਨ ਜੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਉਪਰੰਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਜੋ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਵੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦਸ ਦਿਨ ਹੈ; ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ; ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪੀੰਡਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁੰਡਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਵੀ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ। ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਦਫ਼ਨ-ਬੱਲੀ (ਪਿੰਡ-ਦਾਨ) ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਉਸਦੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਾਸ਼ਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਮਰੇਆਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ; ਇਹ ਸਮਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਤਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਠੰਡਕ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਅਸ਼ੁਚਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਗਿਆਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਫਿਰ ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦਾ ਸੰਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨੇਊ, ਇੱਕ ਅਰਘ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; "ਉਹ ਆ ਜਾਵੇ" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਿਲ ਮਿਲੀ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਵਿਖੇਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ "ਜਾਵਣ ਸਮੇਂ ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ" ਆਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਲਈ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਣ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਣ; ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਖਰਾ ਸੌਣ ਲਈ ਪਲੰਗ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਫਲ ਤੇ ਚੋਲੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਪੂਜੀ ਜਾਵੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇੱਕ ਬਲਦ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ੁਭ ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੀ ਜਾਵੇ; ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਰ ਖਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘੜਾ ਵੀ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਪੱਖਵਾਡਾ-ਪੱਖਵਾਡਾ ਪਿਤ੍ਰ-ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਧੂ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘਰਵਾਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਦੇ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਚੰਦਨ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਪਾਤਰੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ; ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਪਾਤਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਘ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਦਾਨੀ ਚਾਰ ਪਿੰਡ ਤਿਆਰ ਕਰੇ, ਕਹਿ ਕੇ "ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਹਨ"; ਆਖ਼ਰੀ ਦੋ ਵਿੱਚੋਂ, ਆਖ਼ਰੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇ। ਚੌਥੇ ਲਈ ਫਿਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਹੁਣ ਉਹ ਪਿਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ ਆਦਿਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਰਜੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਗ੍ਰਹਣ ਆਦਿਕ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਇਹ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰ-ਘਾਤੀ, ਮਾਂ-ਭਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ ਪੱਖਵਾਡਾ-ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਗੜਬੜ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਸਾਲ ਇਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਬਿਨਾਂ ਈਰਖਾ ਦੇ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਭੋਜਨ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਯ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਏ। ਜਦ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਸੰਬੰਧ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਕੁਸ਼ਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਚੌਥੇ ਪਿਤਰ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੱਕ, ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਚੇ ਹੋਏ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਇਹ ਸੰਬੰਧ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਦਾ ਹੈ—ਇੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ? ਇਸ ਦਾ ਸਾਧਨ ਕੌਣ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੁਜਾ-ਜਨਮਿਆ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਵਧੀਆ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ? ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵਸੂ ਪਿਤਰ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾਦੇ ਹਨ, ਪਰਦਾਦੇ ਵੀ, ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆ ਵੀ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਪੱਕੇ ਅਤੇ ਅੱਗੀ-ਭੋਜਨ ਲਈ ਸਾਧਨ ਹਨ; ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਰਤੇ ਜਾਣ। ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ ਆਦਿਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ; ਜੇ ਪਿਤਰ ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਨਾਮ, ਵੰਸ਼, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨੂੰ ਦੇਵਤਾ-ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਸੁਰ ਬਣਿਆਂ ਤੇ ਉਹ ਭੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਹਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੱਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਯਕਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੋਹ, ਭੂਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਾਂ ਵਾਲੇ ਭੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੋਗਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੀ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਦੇਣੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਦਾਤਰਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸਿਹਤ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।